Radar

Dank voor je reactie, Hans. De brief is nog niet geplaatst. Ook heb ik van het Parool nog niets vernomen. Volgens mij moeten we een andere krant benaderen. Ik wacht nog tot morgen. Je opmerking zal ik dan proberen te verwerken in de brief. Vermoedelijk moeten we de naam van de krant en de journalist in dat geval niet noemen. Of kan dat juridisch gezien wel? Ik heb een e-mail naar de hoofdredactie gezonden met de vraag of de brief alsnog geplaatst kan worden.
groet,
Henk

Henk,
Heb je al geprobeerd Ton Damen te benaderen voor een tegen-interview?
Groet, Karin

Het artikel is in een verkorte versie geplaatst in het parool.
Vanavond wil ik deze versie hier wel overnemen.

1 hoeraatje voor het Parool. Allemaal zaterdag ff krantje kopen, zijn zij ook wat gelukkiger. We kunnen uiteindelijk het hele forum mobiliseren, dat zijn toch enkele honderden mensen.

Hmmm.... misschien als er een instantie onder druk gezet moet worden: verwijs naar dit forum met zijn 30.000 berichten tot nu toe. Dat is geen kattepis.

Artikel zoals geplaatst in het Parool staat in het Item""Dubieuze debiteuren van Dexia ruiken lont"

Hoi Hans,
Tot mijn verbazing lees ik dat het artikel, zij het in een verkorte versie, in het Parool is geplaatst. Goed dat we besloten hebben nog tot vandaag te wachten. Ben benieuwd wat ze geschrapt hebben. Voor mij goed nieuws! Hans, hebben ze essentiële zaken weggelaten? Als je puf hebt om de brief op het forum te plaatsen, graag natuurlijk. Alvast bedankt.
groeten,
Henk

Hier is dan het beloofde artikel:

Het prospectus van internetaanbieder World Online (WOL) was niet misleidend.Dat heeft de rechtbank in Amsterdam gisteren bepaald.De rechtbank deed uitspraak in de zaak van boze beleggers onder aanvoering van het vermaarde advocatenduo O. Hammerstein en G. Spong.
De soms voor duizenden euro's gedupeerde beleggers wilden hun geld terug van de ABN Amro,die de geflopte beursintroductie van het internetbedrijf van Nina Brink begeleidde.Die eis is afgewezen.
De kwestie vloeide voort uit de dramatisch verlopen beursgang van World Online in maart 2000.Het internetbedrijf ging tegen een koers van 43 euro per aandeel naar de beurs.vervolgens stortte de koers in toen bleek dat topvrouw Nina Brink vier maanden voor de beursgang een deel van haar belang had verkocht tegen een prijs van 6 dollar per aandeel en een premie op eventuele koerswinsten.
