| LET OP: Dit topic is meer dan drie jaar geleden geplaatst. De informatie is mogelijk verouderd. |
[ archief ] Werkende WAO-ers versus werkloze WAO-ers
Werkende WAO-ers versus werkloze WAO-ers
Ik vraag mij altijd af hoe het komt dat de ene arbeidsgehandicapte zelf werk vindt of zelf zorgt aan het werk te blijven terwijl een ander langdurig in de WAO belandt.
Daarom mijn stelling:
WAO-ers die zelf een baan vinden zijn beter gemotiveerd, realistischer in hun verwachtingen en ondernemender dan de mensen die geen baan vinden.
(voor de duidelijkheid: deze stelling is bedoeld als aanleiding voor een discussie en niet de verkondiging van mijn mening)
Daarom mijn stelling:
WAO-ers die zelf een baan vinden zijn beter gemotiveerd, realistischer in hun verwachtingen en ondernemender dan de mensen die geen baan vinden.
(voor de duidelijkheid: deze stelling is bedoeld als aanleiding voor een discussie en niet de verkondiging van mijn mening)
-
Lucia Peeters
Re: Werkende WAO-ers versus werkloze WAO-ers
Tja ik weet het niet. Ik heb zelf als WAO'er en baan gevonden, maar vind mezelf absoluut niet ondernemend.
Ik denk ook dat er voor het vinden van een baan een dosis geluk (maar ja in de voetballerij wordt weer vaak gezegd dat je dat afdwingt) nodig hebt en niet te vergeten: je moet medisch tot werken in staat zijn EN toestemming weten te krijgen van het UWV om te gaan werken.
En met het noemen van het UWV denk ik dat voor veel WAO'ers de belemmerende factor om aan het werk te gaan genoemd is. Naast natuurlijk het vaak vergeten feit dat men wegens ziekte in de WAO komt en vaak simpelweg te ziek is om iets te kunnen gaan doen.
Zelf heb ik om aan het werk te kunnen gaan (heeft bij mij 5 jaar geduurd voordat ik een klein baantje vond) met name het re-integratiebedrijf als extreem belemmerend ervaren en ik durf zelfs te stellen dat ik zonder het UWV en mijn re-integratiebedrijf al veel eerder aan het werk had gekund als ik mijn zelf opgeouwde dingen had kunnen blijven doen.
wat vooral belangrijk is is denk ik dat WAO'ers bij hun re-integratiepogingen niet betuttelt worden maar zelf de regie houden, dus wat dat betreft moeten de standaardre-integratietrajecten afgeschaft worden en iedereen die het wil of op eigen gelegenheid of met behulp van een IRO re-integreren.
Al met al is het vinden van een baan een combinatie van factoren.
Ik denk ook dat er voor het vinden van een baan een dosis geluk (maar ja in de voetballerij wordt weer vaak gezegd dat je dat afdwingt) nodig hebt en niet te vergeten: je moet medisch tot werken in staat zijn EN toestemming weten te krijgen van het UWV om te gaan werken.
En met het noemen van het UWV denk ik dat voor veel WAO'ers de belemmerende factor om aan het werk te gaan genoemd is. Naast natuurlijk het vaak vergeten feit dat men wegens ziekte in de WAO komt en vaak simpelweg te ziek is om iets te kunnen gaan doen.
Zelf heb ik om aan het werk te kunnen gaan (heeft bij mij 5 jaar geduurd voordat ik een klein baantje vond) met name het re-integratiebedrijf als extreem belemmerend ervaren en ik durf zelfs te stellen dat ik zonder het UWV en mijn re-integratiebedrijf al veel eerder aan het werk had gekund als ik mijn zelf opgeouwde dingen had kunnen blijven doen.
wat vooral belangrijk is is denk ik dat WAO'ers bij hun re-integratiepogingen niet betuttelt worden maar zelf de regie houden, dus wat dat betreft moeten de standaardre-integratietrajecten afgeschaft worden en iedereen die het wil of op eigen gelegenheid of met behulp van een IRO re-integreren.
Al met al is het vinden van een baan een combinatie van factoren.
-
Lichtje
Re: Werkende WAO-ers versus werkloze WAO-ers
Dit deel van de stelling klopt. Verder naar mijn ervaringen niet, omdat de kans op uitval toch redelijk groot is als zelfinzicht ontbreekt. Hoe je aan zelfinzicht komt?? tja, daar gaat dit forum (mede) over.WAO-ers die zelf een baan vinden zijn beter gemotiveerd
