Radar

De energieboer
Op grond van art. 3:308 BW gaat het om wanneer de vordering opeisbaar is geworden. De vordering van de energieboer wordt opeisbaar op het moment dat de energieboer de rekening voor het eest mag versturen.

De klant
Op grond van art. 3:307 BW heeft de klant een vordering tot levering van de nota, welke op dat zelfde moment begint te lopen of een paar maanden later.

Ik twijfel hoe ik de geldvordering van de klant moet kwalificeren. De rechtsgevolgen van onverontschuldigde betaling m.i. het beste. Op grond van art. 3:309 BW een verjaringstermijn van vijf jaar te lopen op het moment dat de klant de nota krijgt. Alleen heeft klant het voorschot natuurlijk niet betaald zonder rechtsgrond. Een vordering tot levering van de nota kan m.i. gelijk gezien worden als een impliciete vordering tot het teveel betaalde.

Leuk onderwerp om over na te denken

GJvdZ schreef:[off topic] Waarom kunnen uitstaande schulden eigenlijk verjaren? Als je iets hebt gebruikt is het toch logisch dat er (wanneer dan ook) voor wordt betaald? Ik vind het weer zo'n betuttelende regeling waar we al veel te veel van hebben in Nederland. Dit zijn nu van die regeltjes die gewoon geschrapt moeten worden om de boel weer wat overzichtelijker te maken.

De verjaren is er omdat je anders (extreem voorbeeld) 20 jaar na dato nog een rekening kan sturen, of die rekening terecht is of niet is dan voor de ontvanger nog lastig te bewijzen. Je moet dus ergens een maximum aanstellen.

De termijn van 5 jaar is na laatste vordering datum, dus als iemand elke 5 jaar een herinnering stuurt vervalt de vordering niet.