De verkoop mwas terug te vinden in het beursprospectus waar (in het engels) kort melding wordt gemaakt van het feit dat de aandelen van Brink 'transferred' zijn.De rechtbank vindt dat het niet anders kan worden opgevat dan dat Brink de stukken heeft verkocht en dat het prospectus dus niet misleidend was.
Hammerstein en Spong vonden de passage wel misleidend.Bovendien schoot de informatie van ABN Amro in hun ogen te kort.Ze eisten daarom vernietiging van de aankoop van de aandelen door ABN Amro en vergoeding van de schade.Dat wees de rechtbank dus af,omdat er geen sprake was van misleiding.
De eis werd ook op technische gronden afgewezen.Volgens de rechtbank kon de speciaal opgerichte stichting geen claim indienen,omdat deze niet was gemachtigd door individuele beleggers.Twee individuele klachten werden wel ontvankelijk verklaard en behandeld.
De dramatische beursgang van World Online was aanleiding voor een reeks rechtzaken.Behalve Spong en Hammerstein verzamelde advocaat B. van der Goen een grote groep gedupeerde beleggers tegen World Online en de begeleidende banken ABN Amro en Goldman Sachs.Ook beleggersbelangenbehartiger VEB deed dat namens enkele duizenden beleggers.Die zaken lopen nog,maar de uitspraak van gisteren lijkt de kans op succes te verkleinen omdat ze mede draaien om onjuiste of onvolledige informatie in het prospectus.
Nina Brink en de begeleidende banken zijn door justitie nooit strafrechtelijk vervolgd.Het openbaar ministerie (OM) concludeerde in mei vorig jaar dat er te weinig aanwijzigingen waren van strafbare feiten tegen de banken en andere betrokken instellingen. Eerder zag het OM af van vervolging van Nina Brink. ABN Amro is tevreden met de uitspraak. De rechter heeft ons op twee inhoudelijke punten gelijkgegeven,stelde een woordvoerder.Het vonis is voor de bank "bemoedigend" in het licht van de nog lopende zaken.
De vereniging Effectenbezitters (VEB) ziet nog wel volop kansen voor haar zaak,die namens 10.023 gedupeerden is aangespannen.De VEB benadrukt dat ze een veel uitgebreidere dagvaarding heeft opgesteld. Spong en Hammerstein hadden één klacht tegen één bank.Wij hebben negen gronden van misleiding aangekaart tegen zes betrokken instanties,aldus directeur P. de Vries van de VEB. Bovendien eisen wij geen terugbetaling zoals Spong en Hammerstein,maar schadevergoeding.Dat maakt meer kans.
De Vries erkent wel dat hij de uitspraak liever anders had gezien,maar denkt niet dat het vonnis zijn zaak erg beinvloedt. De VEB directeur verwacht dat zijn zaak in het derde kwartaal van dit jaar tot een rechtszitting leidt.

