Radar

Speedy123 schreef: ↑

17 feb 2026 14:09

HandigeHarrie schreef: ↑

17 feb 2026 11:28

Helaas is het gelukt om de belastingdienst min of meer vrij te pleiten omdat het zogenaamd niet anders kon, dwingende wetgeving zou zijn. Dat is niet waar: in de wet staat dat het te veel ontvangen bedrag moet worden terugbetaald, dat het (teveel door de belastingdienst uitbetaalde) hele bedrag moet worden terugbetaald.

Dat is niet waar de toeslagaffaire om draait. Bij de toeslagaffaire zijn mensen aangemerkt als fraudeur zonder dat die mensen weten waarom dat zo is. Zonder dat de belastingdienst aan kan geven waarom dat zo is.
...

k2p schreef: ↑

17 feb 2026 23:41

Dat is wel óók waar de toeslagaffaire om draait.

Daarom komt de Afdeling bestuursrechtspraak nu tot een minder strenge uitleg van de wet. De Belastingdienst/Toeslagen heeft voortaan ruimte om ook een recht op kinderopvangtoeslag te bepalen als de aanvrager niet alle kosten voor kinderopvang heeft betaald die hem voor dat jaar in rekening zijn gebracht. En de Belastingdienst/Toeslagen kan voortaan onder bijzondere omstandigheden helemaal of gedeeltelijk afzien van terugvordering. Deze wijzigingen brengen het belang van het voorkomen van fraude en de belangen van de burger meer met elkaar in evenwicht.

Gevolgen van de uitspraken
Door de ruimte die de Afdeling bestuursrechtspraak de Belastingdienst nu biedt, zal de Belastingdienst/Toeslagen zich moeten beraden op een nieuwe werkwijze. De uitspraken kunnen gevolgen hebben voor lopende, oude en nieuwe zaken.

Normaliter kregen ouders die een schuld hadden bij de Belastingdienst een betalingsregeling. Met een betalingsregeling, vaak in de vorm van een schuldsanering, moeten ouders in twee jaar naar draagkracht de schuld terugbetalen, om te voorkomen dat ze onder het bestaansminimum komen. De restschuld wordt door de Belastingdienst als oninbaar gezien. Een uitzondering hierop waren ouders waar de Belastingdienst zwaar verwijtbaar handelen vermoedde en die daardoor de kwalificatie 'opzet/grove schuld' (OGS) kregen.[9] Bij een groot deel van de ouders die met deze kwalificatie te maken hadden, twijfelde staatssecretaris Alexandra van Huffelen achteraf of daadwerkelijk sprake was van opzet of grove schuld.[10]

Iedereen met een toeslagen- of belastingschuld hoger dan 10.000 euro kreeg automatisch de kwalificatie OGS.[11] Bij een inventarisatie vond de Auditdienst Rijk (ADR) begin 2016 zelfs 900 gevallen waarbij deze grens gesteld was op 3.000 euro voor toeslagenouders of 5.000 euro aan totale toeslagenschuld. Het is onduidelijk hoe lang deze grens gehanteerd is.[12]

"Vrouw die beslag legde op standbeeld van overheid krijgt ongelijk van rechter

Slachtoffer van het toeslagenschandaal Yasmin Molleman kan geen beslag leggen op een standbeeld van de Rijksoverheid, heeft de rechter vrijdag geoordeeld. Volgens haar kreeg ze nog geld van de overheid, maar het ministerie wijst op een onderling gemaakte afspraak."

Even in chronologische volgorde:
De ouder heeft eerder een VSO met de Staat gesloten. Daarna heeft het ministerie nieuwe toezeggingen gedaan, terwijl men bekend was met die VSO. Toen die toezeggingen niet werden nagekomen, heeft de ouder een procedure gestart om nakoming af te dwingen.

De Staat heeft in die procedure verstek laten gaan. De rechter heeft vervolgens een vonnis gewezen met dwangsommen. De Staat heeft geen hoger beroep ingesteld, waardoor het vonnis onherroepelijk werd.

In het executiegeschil beroept de Staat zich vervolgens opnieuw op de VSO. Maar dat is geen nieuw feit: de VSO bestond al ten tijde van de oorspronkelijke procedure.

Daarmee lijkt in het executiegeschil feitelijk een inhoudelijke herbeoordeling van een onherroepelijk vonnis plaats te vinden, terwijl een executierechter volgens vaste HR-jurisprudentie juist terughoudend moet zijn en geen verkapt hoger beroep kan behandelen.

Moneyman schreef: ↑

06 mar 2026 16:44

Ik ben overigens van mening dat dat beeld überhaupt niet zo in beslag genomen had mogen worden (want: is niet roerend, maar onroerend), maar da's weer een andere discussie

Ik zie dat de landsadvocaat het in ieder geval met me eens is, alleen is de rechter niet meer aan de beoordeling ervan toegekomen

1.22. De vraag of het standbeeld als een onroerende zaak moet worden aangemerkt, zoals de Staat stelt, kan onbeantwoord blijven, omdat dit gelet op het voorgaande niet relevant is. De uitspraak wordt daardoor niet anders.

Als de Staat meende dat het eerdere vonnis onjuist was, lag de weg via tijdig hoger beroep voor de hand.

4.5. De voorzieningenrechter heeft met grote zorg kennisgenomen van de handelwijze van het Waterschap. Het geeft een regionaal openbaar lichaam geen pas zonder enige juridische basis aan te kondigen eigenrichting te plegen en vervolgens [eiser] als burger te verplichten om binnen een door het Waterschap bepaalde termijn een gerechtelijke procedure te beginnen om het Waterschap hiervan te weerhouden. Het is onbegrijpelijk dat een advocaat in dienst van het Waterschap op een dergelijke intimiderende wijze een burger in een privaatrechtelijke kwestie het mes op de keel zet. Het geeft ook te denken dat het dagelijks bestuur van het Waterschap bij het geven van de procesvolmacht aan hun advocaten geen aanleiding heeft gezien tot nader onderzoek en vervolgens te interveniëren. In deze procesvolmacht is de opmerkelijke vordering van [eiser] in dit kort geding uitdrukkelijk verwoord. Juist het dagelijks bestuur moest ermee bekend zijn dat de handelwijze van het Waterschap waartegen [eiser] in kort geding opkomt niet strookt met de inhoud van het grondbeleid dat het dagelijks bestuur nog onlangs had vastgesteld. Uit dit beleid blijkt bovendien dat het Waterschap ermee bekend is dat het Waterschap in het verleden gebruik van gronden door derden regelmatig niet had vastgelegd, oneigenlijk gebruik nauwelijks aandacht kreeg en het Waterschap daardoor het risico liep door verjaring eigendom te verliezen. Met die wetenschap had het Waterschap extra zorgvuldigheid moeten betrachten bij privaatrechtelijke geschillen met burgers over vermeend onrechtmatig grondgebruik.