[ archief ] Het Dexia debacle (1)

[L. Blok]

Op de site van http://www.iex.nl staat onderstaand artikel.
Er staat een grafiek in die helaas niet wordt weergegeven op dit forum. Daarom bovenstaande link.

m.v.g. L. Blok

____________________________________________________________________

Het Dexia debacle (1)

Frank van Dongen - 28 maart 2003

De voormailge top van Ahold heeft veel kritiek gekregen na het losbreken van het boekhoudschandaal, omdat zij op geen enkele manier de moeite nam om de paniek te bestrijden bij de kleine belegger. Helaas is Ahold niet de enige.

Joop Krant, ex-bestuursvoorzitter van Dexia Bank Nederland vond ook het niet nodig te reageren, nadat aandelenlease dochter Legio Lease in het tv-programma Radar fel was bekritiseerd. Klanten kregen dan ook geen tekst en uitleg.

Nee, de belangrijkste regel in tijden van crisis - altijd direct reageren, bestrijdt het kwaad voor het erger wordt - werd pas maanden later in werking gezet. Dat was veel te laat, het kwaad was toen al geschied.

Bankentruc
Ik heb me al eerder verbaasd over de uitlatingen van Krant (zie: Leider of lijder?). Ik vond en vind dat een ex-topman niet moet afgeven op zijn eigen bedrijf. Zeker niet als hij daar de nodige centen heeft verdiend. Dexia Nederland is namelijk ontstaan uit een fusie tussen Bank Labouchere en Krants Kempen & Co.

Deze deal was net rond, toen het Belgische Dexia met een bod kwam. Ik beloofde in genoemde verhaal eens te vertellen wat er is gebeurd. Bij deze. Dit verhaal is bedoeld als leerstof voor studenten en managers. Deze fusie is het schoolvoorbeeld van hoe het niet moet. Bijzonder is dat na het terugdraaien, of mislukken ervan er een concurrent verdwijnt.

Menig goochelaar is jaloers op een truc, waarbij de zowel de goochelaar zelf als zijn assistente na de verdwijntruc afscheid nemen met een hoop geld op zak. Nadat u de opsomming gelezen hebt, stel ik u vervolgens de vraag: was het bedrag hoog genoeg, om zo’n briljante truc als deze te kunnen vertonen?
---------------------------------------
grafiek
---------------------------------------
Belgenmop?
Een andere vraag die u zichzelf al lezend mag stellen is: zijn Belgen dom, of is Krant slim? Een bank bestaat alleen uit geld, gebouwen en mensen. Als je mensen naar huis stuurt, dan vernietig je kapitaal. Dexia Nederland heeft wat dat betreft in de afgelopen jaren fors in haar eigen vlees gesneden. Denk alleen al aan de honderden ontslagen.
Kwam dat omdat het management van Kempen verwachtte dat de markt hard ging dalen? Anticipeerde het op het verslechterende klimaat? Als dit inderdaad zo is, waarom heeft het deze visie dan niet commercieel geëxploiteerd? Of was het onderdeel van een groter plan, waarbij een ander voor de reorganisatie betaalde?

Het personeel kocht vervolgens het gestripte Kempen weer terug. Tenminste, dat is het verhaal dat nu de ronde doet in het geruchtencircuit. Hoe dan ook, als ik het interview van het Financieele Dagblad met Krant er weer bij pak, dan lees ik tussen de regels door dat hij dacht dat de markt had getopt en dat de kassa moest rinkelen.

Een stapje terug
Kempen moest alleen een sukkel zien te vinden, die haar wilde kopen. Zoals ene Nina B. voor de toekomst van haar kinderen zorgde, zo deden de aandeelhouders van Kempen dit voor zichzelf. Speelden ze het slim, of waren de Belgen van Dexia zo dom dat ze geen strakke regels hadden opgesteld en zo maar een tent kochten?