De titel vind ik dubieus; we zullen zien.

OOPS, xcuse me

Dubieuze debiteuren van Dexia ruiken lont

Met opperste verbazing las ik op de beurspagina van het Parool van vrijdag 2 mei jl. het artikel van journalist Ton Damen over met name de kopers van aandelenleaseproducten.
Ton Damen heeft zich eenzijdig laten informeren door iemand uit de financiële wereld en (bankier Tom Loonen)is niet te rade gegaan bij gedupeerden van aandelenleaseproducten.. Volgens Loonen zijn de gedupeerden “wanbetalers” met “claimgedrag”, die “lont ruiken” en “door al die rechtszaken om hen heen al gauw denken dat ook zij een zaak hebben, want niet geschoten is altijd mis”.
Mensen die complexe financiële producten aanschaffen hebben in vergelijking met de aanbieders van deze producten doorgaans een informatieachterstand. Ter bescherming van hun potentiële cliënten behoren zij hen over deze risico’s zo objectief mogelijk te informeren.
Daarom zijn banken en andere aanbieders van beleggingsproducten sinds 1 januari 2002 wettelijk verplicht een zogenaamd risicoprofiel van hun cliënten samen te stellen. Dat houdt in, dat onder andere vastgelegd wordt hoeveel ervaring iemand met beleggen heeft, hoeveel geld geïnvesteerd kan worden, hoeveel risico een bepaalde cliënt kan lopen, etc. Om een risicoprofiel te kunnen samenstellen zullen banken en andere financiële instellingen met hun cliënten in gesprek moeten treden. Een folder aanbieden en een telefoontje volstaan beslist niet. Consumenten zijn zelden op de hoogte van deze verplichting.Geen enkele financiële instelling kan en mag zich verdedigen door te stellen, dat het opstellen van risicoprofielen pas sinds 1 januari 2002 verplicht is en hen vóór die tijd op dit punt niets te verwijten valt. Zij geven daarmee aan, dat de belangen van de cliënt niet op de eerste plaats komen. Damen en Loonen maken banken zoals Labouchere en Dexia, de Frans-Belgische bank die tot haar spijt Legiolease van Labouchere overnam, tot slachtoffer en de cliënten die aandelenleaseproducten bij deze banken kochten worden door beide heren eenvoudigweg tot zondebokken gemaakt. Zij zijn de oorzaak van alle ellende, terwijl de banken niets te verwijten valt. Het is een klap in het gezicht van alle gedupeerden van aandelenleaseproducten, die nu niet zelden torenhoge schulden hebben, variërend van een paar duizend euro tot enkele tonnen. Er zijn nooit risicoprofielen of iets met hetzelfde karakter samengesteld, nooit zijn er intakegesprekken gevoerd, financiële bijsluiters zijn nooit verstrekt, er werd op geen enkele wijze uitgegaan van de belangen van de cliënt en vermogensbeheer kennen deze instellingen kennelijk ook al niet, want waarom greep men niet in toen de aandelenkoersen scherp daalden? De informatieverstrekking bleef beperkt tot folders met een hoog hosanna-gehalte en één of twee telefoontjes om mensen te bewegen aandelenleaseproducten te kopen. De nadruk werd daarbij eenzijdig gelegd op het behalen van irreële winsten en over verliezen werd niet of nauwelijks gesproken. Dat de aandelen gekocht werden met geleend geld is velen ontgaan. Begrippen als “rente” en “schuld” werden zoveel mogelijk vermeden. “Uw maandelijkse inleg” was een beter alternatief om mensen zand in de ogen te strooien. Met “uw maandelijkse inleg” werd gesuggereerd dat er van de maandelijkse termijnen aandelen gekocht werden, althans zo is dat door vele beleggers verstaan.
Dexia komt door de uitgeoefende druk met een aanbod, waarvoor ze zich zou moeten generen. Gedupeerden, die op het aanbod ingaan moeten nota bene afstand doen van hun recht juridische procedures tegen Dexia te beginnen. Waarom verplichten ze mensen afstand te doen van dit recht als zij beweren, dat hen niets te verwijten valt? Zo zeker voelen ze zich kennelijk ook weer niet. Het aanbod kent drie varianten met “verruimde mogelijkheden”, waarvan de gedupeerden niet of nauwelijks beter worden. Het is dan ook min of meer vanzelfsprekend, dat slechts een handjevol mensen op het aanbod van Dexia is ingegaan. Aan het ingaan op het Dexia aanbod was een deadline, een uiterste datum gekoppeld, waarna het niet meer mogelijk was het aanbod van Dexia te accepteren. Klanten worden nu gebeld met de boodschap toch maar in hun eigen belang het aanbod van Dexia te accepteren. Sinds wanneer komt Dexia voor de belangen van cliënten op? We moeten hier naar mijn oordeel lezen “de belangen van Dexia”. Met één uitspraak van Ton Damen kan ik het eens zijn: “De post “dubieuze debiteuren” is kennelijk zo hoog, dat iedereen die zich bedenkt en alsnog wil schikken, met open armen wordt ontvangen”.

Henk Westerveld
Uden

Het artikel zoals het in het Parool geplaatst is

Het Parool dinsdag 13mei
"Dubieuze debiteuren van Dexia ruiken lont"

Met opperste verbazing las ik op de beurspagina van het Parool van vrijdag 2 mei jl. het artikel van journalist Ton Damen over met name de kopers van aandelenleaseproducten.

