[ archief ] klacht bij Raad voor de Journalistiek n.a.v. Radaruitzending

[aukje]

Beste Allemaal,

Ik overweeg een klacht in te dienen bij de Raad voor de Journalistiek n.a.v. de uitzending van Radar over SSRI's. Ik wil hierbij dan een oproep doen aan mensen, artsen die geconstateerd hebben dat de uitzendinng ernstige gevolgen had of had kunnen hebben. Bv. mensen die nav de uitzending ineens gestopt zijn met een SSRI.
Of mensen die zich gekwetst voelen door de opmerking dat SSRI's verlavend zouden zijn ( een kenmerk oa van verslaving is dat men er steeds meer vannodig heeft en dat is met een SSRI zeker niet het geval)
Of mensen die angstig zijn geworden nav het voorbeeld dat men een psychose kan krijgen, bv hun kind van het balkon gooien.
Stuur dan een mailtje naar [email protected]
Alvast bedankt

[CraftJoe]

Hallo Aukje,

Een van de kenmerken van verslaving is, dat je er
niet mee stoppen wil/kan, of slechts met veel moeite.
Hieronder een link ->
http://www.antipsychiatrie.berlinet.de
'DUTCH' aanklikken

To come off psychiatric drugs. Successful withdrawal from neuroleptics, antidepressants, lithium, carbamazepine and tranquilizers (= Psychopharmaka absetzen. Erfolgreiches Absetzen von Neuroleptika, Antidepressiva, Lithium, Carbamazepin und Tranquilizern)

Soft cover, 376 pages, 15 x 21 cm, ISBN 3-925931-27-9. 2., actualized and worked-over new edition, Berlin: Antipsychiatry Edition 2002. € 19.- / CHF 32.30 / Order.No. 370 (Published in the German language)


--------------------------------------------------------------------------------
More information in the German or English language | order | Welcome-page
--------------------------------------------------------------------------------

Translation in the English language is in work. Publisher for an edition in the English or in another language wanted!

Special edition

Wilma Boevink: Monsters uit het verleden
(Wilma Boevink's article was published under the title »Monsters uit het verleden« in: Deviant – Tijdschrift tussen psychiatrie en maatschappij, Jaargang 5 [1999], Nr. 20 [Maart], pp. 10 – 12)

Antidepressants / Tranquilliser: Lexotanil, Librium, Seresta, Temesta, Valium

Een verhaal over hoe je stopt met het slikken van psychofarmaca moet eigenlijk beginnen met hoe je mee begon. Stoppen met medicijnen betekent namelijk niet alleen dat je fysiek en mentaal moet afkicken. Je moet ook onder ogen durven zien hoe het zo ver heeft kunnen komen.

Zo'n vijftien jaar geleden schreven artsen mij antidepressiva voor omdat zij geen fysieke oorzaak konden vinden voor mijn lichamelijke klachten. In de tijd dat ik het ouderlijk huis verliet en probeerde een eigen leven op te bouwen begon ik last te krijgen van slechthorendheid, lawaai in mijn hoofd en duizeligheid. Met medische onderzoeksapparatuur kon bij mij geen afwijkingen worden geregistreerd die mijn klachten zouden kunnen verklaren. Dus, zo werd geconcludeerd, zou de oorzaak wel psychisch zijn. Met anderen woorden: ik werd gek verklaard.

Wat die antidepressiva daartegen hadden moeten doen, is mij nooit duidelijk geworden. Ze hielpen ook niet. Niet tegen mijn klachten en ook niet tegen mijn toenemende somberte en wanhoop als gevolg van die klachten. Feit was wel dat ik steeds meer belemmerd werd door wat zich in mijn hoofd afspeelde. Ik sloot me als gevolg van het slecht horen steeds meer af en kende betekenissen toe aan het lawaai in mijn hoofd. Ik was er bijvoorbeeld van overtuigd dat er iets in mij was dat me gek wilde maken, mij de ondergang in wilde juichen. Wat dat iets precies was, wist ik niet; wel wist ik de reden. Ik was schuldig aan de ellende in de wereld. Ik was een slecht mens en omdat niemand anders dat door had en er iets aan deed, werd ik daarvoor ›van binnenuit‹ gestraft.

