Radar

Een offtopic reactie:

Het feit is dat iedereen de lettertjes van de wetboek dient te volgen.

Kijkend naar wat onder het consumentenrecht wordt verstaan, dient de wetboek ten aller tijden te worden gevolgd, immers staan alle regels, wetten en afspraken omtrent de bescherming van de consument alsmede het recht van de consument volledig in de wetboeken.

Nu zijn er twee soorten verhalen van wat het consumentenrecht inhoudt: wat in de wetboeken is vastgelegd (wat ikzelf steeds beschrijf) en wat de consumentenorganisaties naar voren brengen en wat velen hier als HÉT consumentenrecht geldt.

Wat ikzelf zeer verontrustend vind is dat bij nalezing van de diverse gerechtelijke uitspraken is dat men liever het consumentenrecht aanhoudt welke verzonnen is door de consumentenorganisaties in plaats van het consumentenrecht welke op gronde van de wetboeken is.
De diverse forumleden hier zijn dan ook van mening dat zij het legitiem vinden dat het consumentenrecht welke door de consumentenorganisaties verzonnen is als de waarheid en die als leidraad te houden in plaats van de lettertjes van de wetboeken.

Terugkomend op het punt van wat onder betaalbewijs valt en wat onder de garantiebewijs:
De wetboek is daar heel duidelijk over, wat door diverse forumleden hier keihard wordt verworpen. Men luistert liever naar een uitspraak van een rechter dan naar de lettertjes van de wet. De rechter dient ten aller tijden de regeltjes van de wetboeken te volgen.

Met een bankafschrift kan worden bewezen dat het product bij die winkel gekocht is en daarmee kan dan een beroep worden gedaan op de wettelijke bescherming van de consument welke in de wetboeken is vastgelegd.
Echter is een bankafschrift geen garantiebewijs, dus kan daarmee geen beroep op worden gedaan op de garantie die door de fabrikant of winkelier is gegeven.
Aangezien de kopende partij geen aankoop bewijs meer heeft, kan die kopende partij ook geen beroep doen op de non-conformiteit, dit omdat de non-conformiteit niets anders inhoudt dat het product conform dient te zijn aan de koopovereenkomst en niets anders.

Kort gezegd is dat de koper in een dergelijk geval alleen op de 6 maanden regel kan beroepen als het product binnen de 6 maanden kapot gaat, rekening houdend met de uitspraken van de verkopende partij en zijn voorverkopers (de fabrikant.)

In de wetboeken is niet opgenomen dat een product gedurende de gemiddelde levensduur probleemloos mee moet gaan en als er een defect optreedt gedurende die gemiddelde levensduur, dus kan daar nooit of te nimmer een beroep op worden gedaan als noch de verkopende partij alsmede noch de voorverkopers of de fabrikant dit specifiek hebben vermeld, iets wat door sommige forumgebruikers dit stellig wordt verweerd.

In de Nederlandse wetboeken is niets opgenomen omtrent ondeugdelijkheid van een product, en ook niets opgenomen omtrent dat de verkopende partij gedurende een langere periode aansprakelijk is voor ieder gebrek aan het product.

Volgens de Europese Richtlijn is de verkopende partij gedurende de eerste 2 jaar na aankoop aansprakelijk voor ieder gebrek, terwijl de Nederlandse wetgever die regel niet heeft overgenomen (en kan daar dan ook geen rechten aan ontleent worden of een beroep op worden gedaan), maar heeft die regel aangepast in de regel dat de verkopende partij gedurende een langere periode (welke niet is vastgelegd) aansprakelijk is voor als het product niet conform de koopovereenkomst geleverd is of dat het product niet die eigenschappen bezit welke de consument op grond van de koopovereenkomst had mogen verwachten.