Welke onderdelen mochten blijven en welke moesten de deur uit? Achteraf constateer ik dat Dexia voor veel afdelingen onderdelen wel betaalde (vooral retail), maar even later wegdeed, of ze liet doodbloeden. Trouwens, waarom werd er laatst wel een onderdeel verkocht aan een concurrent, maar werden eerst afdelingen domweg gesloten?

Jaren geleden dacht ik dat de Mezen en Pieren van MeesPierson de kampioensschaal voor onderlinge strijd voor altijd op de schoorsteen in hun clubhuis konden zetten. Nu weet ik dat de strijd tussen Labouchere- en Kempen-personeelsleden heftiger is geweest. Er zijn ook meer slachtoffers gevallen. Kortom, de kampioensschaal verhuist.

De kampioenen
Bruut en politiek optreden kenmerkten de strijd; Niccolò Machiavelli had kon er nog wat van kunnen leren. Laat ik beginnen bij private banking. Kempen zag wat dat betreft niets in Labouchere. Ze vond de klantjes te klein, de adviseurs te gewoontjes en het ergste nog: de klanten waren nieuwe rijken.

Gelukkig zorgden de snelle groei en het slechte toezicht voor de nodige claims. Voldoende reden voor de nieuwe directie om hiermee te stoppen. Alleen, het sluiten van net geopende vestigingen was volgens mij natuurlijk volslagen kolder. Er waren tal van betere oplossingen mogelijk geweest voor zowel het personeel, de klant als moeder Dexia.

Private banking had verzelfstandigd kunnen worden, zoals later ook met Labouchere Maastricht is gebeurd. Met hulp van een derde volgde een herstart en de bank handelt nu via een internetbroker. Dit had met meerdere kantoren gekund en dan had het concern de omzet nog via eigen kanalen kunnen loodsen.

Niet mee bemoeien
Zowel financieel als sociaal gezien was dat beter geweest. Nu werd het personeel, dat net van Van Lanschot en andere private banks was opgekocht, aan de dijk gezet met forse afkoopsommen. De investeringen in panden, mensen en inrichting werd ineens afgeschreven. Kortom, de klanten en het marktaandeel had verkocht kunnen worden aan een derde.

Laatst gebeurde dat nog met een private-bankingonderdeel dat aan Stroeve werd verkocht. Nu kregen de klanten van Labouchere een brief dat ze welkom waren bij vermogenbeheer (Kempen), mits ze alleen genoeg geld inbrachten en ze zich absoluut niet met het beleggingsbeleid bemoeiden.

Niet, nou dan gingen ze toch gewoon naar dochter Alex? Lekker zelf doen zonder begeleiding van een adviseur. Nu is Alex alsnog verkocht en zijn ook deze klanten voor een appel en een ei verhuisd naar de Rabobank. Voor veel klanten, die gewend waren met hun adviseur actief hun geld te beheren, waren beide alternatieven geen optie.

Angst creëren
Ze verdwenen al vóór de daadwerkelijk verkoop van Alex, omdat ze het niet zagen zitten om hetzij hun mond te moeten houden, of om op ingewikkelde knoppen te moeten klikken. Een derde mogelijkheid was geweest om de klanten onder te brengen bij een andere Dexia Dochter, als bijvoorbeeld bij Banque Artesia Nederland.

Dit is ook een private bank en was een straat achter het oude Labouchere pand in Amsterdam gevestigd. Voor géén van de bovengenoemde mogelijkheden werd gekozen. Nee, er werd besloten gekozen voor sluiting. Daarmee werd direct de (be)nodigde angst bij de overlevenden gecreëerd, een aloude Machiavelli-tactiek om de macht naar je toe te trekken.

Bijkomend nadeel van deze brute sluiting is dat de claims (waar het in de pers om te doen was) nog moeilijker te winnen waren. Immers, de personeelsleden die weten hoe de constructies in elkaar zitten en de advocaten van de bank van dienste hadden kunnen zijn, waren weg met een afvloeiingsregeling. In een bearmarket wordt niemand daar gelukkig van.