Ik hield de wanhoop en de angst die ik destijds voelde in bedwang met alcohol. Ik kan me nog herinneren dat ik eerst, toen de problemen zich nog niet zo hadden opgestapeld, ›alleen maar‹ 's avonds dronk. Gaandeweg werden de hoeveelheden groter, de drank sterker en verschoof zich het moment waarop ik begon naar vroeger op de dag. Uiteindelijk ontbeet ik 's ochtends met alcohol. Zonder drank kon ik niet functioneren. De antidepressiva waren inmiddels vervangen door allerhande versuffende pillen als valium, librium, seresta, lexotanil en temesta. Ik was op het spoor van de tranquillizers gezet nadat ik met delirische verschijnselen bij een arts was afgeleverd. Deze schreef me sederende pillen voor, waar ik vervolgens ook aan verslaafd raakte. Ik slikte steeds grotere hoeveelheden medicijnen en gebruikte de alcohol om ze weg te spoelen.

Net op kamers en aan een opleiding begonnen probeerde ik mijn leven draaiende te houden. Ik wilde functioneren net als ieder ander en probeerde mijn leven voor mezelf leefbaar te maken. Daar had ik de roes van allerlei middelen voor nodig, zoals alcohol, hash en pillen. Die verdoving was mijn overlevingsstrategie en paradoxaal genoeg ook mijn ondergang. Want het was juist die roes die me buiten de realiteit plaatste, waardoor ik op kon gaan in mijn eigen waanzinnige wereld en me kon isoleren van de wereld om mij heen.

Binnen drie jaar liep ik er bij als een zombie. Of eigenlijk liep ik niet meer, maar lag ik alleen nog maar op bed. Ik at niet meer, praatte niet meer en sliep nauwelijks nog. Wat ik nog wel deed was pillen slikken, drinken, (hash) roken en opgaan in mijn eigen waanwereld. Ik herinner me van die tijd vooral mijn angst en de geur van vernietiging die om mij heen hingen. Ik had nergens meer greep op. Nu weet ik dat ik toen door gebeurtenissen uit mijn verleden werd achtervolgd en dat mijn kinderlijke angsten mijn waarneming van de wereld verkleurden. Maar destijds was ik er van overtuigd dat het onontkoombare zich voltrok: ik was een probleem en het probleem moest opgelost worden. Ik kende mijn lot, maar kon die wetenschap niet verdragen en dus zocht ik elke mogelijke verdoving. Mijn enige drijfveer was niet te hoeven voelen. Zo probeerde ik het hoofd boven water te houden.

Toen ik uiteindelijk kopje onder ging, leek een opname in een psychiatrisch ziekenhuis de enige uitweg. Of dat ook werkelijk zo was, weet ik niet. Wel weet ik dat het in mijn geval heeft geholpen. Bijvoorbeeld bij het afkicken van mijn verslavingen. Tijdens mijn opname, die tweeënhalf jaar duurde, ben ik stap voor stap gestopt met de medicijnen. Bij binnenkomst in het ziekenhuis moest ik mijn medicijnen inleveren bij het medisch team. Zij namen het beheer ervan over. Dit was niet gemakkelijk voor me, omdat die pillen mij het gevoel gaven nog enigszins controle te kunnen uitoefenen. Met het afstaan ervan gaf ik alles, inclusief mezelf, uit handen.

Het eerste wat mijn behandelaars deden was mijn medicijngebruik reguleren. Ik kon niet meer, zoals ik gewend was, medicijnen slikken wanneer ik daar behoefte aan had. Ik kreeg ze nu op vaste tijden uitgereikt, zo'n vijf keer per dag. Ze schreven mij een veel grotere hoeveelheid voor van een ander versuffend, maar minder verslavend middel. In het begin voelde dat als een mokerslag: ik sliep bijna de hele dag. En toen werd die hoge dosis stukje bij beetje verminderd. Men begon daarmee op het tijdstip dat ik me het minst slecht voelde ('s ochtends vroeg), de hoeveelheden bleven op de andere momenten nog ongewijzigd. Als dat goed ging, werden ook de andere doseringen verminderd. Daar bleek ik op tot de afkickverschijnselen verdwenen waren. Zodra ik weer enigszins stabiel was, werd de dosis weer teruggebracht, te beginnen bij 's ochtends vroeg, als ik op m'n best was.

