[ archief ] De hel die depressie heet, en geen pil die helpt

[Ruud]

Dat is zo, ik ben al zo sinds mijn achtste of zelfs eerder. Dat komt door mijn moeder, vader, familie. Dat is ingeprent, en dat is er niet zo makkelijk weer uit te krijgen.

Medicijnen zijn ervoor opdat mensen zoals wij niet te lastig zijn voor de maatschappij.

[anoniem]

hoi ruud ,
wat zou ik hier op kunnen zeggen . moeilijk hoor.
ik snap wat die hel is. als je met bepaalde dingen en problemen wordt grootgebracht gaat dit inderdaad of je eigen leven een rol spelen . mijn moeder was ook altijd!!!
overbezorgd tot het ziekelijke toe en ik moet me nu echt dikwijls mezelf aanpraten om naar mijn kinderen toe niet dezelfde angsten over te brengen . zoals dat bij mij gebeurde. en dit is echt zeer moeilijk en frustrerend ,want ik weet niet beter dan angstig te zijn . zelfs nu probeert ze dit ook in mijn kinderen in te prenten, maar dan spreek ik haar hard toe. want ik wil dat mijn kinderen sociaal en sterk in het leven staan . iets wat ik nooit was. maar ik vind dat ik niet lastig ben voor de maatschappij ,ik denk dat ik eerder het omgekeerde moet denken . de maatschappij is nl. lastig voor ons . Ik begrijp je gevoelens en snap ook dat het zeer moeilijk is om het er weer uit te krijgen.
maar ik volg hiervoor therapie en seroxat ,helaas doet dit me leven zoals ik wil en niet zoals anderen het van mij wensen. veel succes !!!

[Ruud]

Hai Anoniem,

Ik slik wel medicijnen, citalopram, maar ik ben altijd al zo geweest. Die eenzaamheid doet me het meeste pijn. En omdat ik niet voldoende gesocialiseerd ben geweest als kind en zo, heb ik weinig sociale contacten. En dat doet me pijn, want het maakt dat ik lelijk over mijzelf denk. "ik ben toch niks waard etc." Ik wil niet zijn zoals ik ben, en hoe kan ik mijzelf accepteren als andere mensen dat niet doen??

[anoniem de zelfde]

Hoi ruud ,
je moet echt niet denken dat je niks waard bent ! dit is niet zo , je hebt het er gewoon ingeprent gekregen , dit idee. De eenzaamheid kan ik me wel voorstellen . misschien heb je iets aan een praatgroep voor mensen met psychische probemen . daar kan je jezelf zijn . Misschien moet je een een blad papier nemen en eens de dingen opschrijven die je graag doet , ook al doe je het alleen. schrijf enkel positieve dingen. en bij al die kleine dingetjes moet je eens keihard zeggen : kijk dit zijn nu echt fijne dingen.
Dit kan bv. gewoon de vogels zien eten! of zo .
Heb jij geen huisdier? want voor vele mensen is het nemen van een huisdier al het begin van sociaal contact. Met een hond moet je er bv. wel uit . en je kan er echt tegen praten , hij begrijpt je gevoel zonder woorden . het hoeft natuurlijk geen groot dier te zijn , een klein diertje doet ook wonderen . je hebt bezigheid met de verzorging enzo .
jij denkt dat andere mensen je niet accepteren , er zullen er wel zijn die zo doen, maar er zijn ook mensen die je wel accepteren , mensen die ook problemen hebben bijvoorbeeld.
die veroordelen je niet! probeer positief te denken, ga desnoods naar een therapeut om je eigenwaarde weer naar boven te krijgen. gewoon doen . ik had ook altijd het gevoel dat ik niks waard was en soms overvalt me dat gevoel nog . maar ik ben in therapie gegaan . ik ben ook met kleine dingen begonnen bv. tekenen , schilderen eigenlijk ben ik hobby's binnenshuis gaan doen . mijn vrienden hebben me destijds laten zitten . ik kan dus echt niet zeggen dat ik een vriend heb en de familie die ik heb ziet me niet eens staan . en soms denk ik dan van ja , het ligt wel aan mij . maar ik weet nu dat dat niet zo is . ik doe nu de dingen die ik wil . en dan zullen anderen het daar natuurlijk niet altijd mee eens zijn . maar ik zeg nu het is mijn leven en ik leef hoe ik het wil .Poeh , dit alleen al te roepen doet me goed. zou je ook eens moeten doen.
veel succes en zoek hulp dan komen er vanzelf ook betere tijden en sociale contacten ,ook al zijn het bij mij dan oppervlakkige contacten. als het me niet bevalt valt het me ook niet zo zwaar om met iemand het contact te verbreken.
dan is de teleurstelling ook niet zo groot.
veel succes

[Ruud]

Beste anoniem de zelfde;

Ik heb een huisdier, 2 katten, en dat is al een verademing. Ik was namelijk 24 jaar allergisch voor katten en dat terwijl ik zo van katten hield en houd. Ik volg al 16 jaar therapie, ikzelf ben een borderliner/manisch depressief/dwangneuroot, en dat is denk ik niet te genezen. Ja ik slik anti-depressiva en ik heb verschillende geprobeerd. Maar dat is nog erger.

De eenzaamheid komt omdat mijn vrouw overdag werkt en ik dus geen contacten heb, behalve het helpen in de videotheek. Maar die stemmingen beïnvloeden mijn cognitieve ik soms zo erg dat ik nergens meer het positieve van inzie.

Toch ben er ik erachter dat mensen zoals ik pure, oprechte liefde nodig hebben. Ik ben vanaf mijn 9e jaar in tehuizen geplaatst, pleeggezinnen etc. Mijn moeder heeft Borderline en ze had destijds toen ik geboren werd 6 kinderen. Verder laat ik dit rusten, omdat ik te open ben en dat is bij andere fora mijn knieval gebleken waar ik door mensen getreiterd werdt en zo ik flauw gevallen was tegen een kast in huis toen ik naar bed wilde gaan. De stress werd mij teveel.

Niet dat het hier gebeurd, maar ik wil voorzichtig zijn.

[anoniem de zelfde]

veel succes dan ruud
en het ga je goed.
groetjes

[Annechien]

Lieve Ruud,

Wat een rotjeugd heb jij gehad. Ben je ook in therapie (geweest)? Hou vol jongen! Sterkte........

[ruud]

Anechien,

Dank je voor je begrip. Ik heb therapie, maar ik weet dat ik altijd 'beschadigd' blijf. Dus maar accepteren, en voordat ik door heb hoe dat moet ben ik denk ik al naar Petrus..:-)