Ton Damen heeft zich eenzijdig laten informeren door iemand uit de financiële wereld en (bankier Tom Loonen)is niet te rade gegaan bij gedupeerden van aandelenleaseproducten.. Volgens Loonen zijn de gedupeerden “wanbetalers” met “claimgedrag”, die “lont ruiken” en “door al die rechtszaken om hen heen al gauw denken dat ook zij een zaak hebben, want niet geschoten is altijd mis”.
Mensen die complexe financiële producten aanschaffen hebben in vergelijking met de aanbieders van deze producten doorgaans een informatieachterstand. Ter bescherming van hun potentiële cliënten behoren zij hen over deze risico’s zo objectief mogelijk te informeren.
Daarom zijn banken en andere aanbieders van beleggingsproducten sinds 1 januari 2002 wettelijk verplicht een zogenaamd risicoprofiel van hun cliënten samen te stellen. Dat houdt in, dat onder andere vastgelegd wordt hoeveel ervaring iemand met beleggen heeft, hoeveel geld geïnvesteerd kan worden, hoeveel risico een bepaalde cliënt kan lopen, etc. Om een risicoprofiel te kunnen samenstellen zullen banken en andere financiële instellingen met hun cliënten in gesprek moeten treden. Een folder aanbieden en een telefoontje volstaan beslist niet. Consumenten zijn zelden op de hoogte van deze verplichting.Geen enkele financiële instelling kan en mag zich verdedigen door te stellen, dat het opstellen van risicoprofielen pas sinds 1 januari 2002 verplicht is en hen vóór die tijd op dit punt niets te verwijten valt. Zij geven daarmee aan, dat de belangen van de cliënt niet op de eerste plaats komen. Damen en Loonen maken banken zoals Labouchere en Dexia, de Frans-Belgische bank die tot haar spijt Legiolease van Labouchere overnam, tot slachtoffer en de cliënten die aandelenleaseproducten bij deze banken kochten worden door beide heren eenvoudigweg tot zondebokken gemaakt. Zij zijn de oorzaak van alle ellende, terwijl de banken niets te verwijten valt. Het is een klap in het gezicht van alle gedupeerden van aandelenleaseproducten, die nu niet zelden torenhoge schulden hebben, variërend van een paar duizend euro tot enkele tonnen. Er zijn nooit risicoprofielen of iets met hetzelfde karakter samengesteld, nooit zijn er intakegesprekken gevoerd, financiële bijsluiters zijn nooit verstrekt, er werd op geen enkele wijze uitgegaan van de belangen van de cliënt en vermogensbeheer kennen deze instellingen kennelijk ook al niet, want waarom greep men niet in toen de aandelenkoersen scherp daalden? De informatieverstrekking bleef beperkt tot folders met een hoog hosanna-gehalte en één of twee telefoontjes om mensen te bewegen aandelenleaseproducten te kopen. De nadruk werd daarbij eenzijdig gelegd op het behalen van irreële winsten en over verliezen werd niet of nauwelijks gesproken. Dat de aandelen gekocht werden met geleend geld is velen ontgaan. Begrippen als “rente” en “schuld” werden zoveel mogelijk vermeden. “Uw maandelijkse inleg” was een beter alternatief om mensen zand in de ogen te strooien. Met “uw maandelijkse inleg” werd gesuggereerd dat er van de maandelijkse termijnen aandelen gekocht werden, althans zo is dat door vele beleggers verstaan.
Dexia komt door de uitgeoefende druk met een aanbod, waarvoor ze zich zou moeten generen. Gedupeerden, die op het aanbod ingaan moeten nota bene afstand doen van hun recht juridische procedures tegen Dexia te beginnen. Waarom verplichten ze mensen afstand te doen van dit recht als zij beweren, dat hen niets te verwijten valt? Zo zeker voelen ze zich kennelijk ook weer niet. Het aanbod kent drie varianten met “verruimde mogelijkheden”, waarvan de gedupeerden niet of nauwelijks beter worden. Het is dan ook min of meer vanzelfsprekend, dat slechts een handjevol mensen op het aanbod van Dexia is ingegaan. Aan het ingaan op het Dexia aanbod was een deadline, een uiterste datum gekoppeld, waarna het niet meer mogelijk was het aanbod van Dexia te accepteren. Klanten worden nu gebeld met de boodschap toch maar in hun eigen belang het aanbod van Dexia te accepteren. Sinds wanneer komt Dexia voor de belangen van cliënten op? We moeten hier naar mijn oordeel lezen “de belangen van Dexia”. Met één uitspraak van Ton Damen kan ik het eens zijn: “De post “dubieuze debiteuren” is kennelijk zo hoog, dat iedereen die zich bedenkt en alsnog wil schikken, met open armen wordt ontvangen”.

Henk Westerveld
Uden

Dubbel op zie ik nu Danny was mij al voor