En zo bouwde ik af, tot het moment daar was om dagelijks in plaats van vijf keer nog maar vier keer pillen te slikken. Daarna bracht ik vier keer naar drie keer terug enzovoort, net zolang totdat ik er helemaal vanaf was. Alles bij elkaar duurde het afbouwen ongeveer een half jaar. Dat is niet al te lang als je bedenkt dat mijn verslaafd raken ongeveer drie jaar heeft geduurd.

Het ging niet vanzelf, dat afkicken. Bij elke stap in mijn afbouwschema reageerde mijn lichaam met afkickverschijnselen als trillen, duizeligheid, grote onrust en een galm in wat ik hoorde en golven in wat ik zag. Het moeilijkste moment was wel het laatste uur voor de volgende ›shot‹. Dan had ik het gevoel of ik compleet maf werd, of de beerput in mij werd opengezet. Een paar keer is dat mis gegaan en raakte ik de kluts kwijt. Er was geen verschil meer tussen mij en mijn omgeving. Ik werd door de beelden en geluiden om me heen opgenomen, verdween er in. Op die momenten was er gelukkig altijd iemand om me terug te halen. Ik werd vastgehouden en er werd tegen me gepraat. En langzamerhand keerde alles dan terug tot herkenbare proporties.

Ook mijn alcoholverslaving heb ik beëindigd tijdens mijn opname. In het ziekenhuis kon ik niet ongemerkt drinken, dus met de grote hoeveelheden moest ik stoppen. In het begin haalde ik nog wel eens een borrel in een kroeg dichtbij het ziekenhuis, maar toen ik moest afkicken van de medicijnen, was ook dat afgelopen. Nog jaren daarna heb ik geen druppel aangeraakt, uit angst ongemerkt toch weer in een verslaving terug te vallen. Ook heb ik in die jaren geen soft drugs meer gebruikt. Ik wilde geen roes meer. Ik wilde niet meer het risico lopen op drift te raken. Ik wilde met beide benen op de grond blijven en de greep op mijn leven niet meer kwijt raken. Een geheelonthouder ben ik overigens niet geworden. Naarmate ik steviger op eigen benen kwam te staan verdween ook de dreiging van een (nieuwe) verslaving. In de loop der jaren leerde ik het verschil tussen ›gezellig een glaasje meedrinken‹ en ›de ellende wegdrinken‹. Ik weet nu heel goed wanneer het ›gevaarlijk‹ is om te drinken en wanneer niet.

Mezelf bevrijden van mijn verslavingen is gelijk opgegaan met meer greep krijgen op mijn eigen leven. Dat is een wederkerig proces. Ik kreeg meer greep op mezelf en mijn leven, omdat ik niet meer voortdurend allerlei middelen gebruikte. En ik kon mijn middelengebruik afbouwen, omdàt ik meer greep kreeg op mijn leven. Dit proces van herstel kon zich inzetten, omdat ik durfde terug te blikken op mijn leven en op wat er met mij was gebeurd. In de loop van de jaren heb ik onder ogen durven zien wat ik met al mijn verslavingen van me af heb willen houden. Ik heb mijn monsters uit het verleden bevochten en om dat te kunnen doen, moest ik ze eerst opzoeken en onder ogen zien.

Inmiddels ben ik baas over mijn eigen leven. Dat betekent voor mij onder andere dat ik niet meer angstig hoef te zijn. Geen losgebroken monsters of ziekmakende verslavingen meer. Sinds mijn afkickperiode meer dan tien jaar geleden heb ik nauwelijks nog psychofarmaca geslikt. Dat was niet altijd even gemakkelijk. Soms had ik graag weer even verdoofd willen zijn, tijdelijk niks meer willen voelen. Op die momenten hield ik mezelf voor dat weer beginnen met medicatie slikken altijd ook betekent dat je weer moet stoppen. Psychofarmaca lossen niets op; ze laten je alleen maar tijdelijk je ogen sluiten zodat je de realiteit niet onder ogen hoeft te zien.

