Bij steeds meer openbare laadpalen is “netbewust laden” actief. Daarbij kan het laadvermogen tijdens een laadsessie (tijdelijk) worden teruggeschroefd om het elektriciteitsnet te ontlasten. Dat klinkt logisch, maar in de praktijk leidt dit tot een onredelijke situatie:
Veel laadpalen hanteren een blokkeertarief (bijvoorbeeld na 4 uur aangesloten zijn). Als het laadvermogen door netbewust laden lager is, is de auto na 4 uur soms nog niet vol — terwijl het blokkeertarief wél automatisch gaat lopen. Je betaalt dus extra omdat je “te lang” aangesloten bent, terwijl de oorzaak buiten jouw invloed ligt.
In mijn geval komt daar nog bij dat er sprake is van kastje-naar-de-muur:
- De exploitant/beheerder van de laadpaal (Qwello) verwijst naar de laadpasaanbieder (Shell Recharge) voor de tarieven en het blokkeertarief.
Shell Recharge verwijst vervolgens terug naar de exploitant voor de laadsnelheid en omstandigheden op het laadpunt.
Ik zou graag zien dat Radar dit onderzoekt, bijvoorbeeld met vragen als:
- Is het eerlijk dat blokkeertarieven ingaan op basis van tijd, ook wanneer het laadvermogen aantoonbaar lager is door netbewust laden?
Wie is verantwoordelijk voor een eerlijke tariefstructuur: exploitant (CPO), laadpasaanbieder (MSP), of beide?
Waarom bestaat er geen regeling zoals: blokkeertarief pas na een minimum geladen hoeveelheid, of pas wanneer de auto (bijna) vol is, of pauze/uitzondering wanneer sturing actief is?