Wat ik verontrustend vind is dat diverse forumgebruikers dan klagen dat de consument dan de bewijslast niet rond kan krijgen omtrent het eisen van de kosteloze reparatie of vervanging, en dat daarom aan de term non-conformiteit meer zaken moet worden toegevoegd om voor de consument een langere periode en op een gemakkelijkere manier om toch die kosteloze reparatie of vervanging te kunnen eisen.
Een zeer verontrustende gang van zaken, omdat meer centraal staat om kosteloze reparatie of vervanging te kunnen eisen dan wat in de wetboek is vastgelegd.

In de Europese Richtlijn is wel een regel opgenomen omtrent de gemiddelde levensduur.
Er is bepaald dat als in de koopovereenkomst niets is vermeld omtrent de levensduur van een product of de garantieperiode, dat dan alleen in dat geval van de gemiddelde levensduur mag worden uitgegaan. Dus wat je dan redelijkerwijs ervan mag verwachten.

In het geval van de TS is dat niet van toepassing, omdat in de meeste koopovereenkomsten en garantiebewijzen van consumentenelectronica wel degelijk een bepaalde garantieperiode is vastgelegd. Dus als in de koopovereenkomst een garantieperiode is vastgelegd mag dus nooit de regel van de gemiddelde levensduur uit de Europese Richtlijn worden aangehaald.

De reden dat ik nu deze lap tekst neer gepend te hebben, is nogmaals zeer uitvoerig uiteenzetten wat nu wel of niet vastgelegd is.

Toolboy schreef:De fabrieks garantie is wettelijk vastgesteld op 6 maanden.

Er geld geen wettelijke minimum periode van zes maanden voor fabrieksgarantie. Deze hoeft niet eens te worden meegeleverd.

Toolboy schreef:Wat de verkopende partij doet is wat anders.Geeft deze 1 jaar dan heeft u 1 jaar.

De koper heeft recht op een deugdelijk product. Dit houd onder andere in dat de kwaliteit en prestaties gelijk moeten zijn aan die van hetzelfde soort. Wanneer dit niet het geval is heeft de koper recht op kosteloos herstel. Dat de verkoper slechts één jaar garantie heeft gegeven doet hier niets aan af.

BBCS schreef:Nu zijn er twee soorten verhalen van wat het consumentenrecht inhoudt: wat in de wetboeken is vastgelegd (wat ikzelf steeds beschrijf) en wat de consumentenorganisaties naar voren brengen en wat velen hier als HÉT consumentenrecht geldt.

Wat ikzelf zeer verontrustend vind is dat bij nalezing van de diverse gerechtelijke uitspraken is dat men liever het consumentenrecht aanhoudt welke verzonnen is door de consumentenorganisaties in plaats van het consumentenrecht welke op gronde van de wetboeken is.

Nee wat jij doet is dat jij jouw mening als feit presenterend. Dat rechters anders oordelen wil zeggen dat jij ongelijk hebt.

alfatrion schreef:

BBCS schreef:Nu zijn er twee soorten verhalen van wat het consumentenrecht inhoudt: wat in de wetboeken is vastgelegd (wat ikzelf steeds beschrijf) en wat de consumentenorganisaties naar voren brengen en wat velen hier als HÉT consumentenrecht geldt.

Wat ikzelf zeer verontrustend vind is dat bij nalezing van de diverse gerechtelijke uitspraken is dat men liever het consumentenrecht aanhoudt welke verzonnen is door de consumentenorganisaties in plaats van het consumentenrecht welke op gronde van de wetboeken is.

Nee wat jij doet is dat jij jouw mening als feit presenterend. Dat rechters anders oordelen wil zeggen dat jij ongelijk hebt.

Dat bedoel ik dus.
Als een rechter niet de lettertjes van de wetboek aanhoudt, maar zijn uitspraak gebaseerd is op de meningen van de consumentenorganisaties, dan verwerp ik wel degelijk die uitspraak.

Jij hebt al vaker uitspraken verdedigd die op meningen van consumentenorganisaties gebaseerd zijn dan op de lettertjes van de wetboek.

Regel 1. BBCS heeft gelijk.
Regel 2. Als BBCS geen gelijk heeft zie dan regel 1.

alfatrion schreef:Regel 1. BBCS heeft gelijk.
Regel 2. Als BBCS geen gelijk heeft zie dan regel 1.