About the author

Wilma Boevink (Netherlands), born 1963, social scientist in the field of mental health care. After having been admitted to a psychiatric hospital for more than two years, she now works at the Department of Care and Rehabilitation at the Trimbos-Institute, the Netherlands institute for mental health and addiction in Utrecht, The Netherlands. Here she works as a researcher and combines her academical expertise with her personal experiences.

[CraftJoe]

Wanneer jaren geleden klachten bij de raad
van journalistiek waren ingedient, wegens doodzwijgen
ernstige (bij)werkingen psychofarmaca door de media,
dan waren er minder doden te beklagen !
Verondersteld dat de raad gereageerd had, wat ik betwijfel !

[aukje]

Beste CraftJoe,

Dat benzodiazepinen, alcohol, drugs verslavend zijn is algemeen bekend. Een kenmerk van die middelen is ook dat je er steeds meer van nodig hebt. Dit geldt niet voor een SSRI. Dat er na gebruik van een SSRI onttrekkinsgverschijnselen zijn komt wel eens voor maar daarbij is het ook zeer noodzakelijk dat dat onder begeleiding van een arts gebeurd.

Duidelijk is dat er onder medici discussie bestaat over de criteria van wat een verslaving is. Toch is in Nederland een van de criteria dat je er steeds meer vannodig hebt en nogmaals dat is bij een SSRI niet het geval.

Daarbij wil ik aan geven dat er zoveel medicijnen zijn die bij stoppen enigzins onttrekkingsverschijnselen veroorzaken. Denk maar eens aan de gewone vrij verkrijgbare pijnstillers. Er zijn mensen die dus hoofdpijn krijgen juist door het gebruik van pijn stillers en dus steeds genoodzaakt zijn om een pijnstiller te nemen.

En n.a.v. je opmerking over het doodzwijgen van ernstige bijwerkingen door de media dan wil ik aangeven dat dat niet de taak is van de media en als ze dat toch doen dan dienen ze dat zorgvuldig te doen en niet door mensnen die stuipen op het lijf te jagen.
Daarbij kan ik ook zeggen dat als er mensen gestorven zijn door het gebruik van een SSRI dat dit eerder te wijten is aan een slechte begeleiding door de arts. Na het voorschrijven van een SSRI dient er na twee dagen of zeker de eerste week een contact te zijn met de patient om te kijken hoe deze reageert.
Ook dient er gedurende het slikken van een SSRI of een ander AD zeer regelmatig controle te zijn om o.a. een psychose, manie of een serotoninevergiftiging (dysfore drukte) op tijd te constateren.

Het gaat me dan bij Radar om het feit dat ze ongenuanceerd berichten, mensen bang maken zodat deze stoppen met het innemen van een SSRI zonder overleg met de behandelend arts.
Dit kan juist een suicide teweeg brengen.

Met vriendelijke groet.
Aukje

[conny]

Aukje,

Is de tweede aflevering van Radar je geheel ontgaan...?

[aukje]

Nee hoor Conny, ook deze uitzending was ongenuanceerd.
Ze hebben in deze uitzending alleen maar iemand aan het woord gelaten die een negatieve ervaring had met het gebruik van Zoloft. (een partner die een psychose had gekregen.) Wel noemde ze dit een uitzondering van een uitzondering dus waarom laten zien en geen mensen aan het woord laten die een zeer positieve ervaring met een SSRI hebben. Het gaat mij erom dat beide kanten belicht worden en niet alleen de uitzondering van de uitzondering.
En zekr als dit een uitondering betreft die mensen angstig maakt en dan stoppen met het gebruik van een SSRI waarbij dan de depressieve symptomen waaronder suicidegedachten en daden weer naar boven kunnen komen.