Volgende week: Het Dexia debacle (2)

[stef]

Keurig werk Blok but stay out of my comment.

[Kees]

Van Dongen werkte bij Dexia. Goed artikel trouwens. Blok; weer heel knap gekopieerd en geplakt. Chapeau kerel!

Groeten hoor! Kees

[dhr.a de croos]

MORNINGSTAR ANALYSE


Spreiding is beter dan rendement

Freddy van Mulligen | 2003-03-26

Beleggers willen een hoog rendement halen. Niet zelden is het zo dat wie haastig de staatjes afspeurt om te beleggen in de best presterende fondsen, juist het tegenovergestelde bereikt. Beleggers komen vaak in de verleiding om in een fonds te beleggen na een periode van indrukwekkende rendementen. Helaas is desbetreffend fonds dan meestal vlakbij, op of net na zijn hoogtepunt.

Te denken valt aan de introductie en instroom in de vele technologiefondsen aan het eind van de vorige eeuw. Het ING IT Fonds –om eens een voorbeeld te noemen- behaalde in 1999 een rendement van 181%. Inmiddels is het rendement over de laatste drie jaar –86,6%, wat betekent dat iemand die drie jaar geleden 1000 euro in dit fonds had (belegd) er nu nog slechts 130 euro van over heeft.

Het ABN Amro Internet Fund is een ander voorbeeld van ongelukkige timing, het fonds werd in het vroege voorjaar van 2000 naar de markt gebracht. Wie toen heeft ingetekend, heeft zijn vermogen zien decimeren.

Het is niet gezegd dat genoemde fondsen waardeloos zijn of slecht werk afleveren. Daar is een andere analyse met vergelijkbare fondsen voor nodig. Wel laat het zien dat de grote groepen beleggers die met veel vertraging reageren op rendementen uit het verleden het niet ondenkbare gevaar lopen dat ze op het hoogtepunt instappen en hele forse koersdalingen kunnen meemaken.

Overigens, in 2003 laten het ING IT Fund en het ABN Amro Internet Fund tot nu toe met rendementen van respectievelijk 5,4% en 9,2% zeer aardige prestaties zien.

Naast de kans op een beroerde timing is er bij het haastig najagen van rendementen uit het verleden ook nog de zekerheid dat u daar een forse rekening voor betaalt. Aankoopkosten zijn een belangrijke inkomstenbron voor aanbieders van fondsen en zijn niet te verwaarlozen. Wie vaak wisselt van fonds, is een graag geziene klant bij bank of adviseur.

Een veel saaiere strategie, maar met wel meer kans op succes, is het spreiden van vermogen over diverse beleggingsfondsen. Wat precies een goede spreiding is, verschilt van persoon tot persoon, hier volgen wel enkele algemene regels waarmee u uw portefeuille kunt controleren.

Beleg in meerdere categorieën
Verschillende categorieën laten sterk uiteenlopende rendementen zien. Hierboven werden al de ronduit verschrikkelijke rendementen van technologiefondsen over de laatste jaren genoemd. Obligatiefondsen maakten echter een ongekende rally mee tijdens deze periode, volgens sommige commentatoren is er bij obligaties nu sprake van een luchtbel. U kunt de (ruim 80) Morningstar Categorieën als bouwstenen gebruiken van uw portefeuille en moet er voor zorgen dat u niet teveel fondsen uit dezelfde categorie in uw portefeuille heeft of uw vermogen in slechts enkele categorieën concentreert.

Als u meerdere categorieën opneemt in uw portefeuille, bereikt u een betere spreiding, over de verschillende landen, sectoren en aandelen of obligaties.