Helemaal niet.
Alleen dient wel de lettertjes van de wetboeken gevolgd te worden.
Als een rechter dat niet doet, maar zijn uitspraak op de meningen van een consumentenorganisatie baseert, neem ik dat niet serieus.

Het is trouwens al vaker gebleken dat jij jouw uitspraken ook op die consumentenorganisaties baseer, omdat dan de consument gemakkelijker kosteloze reparatie of vervanging kan eisen, en ook heb jij wel eens geschreven dat de term non-conformiteit meer inhoudt dan alleen de koopovereenkomst, om op die manier de bewijslast gemakkelijker voor de consument rond te krijgen, maar ook dat de overige non-conformiteiten dan alleen de koopovereenkomst te kunnen laten vallen, waardoor de consument meer kan eisen.
Ik kan dat niet zo snel terugvinden, maar het is wel een bewering die je gedaan hebt.

Helemaal niet.
Alleen dient wel de lettertjes van de wetboeken gevolgd te worden.
Als een rechter dat niet doet, maar zijn uitspraak op de meningen van een consumentenorganisatie baseert, neem ik dat niet serieus.

bbcs weet het toch beter dan de rechter blijkbaar. de wet staat niet alleen in wetboeken, de wet wordt ook getoetst door de rechters en als die van mening zijn dat iets in de wet niet klopt dan kunnen ze best een andere uitspraak doen.
en die uitspraak kan tot aan de hoge raad worden aangevochten en als die de zelfdemening toe zijn gedaan dan wordt de wet aangepast.

puma73 schreef:

Helemaal niet.
Alleen dient wel de lettertjes van de wetboeken gevolgd te worden.
Als een rechter dat niet doet, maar zijn uitspraak op de meningen van een consumentenorganisatie baseert, neem ik dat niet serieus.

bbcs weet het toch beter dan de rechter blijkbaar. de wet staat niet alleen in wetboeken, de wet wordt ook getoetst door de rechters en als die van mening zijn dat iets in de wet niet klopt dan kunnen ze best een andere uitspraak doen.
en die uitspraak kan tot aan de hoge raad worden aangevochten en als die de zelfdemening toe zijn gedaan dan wordt de wet aangepast.

Daar gaat het niet om.

Het gaat erom dat er helaas rechters zijn die hun uitspraak niet baseren op de lettertjes van de wetboek, maar op de mening van de consumentenorganisaties.

Kijkend naar de praktijk:
De consumentenorganisaties vinden de garantieperiodes veel te kort, maar ook dat er een gemiddelde levensduur moet zijn, waardoor de consument in een oogopslag kan zien waar hij aan toe is.
In theorie een op zich geen verkeerde gedachte, alleen is een dergelijk systeem in de praktijk niet uit te voeren.
Dus dat zou betekenen voor een computer een x tijd, voor een wasmachine een x tijd.
Maar zo werkt het in de praktijk niet.

Immers kan van de goedkoopste accuboormachine van de Gamma (op zich niets mis mee) niet de dezelfde kwaliteit en levensduur verwacht worden als van de duurste Makita of DeWalt.
Dus die levensduur tabellen zijn daarvoor niet van toepassing.
Dus daardoor is de gehele discussie van de gemiddelde levensduur totaal niet van toepassing.

De wetboek werkt ook niet met die levensduur en gemiddelde levensduur, technische levensduur tabellen, maar met wat in de koopovereenkomst is afgesproken. Ook de rechters moeten zich daaraan houden.

Een rechter heeft helaas in een rechtzaak uitgesproken dat op grond van de wetgeving van een motor van een electrische stoel mag worden uitgegaan dat die langer mee moet gaan dan 2 jaar.
Die uitspraak neem ik niet serieus, omdat datgene wat de rechter van mening is juist NIET in de wetboek is opgenomen, maar puur gebaseerd is op de mening van de consumentenorganisaties.