Let wel ik ben het eens mnet het feit dat de SSRI's veel bijwerkingen hebben en dat deze dan ook duidelijk vermeld moeten staan in de bijsluiter. Ook dient de arts goed te begeleiden en te waarschuwen.
Ook vind ik het belangrijk dat mensen de bijsluiter lezen en daar staan in ieder geval een boel bijwerkingen vermeld.
Net zoals de meeste medicijnen. Je kan niet verwachten dat een medicijn zonder bijwerkingen is men moet alleen goed in de gaten houden over het middel niet erger is dan de kwaal. Ook dat moet met de arts besproken worden.

Kortom het gaat me niet om het feit dat Radar het op alle punten verkeerd heeft maar het gaat me om de eenzijdige berichtgeving. ( dr. Healey is een van de vele die onderzoek heeft gedaan en de meningen van medici verschillen. Radar had ook andere meningen aan het woord kunnen laten komen en dat heeft men verzuimd. Daarbij hebben ze naam mijn idee vanuit sensatiezucht alleen maar een angstaanjagend verhaal naar voren gebracht. En een depressie vind ik nou niet bepaald een onderwerp dat zich leent voor sensatie. Het is al ernstig genoeg.)
Aukje

[karin]

Beste Aukje,
Het eerste wat in mij opkwam toen ik jouw oproep las, was een geïrriteerd en primair antwoord van: Och Aukje, ga toch fietsen!! Maar daarbij doe ik jou geen recht en mezelf uiteindelijk ook niet.
Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik jou in sommige opzichten van jouw verhaal wel gelijk moet geven. Namelijk dat de presentatie van het onderwerp in dit programma buitengewoon sensationeel en angstveroorzakend was. Dat dit niet leuk is voor de mensen die deze middelen nodig hebben en er wel baat bij hebben, dat kan ik me voorstellen, want dat zou mij precies zo vergaan. Dat depressie een onderwerp is wat zorgvuldig en serieus behandeld zou moeten worden, dat is ook waar.
Echter, wat als je je toevlucht hebt genomen tot dergelijke middelen die voor artsen en wetenschappers onschuldig en veilig heten te zijn of dat het jouw laatste strohalm in een uitzichtloze depressie is, en je vervolgens in een afgrond gestort wordt waar geen naam aan gegeven wordt. Wegens gebrek aan informatie en (h)erkenning in de beroepsgroep. Dat doet iemand's leven nog meer op zijn grondvesten schudden dan wanneer je er baat bij hebt en geschrokken bent door dit programma.
Je moet je uit een veel dieper en eenzamer dal omhoog werken waar je al in zat zònder de juiste steun en begeleiding, simpelweg omdat men het fenomeen op zich niet herkent! Je zult je voor kunnen stellen dat net als een onbehandelde depressie, dit ook menig leven kost. Niet iedereen kan dit opbrengen, dat kan ik je verzekeren en dat valt terug te lezen op de reakties uit dit net.
Dat er doden kunnen vallen doordat een depressie op zich dit al met zich mee kan brengen, is al erg genoeg.
Maar dat er doden vallen, omdat er gebrek aan informatie rondom de juiste werking van een middel niet voorhanden is en stellig ontkend wordt, is onaanvaardbaar en crimineel. Dat dit kan anno 2002 is ten hemel schreiend en dan heb ik me nog heel zwak uitgedrukt.
Ik maak me er net als anderen sterk voor dat volledige en objectieve informatie gegeven wordt rondom een middel en niet gekleurd en positief aangedikt door de fabrikant wiens ogen door winstzucht en geldgeilheid groter worden bij de gedachte aan wat het hem op kan brengen. Als consument hebben we recht om te weten waar we ons lichaam aan blootstellen. De gezondheid van enkelen moet niet opgeofferd worden aan het belang van velen, waar jou reaktie echter toch wel sterk naar neigt. Bovendien zijn er bronnen genoeg die een dergelijke schadelijke werking van deze pillen bevestigen. Dat jij moeite hebt deze onder ogen te zien kan alleen al een kenmerk zijn van verslaving.
Misschien heb je inderdaad niet steeds meer nodig van dit middel zoals je zegt, maar als het lichaam daar na gebruik dwingend om vraagt, dan vraag ik het me af.
Ik zou het zonde vinden als jij met een dergelijke klacht ongedaan zou proberen te maken waar jarenlang voor is gestreden, nl. eerlijkheid, integriteit en respect voor de soms argeloze gebruiker.
Trouwens, ergens krijg je toch wel waar je op uit bent, want als je het goed hebt opgemerkt, dan wordt er in de media elders geen aandacht meer aan besteed. Het onderwerp wordt verzwegen, totdat het uiteindelijk weer in de doofpot raakt....