Beleg in meerdere segmenten van de Style Box
De Morningstar Style Box geeft grafisch inzicht in de portefeuille van een fonds, bij een aandelenfonds kunt u zien of het fonds zich richt op waarde- of groeiaandelen en op large caps of juist op small caps.

Het inzicht dat deze Style Box biedt, is nuttig omdat tijdens verschillende marktperioden, de verschillende segmenten uit de Style Box heel verschillende rendementen laten zien. Zo waren eind jaren negentig de groeiaandelen in trek en lieten ze hoge rendementen zien. In de laatste jaren hebben we echter gezien dat de lager gewaarde waarde-aandelen het sterkst in koers stegen.

Ook zijn de verschillen in risico tussen de afzonderlijke vakjes van de Style Box hoog. In het algemeen kan men stellen dat het vlakje linksboven (large cap waarde-aandelen) het minste risico heeft en het vakje rechtsonder (small cap groeiaandelen) het hoogste.

Analisten van Morningstar uit de VS hebben berekend dat over een periode van drie jaar het risico gemeten met de standaarddeviatie in het vakje linksboven (large cap waarde-aandelen) 14,93% was, wat minder is dan de helft van het risico van de small cap groeiaandelen rechtsonderaan die een gemiddelde standaarddeviatie kennen van 36,53%.

Om een indruk te krijgen van de stijlverdeling van uw gehele portefeuille, zou u gebruik kunnen maken van de portefeuilletool die Morningstar op zijn website aanbiedt.

Kies voor meerdere aanbieders
Alhoewel beleggers vaak uit gemak voor fondsen van één aanbieder kiezen (de huisfondsen van de huisbank) is het een beter idee om vermogen over diverse fondsaanbieders te spreiden.

De kans is slechts klein dat een bepaalde aanbieder in alle categorieën goede prestaties laat zien. Daarbij is het ook nog eens zo dat de rendementen tussen de afzonderlijke fondsen van een bepaalde fondsgroep een samenhang laten zien.

Bij de grote Nederlandse aanbieders als Robeco, ABN Amro en ING werkt men met een bepaalde beleggingsvisie en -proces, waar iedere fondsbeheerder zich aan moet conformeren. Blijkt deze visie onjuist of werkt het proces gedurende kort of langere tijd niet, dan is de kans groot dat veel fondsen uit het assortiment van desbetreffende aanbieder een slechte prestatie zullen leveren. Wie over meerdere aanbieders zijn vermogen spreidt, kan dit specifieke element van risico vermijden.

Tenslotte, het vlees is zwak en voor veel beleggers verschaft speculeren op bepaalde scenario’s veel plezier en dus nut. Wie een gespreide portefeuille heeft, kan er voor kiezen om met een gedeelte van zijn vermogen te speculeren door actief te beleggen. Ik ben benieuwd of u daarmee op lange termijn succes boekt.

Spreiden brengt op lange termijn meer succes dan het op korte termijn najagen van rendementen. In dit artikel bespraken we de spreiding over categorieën, beleggingsstijlen en aanbieders.





Freddy van Mulligen is hoofd research van Morningstar Nederland. Hij waardeert uw commentaar, maar kan geen specifieke adviezen over fondsen of portefeuilles geven. U kunt hem bereiken via email [email protected]


geachtte formlezers de verwoording sluit aan op geheel van dhr.l.blok;wat ik hiermee bedoel een optie voor lange termijn bij ingrijpen van een slechte markt en varen op een stabiele markt.Dus niet zoals beschreven 181%ING,neeeeeeee gewoon 6%;waarschijnelijk als de aanbod zo geweest was hadden de gedupeerde forumlezers hier op in gegaan in een brede markt tevens dit is mijn gedachten.vrgr.andre de croos












© 2002 Morningstar Holland

[dhr.a de croos]

allemaal,uiteraard zonder extra premie betaling en tijdduur
tevens recht hebben om uit te stappen wanneer je zelf wil.vrgr.andre de croos