In een andere rechtzaak waarbij de rechter geoordeeld heeft dan van een product van de dezelfde soort precies dezelfde kwaliteit en levensduur verwacht mag worden, is ook weer niet op de lettertjes van de wetboek gebaseerd.
Dus van die rechter mag je dus van de goedkoopste accuboormachine van de Gamma precies dezelfde kwaliteit en levensduur verwachten als van de duurste Makita of DeWalt.
Kan nooit en die rechter kletst dan ook echt volledig uit zijn nek.

BBCS schreef:

puma73 schreef:

Helemaal niet.
Alleen dient wel de lettertjes van de wetboeken gevolgd te worden.
Als een rechter dat niet doet, maar zijn uitspraak op de meningen van een consumentenorganisatie baseert, neem ik dat niet serieus.

bbcs weet het toch beter dan de rechter blijkbaar. de wet staat niet alleen in wetboeken, de wet wordt ook getoetst door de rechters en als die van mening zijn dat iets in de wet niet klopt dan kunnen ze best een andere uitspraak doen.
en die uitspraak kan tot aan de hoge raad worden aangevochten en als die de zelfdemening toe zijn gedaan dan wordt de wet aangepast.

Daar gaat het niet om.

Het gaat erom dat er helaas rechters zijn die hun uitspraak niet baseren op de lettertjes van de wetboek, maar op de mening van de consumentenorganisaties.

Kijkend naar de praktijk:
De consumentenorganisaties vinden de garantieperiodes veel te kort, maar ook dat er een gemiddelde levensduur moet zijn, waardoor de consument in een oogopslag kan zien waar hij aan toe is.
In theorie een op zich geen verkeerde gedachte, alleen is een dergelijk systeem in de praktijk niet uit te voeren.
Dus dat zou betekenen voor een computer een x tijd, voor een wasmachine een x tijd.
Maar zo werkt het in de praktijk niet.

Immers kan van de goedkoopste accuboormachine van de Gamma (op zich niets mis mee) niet de dezelfde kwaliteit en levensduur verwacht worden als van de duurste Makita of DeWalt.
Dus die levensduur tabellen zijn daarvoor niet van toepassing.
Dus daardoor is de gehele discussie van de gemiddelde levensduur totaal niet van toepassing.

De wetboek werkt ook niet met die levensduur en gemiddelde levensduur, technische levensduur tabellen, maar met wat in de koopovereenkomst is afgesproken. Ook de rechters moeten zich daaraan houden.

Een rechter heeft helaas in een rechtzaak uitgesproken dat op grond van de wetgeving van een motor van een electrische stoel mag worden uitgegaan dat die langer mee moet gaan dan 2 jaar.
Die uitspraak neem ik niet serieus, omdat datgene wat de rechter van mening is juist NIET in de wetboek is opgenomen, maar puur gebaseerd is op de mening van de consumentenorganisaties.

In een andere rechtzaak waarbij de rechter geoordeeld heeft dan van een product van de dezelfde soort precies dezelfde kwaliteit en levensduur verwacht mag worden, is ook weer niet op de lettertjes van de wetboek gebaseerd.
Dus van die rechter mag je dus van de goedkoopste accuboormachine van de Gamma precies dezelfde kwaliteit en levensduur verwachten als van de duurste Makita of DeWalt.
Kan nooit en die rechter kletst dan ook echt volledig uit zijn nek.

Daar gaat het nu net wel om. Het wetboek is geen bijbel, maar een basis en als jij op grond van goede argumenten een rechter kunt overtuigen dat je standpunt juist is en de letter van de wet achterhaald is kan de rechter een hele andere uitspraak doen dan verwacht.

Die rechter kletst niet uit zijn nek, die interpreteert de wet.

puma73 schreef:

Daar gaat het nu net wel om. Het wetboek is geen bijbel, maar een basis en als jij op grond van goede argumenten een rechter kunt overtuigen dat je standpunt juist is en de letter van de wet achterhaald is kan de rechter een hele andere uitspraak doen dan verwacht.