[aukje]

Beste Karin,

Laat ik nogmaals duidelijk zijn. Het gaat me niet om het feit dat Radar aandacht besteed aan SSRI"s en het gemak waar mee veel artsen het voorschrijven. Het gaat me om de ongenanceerdheid en sensatiezucht. Dat kun je namelijk naar mijn idee met zo'n onderwerp niet maken.
Ik heb ook duidelijk aangegeven dat mensen die het slikken in een manie, psychose of serotoninevergiftiging kunnen krijgen. Ikzelf heb een serotoninevergiftiging gehad dus ik weet waar ik het over heb.

Wat bedoel je trouwens precies met de "schadelijke werking van die pillen"?
Misschien bedoel je die bijwerkingen?
Dat ik die niet zou zien lijkt me volkomen uit de lucht gegrepen. Ik weet dat donders goed.
Nogmaals ik ben net als jij een voorstander van goede informatie en daarmee bedoel ik van meerdere zijde belicht. Hoor en wederhoor. Daarmee kan de consument zelf een oordeel vormen.

Natuurlijk onderschrijf ik de macht van de pharmaceutische industrie. Deze is helaas erg groot en bepalend.
Hetgaat me bij Radar om de eenzijdige en sensatiebeluste berichtgeving en de gevolgen die dat zou kunnen hebben. Ik vind het onverantwoord.
Aukje

[Linda Jansen]

Beste Aukje,
Ik ben het helemaal met je eens, echt helemaal!!
Je hebt me ook al een mailtje gestuurd met de vraag of je
mijn verhaal mag gebruiken, maar ik zou erg graag van je
willen weten onder welke 'noemer' je een aanklacht in wil dienen. Ik bedoel is eenzijdige berichtgeving een goede grond voor een aanklacht??

Heb je daar al navraag naar gedaan, want een aanklacht indienen daar ben ik helemaal voor, maar dan zou ik wel heel erg graag willen dat we dat met een goed verhaal doen!

Groetjes en ik wacht wel op je reaktie

[conny]

Aukje zegt:
"Het gaat me dan bij Radar om het feit dat ze ongenuanceerd berichten, mensen bang maken zodat deze stoppen met het innemen van een SSRI zonder overleg met de behandelend arts."
Dit lijkt me in strijd met de feiten, Aukje.

[aukje]

Nee hoor Conny, er zijn mensen gestopt met het innemen van die medicijnen. Je kunt dat terug vinden in het forum. Ook heb ik een arts gesproken die een patient had ide gestopt is waardoor de behandeling is geschaadt.

Nogmaals het gaat mij om de eenzijdige berichtgeving. Ze hebben verzuimd om het onderzoek van dr. Healy kritisch te bekijken. Wel hebben ze prof. dr. Ivan Wolfers gesproken. Maar als je een beetje rondneust kun je vrij gemakkelijk stukken vinden van artsen vinden die zeggen dat AD niet verslavend zijn en/of stukken waarin kritiek geleverd wordt op een onderzoekswijze van dr. Healy. zie hieronder.

Professor, Department of Psychiatry
University of Pennsylvania
Send response to journal:
Re: Is Healy's Work Scientific or Ethical?


Email James C Coyne:
mailto:[email protected]?subject=Re:+Is+Healy's+Work+Scientific+or+Ethical?

Healy’s "research" was published in Primary Care Psychiatry, which is difficult to find because it not indexed in Medline. The "study" involved his giving antidepressants to twenty persons who were not depressed and who worked at a hospital where he has an administrative role. For reasons of both ethics and potential bias, one typically does not conduct research on colleagues and particularly not subordinates Furthermore, If one is truly interested in distinguishing the effects of different medications on qualty of life, as he claims he was, it is imperative to have many more than twenty research participants .

Dr. Healy claims he found that 2/20 of the persons taking an antidepressant became suicidal. The most recent statistics indicate that 11% of Ontario’s elderly received an antidepressant in a one year period. This is higher than the rate of depression and undoubtedly, many of these elderly are not depressed. If Dr. Healy is to be believed, they should be jumping out nursing home windows in droves.

It is of course standard practice to provide a proportion of research participants a placebo without either the participants or the researchers to knowing who is getting a medication and who is getting the placebo. Dr. Healy did not include this safeguard. Healy had already made quite a reputation with his claims about the alleged dangers of antidepressants and quite a lot of money for appearances to make this point as an expert witness in lawsuits. Dr, Healy’s associates taking part in the study were undoubtedly aware of his expectations and it may have influenced their reports when they were debriefed by him.

As a paid expert witness, Dr. Healy. had a financial interest in the outcome of this "study" and he had a responsibility to inform readers of his article of this.

Ik wil me hiermee niet totaal tegen het onderzoek van Healy keren maar ik verwacht van een programma als Radar dat ze een bewering van in dit geval Healy gaan onderzoeken, één bron is geen bron volgens de journalistieke normen. Ze hadden op zijn minst een aantal kritische kantekeningen kunnen plaatsten zodat mensen zelf hun mening kunnen vormen.
Aukje

[kritiek]

KLacht indienen: is te overwegen. lees in het NIeuwsblad van het Noorden, 27 sept (laatst alinea):

Depressie keert vaak terug
Verder in het nieuws , Algemeen - vrijdag, 27 september 2002 20:27
groningen -
Depressie is volgens hoogleraar biologische psychiatrie Hans den Boer van het Academisch Ziekenhuis in Groningen vaak chronisch. Hij zei dat vrijdag op een landelijk psychiatrie-congres in Groningen. ''Een groot aantal patiënten valt na verloop van tijd terug.''
Depressieve patiënten hebben er weinig vertrouwen in dat ze volledig herstellen van hun ziekte. Dat blijkt uit recent onderzoek van het NIPO. Hoogleraar biologische psychiatrie Hans den Boer van het Academisch Ziekenhuis in Groningen is niet verbaasd over de uitkomsten van het onderzoek. Hij zei vrijdag op een landelijk psychiatrie-congres in Groningen dat depressie vaak chronisch is. ''Een groot aantal patiënten valt na verloop van tijd terug.''

Depressie komt veel voor: in Nederland lijden ongeveer een miljoen mensen aan een depressieve stoornis. Volgens professor Den Boer komt de depressie vaak terug, omdat patiënten niet volledig genezen van de ziekte. ''Mensen knappen onder invloed van medicijnen meestal slechts tijdelijk op. Een flink deel van hen wordt na verloop van tijd toch weer depressief. Dat is juist het trieste van de ziekte.''

Volgens Den Boer is er minder terugval bij patiënten die volledig zijn hersteld van een depressie. ''Door de komst van nieuwe medicijnen neemt de kans op genezing toe. In tegenstelling tot minder moderne antidepressiva werken ze op meerdere stoffen in de hersenen. De medicijnen, zoals Efexor XR en Remeron, hebben ook minder bijwerkingen.'' Overigens staat de hoogleraar beslist niet negatief tegenover de 'ouderwetse' antidepressiva.

Den Boer heeft zich wild geërgerd aan een recente uitzending van Radar, het Consumentenprogramma van de Tros. In de uitzending zijn volgens de hoogleraar indianenverhalen opgehangen over antidepressiva als Seroxat en Prozac. ''Je zou er psychotisch of suïcidaal van worden en het zou verslavend zijn. Daar klopt helemaal niets van. Wij hebben honderden telefoontjes gehad van mensen die zich rot zijn geschrokken door die uitzending. Radar heeft depressieve patiënten nodeloos ongerust gemaakt.''