Die rechter kletst niet uit zijn nek, die interpreteert de wet.

Die rechter baseert zijn uitspraak niet op de lettertjes van de wetboek, maar op de uitspraak van de consumentenorganisaties.

Onacceptabel dus.

Dat was de wetgever die dit heeft aangegeven.

Onderdeel c. spreekt over het geschikt zijn voor het gebruik waartoe goederen van dezelfde soort gewoonlijk dienen. Onderdeel d. bepaalt dat goederen de kwaliteit en prestaties moeten bieden die voor goederen van dezelfde soort normaal zijn en die de consument redelijkerwijs mag verwachten. De goederen moeten derhalve geschikt zijn voor het (normaal) gebruik en die kwaliteit en prestaties bieden die voor goederen van dezelfde soort normaal zijn. Dit alles valt onder het ruime begrip «eigenschappen» in artikel 17 lid 2 BW, waarmee geduid wordt op alle kwalitatieve discrepanties tussen de overeenkomst en de zaak. Zie Asser-Schut-Hijma, nr. 334.
Bij de kwaliteit en prestaties die het consumptiegoed moet bieden dient ingevolge onderdeel d. mede gelet te worden op de aard van het consumptiegoed. De aard van de zaak bepaalt bij toepassing van artikel 17 lid 2, eerste zin BW, mede datgene wat de koper op grond van de overeenkomst mag verwachten. Zie Parl. Gesch. Boek 7, p. 121, dat als omstandigheden noemt: nieuw of gebruikt, beschadigd of niet, merkartikel of artikel van onbekende herkomst. Ook hier noopt strikt genomen dit element van onderdeel d. niet tot aanpassing van artikel 17, maar om ieder misverstand hierover te voorkomen is dit element toch in de eerste zin van lid 2 expliciet genoemd.
Voorts is voor de kwaliteit en prestaties die het consumptiegoed moet bieden ingevolge onderdeel d. ook van belang wat de verkoper, de producent of diens vertegenwoordiger publiekelijk – met name in reclame of

(Tweede Kamer, vergaderjaar 2000–2001, 27 809, nr. 3, pp. 5)

Regel 1. BBCS heeft gelijk.
Regel 2. Als BBCS geen gelijk heeft zie dan regel 1.

alfatrion schreef:Regel 1. BBCS heeft gelijk.
Regel 2. Als BBCS geen gelijk heeft zie dan regel 1.

Is helemaal van toepassing bbcs heeft last van een pantserplaat

quote van BBCS:

"Een rechter heeft helaas in een rechtzaak uitgesproken dat op grond van de wetgeving van een motor van een electrische stoel mag worden uitgegaan dat die langer mee moet gaan dan 2 jaar.
Die uitspraak neem ik niet serieus, omdat datgene wat de rechter van mening is juist NIET in de wetboek is opgenomen, maar puur gebaseerd is op de mening van de consumentenorganisaties."

A: wie ben jij om een rechter niet serieus te nemen, sta jij boven de wet? En hoe bepaal jij dat het oordeel van de rechter niet in het wetboek is opgenomen? Ben jij God ofzo?
B: bewijs dat uitspraak is gebaseerd op mening cons. orgs.

Ik zal maar niet zeggen wat ik van jou vind....levert me een ban op...

Ik ga hier niet verder op in, omdat ik de punten zeer duidelijk heb aangegeven en dat het anders een welles nietes discussie wordt.

BBCS schreef:Ik ga hier niet verder op in, omdat ik de punten zeer duidelijk heb aangegeven en dat het anders een welles nietes discussie wordt.

Weet je wat jij dan moet doen?
Helemaal opzouten hier, je hebt niets maar dan ook niets duidelijk aangegeven. Je bent zelfs zover van het padje af dat je beslissingen door een rechter genomen naast je neerlegt omdat jij, Oh Heilige BBCS, er anders over denkt!
Hoe belachelijk denk jij jezelf nog te moeten maken?