Daniëlle Molenaar (journalist Nieuwsblad van het Noorden).
depressie;chronisch

bron: www.nvhn.nl

[Anoniem]

D.Molenaar schrijft ;

Den Boer heeft zich wild geërgerd aan een recente uitzending van Radar, het Consumentenprogramma van de Tros. In de uitzending zijn volgens de hoogleraar indianenverhalen opgehangen over antidepressiva als Seroxat en Prozac. ''Je zou er psychotisch of suïcidaal van worden en het zou verslavend zijn. Daar klopt helemaal niets van

NOGAL LOGISCH ! DEN BOER $$$$$
Hoeveel $$$$$ ??? van de pillenmafia ontvangen ?

[Anoniem]

Beste Aukje,

Je wilt dat de medicijnen niet slechts van een kant (de slechte) belicht worden.

het geval is nu juist, dat ze (door artsen etc) altijd maar van een kant ( de "goede") belicht werden, hoe geweldig ze wel niet zijn, en dat juist Radar eens laat zien dat er wel degelijk OOK een slechte kant aan deze medicijnen KAN zitten.(nadruk op KAN)
Dus NU beginnen een heleboel mensen die zich voorheen niet goed geinformeerd hadden wellicht, (want waarom zou je gaan graven als de dokter zegt dat alles okee is en dat dit volkomen onschuldige middelen zijn? Iets wat ONZE huisarts OOK heeft gezegd!) eindelijk na te denken: "Wat slik ik eigenlijk?? Weet iemand uberhaupt wat de gevolgen op lange termijn zijn? Worden deze medicijnen niet veel te snel voorgeschreven?".

In die zin denk ik dat Radar juist de discussie heeft opengegooid...dat mensen nu gaan NADENKEN voor ze iets slikken...en ik denk dat DAT in heel veel gevallen geen kwaad kan.

Over plotseling stoppen: Dat is natuurlijk het andere uiterste. Dat toont ook niet aan dat mensen denken, helaas.

Succes.

[Jeannette]

Ik ben zelf ook een "tevreden"gebruikster van seroxat en schrok me ook behoorlijk rot toen ik die uitzending zag. Je hebt gelijk het idee of je iets verbodens aan het slikken bent en je voelt je ook verplicht uit te leggen aan de mensen in je omgeving die weten dat je het slikt, dat jij die bijwerkingen niet hebt, maar daar voel je je toch niet happy bij. Verder vind ik ook dat Radar vaak de onderwerpen met veel "bombarie" brengt en paniek zaait. Dit was bijv. ook met die cv ketels enige maanden geleden waar iets mee was en die konden ontploffen. Nu hoor je er niets meer over.

Laten we wel wezen: ik slik ook liever niets, maar soms zijn de omstandigheden zo dat je niet buiten iets kunt. Dat vind ik niet leuk, maar dingen overkomen je soms en dan moet je het beste er maar van maken.
En gaat radar er nu nog op door? Er zijn bijvoorbeeld heel veel mensen die graag willen minderen of stoppen, laten ze dan eens onderzoeken hoe dat het beste kan, dan doen ze tenminste ook nog eens iets aan nazorg.

[tip]

Hoi Aukje

je moet je oproep eens op artsennet.nl zien te krijgen. Ik weet zeker dat je veel reacties krijgt van huisartsen die zeer veel telefoontjes hebben gehad! En zij kennen de problemen die kunnen ontstaan als mensen zomaar stoppen met de medicatie!

[Kees]

Helaas Aukje, heb je meer dan gelijk. Radar krijgt veel aandacht en dat is goed omdat ze vaak belangrijke zaken aan de kaart stellen. Maar de manier waarop is ronduit treurig en getuigt van weinig respect voor de journalistieke beginselen. Hoor en wederhoor kennen ze niet, slechts goedkoop effectbejag en eenzijdige belichting van de zaken slaat de klok steevast bij Radar. Ach, wat doe je eraan?

Groeten hoor! Kees