Enne..

wie is er het best in welles/niets spelletjes? Wie reageert op elk topic aangaande garantie?
Wie heeft tijd genoeg om zijn onzin te verkondigen?
Jij toch?

dhc schreef: Weet je wat jij dan moet doen?
Helemaal opzouten hier,

En dat bepaal jij?

dhc schreef:Je bent zelfs zover van het padje af dat je beslissingen door een rechter genomen naast je neerlegt omdat jij, Oh Heilige BBCS, er anders over denkt!

Je hebt totaal niets van mijn postings begrepen.

dhc schreef:je hebt niets maar dan ook niets duidelijk aangegeven.

Toch wel:

Met een bankafschrift kan worden bewezen dat het product bij die winkel gekocht is en daarmee kan dan een beroep worden gedaan op de wettelijke bescherming van de consument welke in de wetboeken is vastgelegd.
Echter is een bankafschrift geen garantiebewijs, dus kan daarmee geen beroep op worden gedaan op de garantie die door de fabrikant of winkelier is gegeven.
Aangezien de kopende partij geen aankoop bewijs meer heeft, kan die kopende partij ook geen beroep doen op de non-conformiteit, dit omdat de non-conformiteit niets anders inhoudt dat het product conform dient te zijn aan de koopovereenkomst en niets anders.

Kort gezegd is dat de koper in een dergelijk geval alleen op de 6 maanden regel kan beroepen als het product binnen de 6 maanden kapot gaat, rekening houdend met de uitspraken van de verkopende partij en zijn voorverkopers (de fabrikant.)

In de wetboeken is niet opgenomen dat een product gedurende de gemiddelde levensduur probleemloos mee moet gaan en als er een defect optreedt gedurende die gemiddelde levensduur, dus kan daar nooit of te nimmer een beroep op worden gedaan als noch de verkopende partij alsmede noch de voorverkopers of de fabrikant dit specifiek hebben vermeld, iets wat door sommige forumgebruikers dit stellig wordt verweerd.

In de Nederlandse wetboeken is niets opgenomen omtrent ondeugdelijkheid van een product, en ook niets opgenomen omtrent dat de verkopende partij gedurende een langere periode aansprakelijk is voor ieder gebrek aan het product.

Volgens de Europese Richtlijn is de verkopende partij gedurende de eerste 2 jaar na aankoop aansprakelijk voor ieder gebrek, terwijl de Nederlandse wetgever die regel niet heeft overgenomen (en kan daar dan ook geen rechten aan ontleent worden of een beroep op worden gedaan), maar heeft die regel aangepast in de regel dat de verkopende partij gedurende een langere periode (welke niet is vastgelegd) aansprakelijk is voor als het product niet conform de koopovereenkomst geleverd is of dat het product niet die eigenschappen bezit welke de consument op grond van de koopovereenkomst had mogen verwachten.

@BBCS,

Je beweert keihard je te baseren op wat in de wetboeken staat, echter je verzuimt om goed te lezen wat er nu daadwerkelijk staat en geeft er je eigen interpretatie aan. Dat staat je vrij natuurlijk maar wil niet zeggen dat je daarmee het gelijk aan je kant hebt, getuige de uitspraken van vele rechters die dit tegenspreken.

Een rechter is er nu eenmaal om de wetten te interpreteren en op basis daarvan uitspraken te doen. Vervolgens is er nog zoiets als redelijkheid en billijkheid, waarmee de wetboeken volstaan. Op basis hiervan houdt een rechter ook rekening met wat de wetgever heeft bedoeld ipv alleen te kijken naar de letter van de wet, zoals deze omschreven is. Deze jurisprudentie wordt vervolgens onderdeel van de wet- en regelgeving.

Je zegt bijvoorbeeld:

Als je spreekt dat het product ondeugdelijk is, dan is dat totaal iets anders dan dat het product niet conform de overeenkomst is.

Als een product ondeugdelijk is wordt aangenomen dat deze niet conform overeenkomst is daar deze dan niet de eigenschappen bezit die de consument mag verwachten en dat staat in een van de genoemde wetsartikelen.

Gewoon het bonnetje bewaren dan heb je ook geen gezeik.

Emmy75 schreef:@BBCS,

Je beweert keihard je te baseren op wat in de wetboeken staat, echter je verzuimt om goed te lezen wat er nu daadwerkelijk staat en geeft er je eigen interpretatie aan. Dat staat je vrij natuurlijk maar wil niet zeggen dat je daarmee het gelijk aan je kant hebt, getuige de uitspraken van vele rechters die dit tegenspreken.

Een rechter is er nu eenmaal om de wetten te interpreteren en op basis daarvan uitspraken te doen. Vervolgens is er nog zoiets als redelijkheid en billijkheid, waarmee de wetboeken volstaan. Op basis hiervan houdt een rechter ook rekening met wat de wetgever heeft bedoeld ipv alleen te kijken naar de letter van de wet, zoals deze omschreven is. Deze jurisprudentie wordt vervolgens onderdeel van de wet- en regelgeving.

Een zeer bekende jurisprudentie is het Quelle arrest.

Je zegt hierbij iets heel belangrijks:
de wetten te interpreteren

Ik heb uitspraken gelezen die niet als grondslag de wetboeken hebben, maar de meningen van de consumentenorganisaties.
Er zijn rechters waarbij de uitspraak volgde dat je van de goedkoopste accuboormachine van de Gamma precies dezelfde kwaliteit en levensduur mag verwachten als van de duurste Makita of DeWalt.
Sorry, dat slaat echt nergens op.
De rechtzaak ging over een CV ketel, waarbij na ongeveer 3 jaar een ventilator kapot ging en op de ketel zat maar 2 jaar garantie.
De rechter oordeelde dat op de ketel van de concurrent 6 jaar garantie op zat en dat dan ook voor die ketel met 2 jaar garantie 6 jaar garantie vanuit gegaan mag worden gegaan.
Slaat echt nergens op.
Staat echt nergens in de wetboeken. De artikelen 6a, 17, 18, 21, 22 en 24 worden op die manier keihard op zij geschoven en genegeerd.

In de zaak waarbij de rechter oordeelde dat de motor van een electrische stoel langer mee moet gaan dan 2 jaar, is ook weer gebaseerd op de meningen van de consumentenorganisaties en komt trouwens ook nergens voor in de wetboeken.
De wetboeken kennen geen periodes waarin een product probleemloos mee moet gaan. Waar men het wel over heeft is wat de uitspraken zijn van de winkelier en fabrikant van het product.

Kijk, de uitspraken moeten wel redelijk zijn, en uitspraken van dat een product langer dan een x tijd mee moet gaan en dat dit vastgelegd is in het consumentenrecht, is echt uit de zeer grote duim gezogen, omdat het consumentenrecht volledig in wetboek 7 is opgenomen en aangezien dat niet voorkomt in de wetboek, kan daar geen rechten aan ontleent worden.

Emmy75 schreef: Je zegt bijvoorbeeld:

Als je spreekt dat het product ondeugdelijk is, dan is dat totaal iets anders dan dat het product niet conform de overeenkomst is.

Als een product ondeugdelijk is wordt aangenomen dat deze niet conform overeenkomst is daar deze dan niet de eigenschappen bezit die de consument mag verwachten en dat staat in een van de genoemde wetsartikelen.

Een punt is dat de wetboeken de term ondeugdelijk niet kent.
Als op een product bijvoorbeeld 1 jaar garantie zit en na 1,5 jaar gaat het product kapot, dan wilt dat dus niet automatisch zeggen dat het product ondeugdelijk is en non-conform.
Belangrijk is om te weten wat er in de koopovereenkomst is vastgelegd en wat de uitspraken van de winkelier en fabrikant op wat voor manier dan ook zijn.
Dit is nu eenmaal zo in de wetboek 7 vastgelegd.

berend67 schreef:Gewoon het bonnetje bewaren dan heb je ook geen gezeik.

Precies.