Radar

Ik vind het iets uit het jaar 0 dat mannen vrouwen moeten onderhouden dus weg met die partneralimentatie. De vrouwen moeten echter wel de kans krijgen om in hun eigen levensonderhoud te voorzien. En dus moet de zorg voor de kids 50/50 worden verdeeld. 3'5 dag bij mama en 3,5 dag bij papa. Als de man daar niet aan mee wilt werken dan zal hij daarvoor een tegemoetkoming moeten doen. Het is nu eenmaal lastig werken als je altijd de kinderen hebt. Je wilt ze ook geen 5 dagen onderbrengen op het KDV, buitenschoolse opvang of wat dan ook.

Oei, dit is blijkbaar nog al een pijnlijk onderwerp.
Ik heb er nog eens over nagedacht.
Even een klein beetje geschiedenis van hoe het vroeger was.
Voorheen was het dat mama thuis bleef voor de kinderen en papa de broodwinning deed.
Dat was heel normaal.
Aanrechtsubsidie wordt momenteel ook afgebouwd, om vrouwen weer meer aan het werk te krijgen. Dat was dezelfde reden als nu de partnerallimentatie.
Tegenwoordig werken bij gezinnen vele partners.
De moeder werkt partime, de vader fulltime.
De partner allimentatie is een retro gebeuren en flink ouderwets.
stel dat de man de vrouw leert kennen, beide werken, beide zetten kinderen op de wereld, beide kiezen voor deze regeling, waarom dan nu nog partnerallimentatie bij echtscheiding?
Naar mijn mening moet er nu gekeken worden bij echtscheiding bij de hoogte van partnerallimentatie hoe oud de kinderen zijn, kijk bij kinderen van middelbare school leeftijd is het niet nodig meer dat moeders de hele dag thuis blijft ( mits je een kind met rugzakje hebt, of andere beperkingen).
Vrouwen van een jaar of 35 of mannen van die leeftijd is het niet nodig voor parnterallimentatie meer van 12 jaar, op deze manier kan de andere partij nooit een nieuw leven/gezin starten omdat er nog een partner allimentatie worden betaald.
Naar mijn idee is dit ook ingesteld zodat sociale zaken bij aanvraag van bijstanduitkering nog altijd een beroep kunnen doen op de partner allimentatie.
Ik ken een dame die een goed inkomen heeft, maar haar ex moet onderhouden omdat de sociale dienst haar aanschreef voor partnerallimentatie over een huwelijk wat 6 jaar duurde.
De ex deed af en toe een beroep op de sociale dienst, en die verhaalde het weer bij de ex vrouw.
Zo kom je nooit van je ex af, terwijl ze geen kinderen hebben.
Kortom, het wordt tijd voor nieuwe regels.
Kijken naar de leeftijd van de kinderen, bij geen kinderen sowieso geen partnerallimentatie. ( of er moet meer dan 30 jaar huwelijk zijn, dat de vrouw tegen de 55 is, een leeftijdsgrens in combie van huwelijksduur).

Chocomelk schreef:Mams kan ook kiezen voor een baantje als kinderen op school zijn.
Mams kan er ook voor kiezen voor als kinderen op school zitten om bijvoorbeeld nachtdiensten te draaien in de gezondheidszorg.

Ja hoor, moeder draait nachtdiensten en de kids zitten overdag op school.
Wie doet de boodschappen, de was, maakt schoon en kookt?
De kaboutertjes?
De kids van 6 en 8?
De vader die de hele dag werkt?
Of moeder die overdag moet slapen, omdat zij 's nachts werkt?

manondoris schreef:ho ho ik zeg ik ben voor 100% afgekeurd ,je moet wel goed lezen. gelukkig is dat niet bij alle vrouwen zo! ik kan er dan weinig aan veranderen.als ik kon werken had ik dat gedaan en mocht mij dit overkomen ,zeker voor 40 uur .ik heb al een volwassen kind. maar ik zit helaas in een positie dat ik onderhouden word. maar dat is zeer zeker geen keus van mij zelf.

Denk je dat vrouwen die afhankelijk zijn van de alimentatie die hun ex betaalt dit lachend doen en gelukkig op hun @!#$^* zitten thuis?
Die houden echt niet allemaal lachend hun hand op, omdat zij hun ex lekker dwars zitten hoor.
Er zijn er heel veel die liever gewoon zelf rond willen komen en van hun ex af willen zijn.
Maar door ziekte, achterstand op de arbeidsmarkt of kleine kinderen dit niet kúnnen.
En wat is dan de andere optie?
Niet eten?
Geen ziektekostenverzekering?

GloriusWorld schreef:Kortom, het wordt tijd voor nieuwe regels.
Kijken naar de leeftijd van de kinderen, bij geen kinderen sowieso geen partnerallimentatie. ( of er moet meer dan 30 jaar huwelijk zijn, dat de vrouw tegen de 55 is, een leeftijdsgrens in combie van huwelijksduur).

Juist.
Dus een vrouw die tijdens het huwelijk arbeidsongeschikt raakt en daardoor het huishouden (met moeite) gaat doen en dus afhankelijk is van haar man voor inkomen, moet na de scheiding maar zien hoe zij rondkomt?
Er zijn immers geen kinderen.
Man heeft studies kunnen volgens van háár letselschadeuitkering, heeft in huis nooit bijgedragen en is dus dankzij haar waar hij is.
Moet zij dan na de scheiding maar naar de bijstand (na herkeuring geen Wao meer) terwijl hij met nieuwe liefde 4 keer per jaar op vakantie gaat?
Het gaat ook om eerlijkheid.
Is het een huwelijk geweest waar de man en vrouw er bewust voor kiezen dat de vrouw thuis blijft, dan is het anders.
Maar als die keuze er niet is, en de man profiteert daar van mee en zet vrouw als HIJ het goed heeft aan de kant, dan mag hij wat mij betreft betalen.

Moet zij dan na de scheiding maar naar de bijstand (na herkeuring geen Wao meer) terwijl hij met nieuwe liefde 4 keer per jaar op vakantie gaat?

waarom niet? je bent toch uit elkaar , dan neem je als er geen kids meer zijn ook niks aan.

VioletPrue schreef:

GloriusWorld schreef:Kortom, het wordt tijd voor nieuwe regels.
Kijken naar de leeftijd van de kinderen, bij geen kinderen sowieso geen partnerallimentatie. ( of er moet meer dan 30 jaar huwelijk zijn, dat de vrouw tegen de 55 is, een leeftijdsgrens in combie van huwelijksduur).

Juist.
Dus een vrouw die tijdens het huwelijk arbeidsongeschikt raakt en daardoor het huishouden (met moeite) gaat doen en dus afhankelijk is van haar man voor inkomen, moet na de scheiding maar zien hoe zij rondkomt?
Er zijn immers geen kinderen.
Man heeft studies kunnen volgens van háár letselschadeuitkering, heeft in huis nooit bijgedragen en is dus dankzij haar waar hij is.
Moet zij dan na de scheiding maar naar de bijstand (na herkeuring geen Wao meer) terwijl hij met nieuwe liefde 4 keer per jaar op vakantie gaat?
Het gaat ook om eerlijkheid.
Is het een huwelijk geweest waar de man en vrouw er bewust voor kiezen dat de vrouw thuis blijft, dan is het anders.
Maar als die keuze er niet is, en de man profiteert daar van mee en zet vrouw als HIJ het goed heeft aan de kant, dan mag hij wat mij betreft betalen.

Ja waarom zou het daar anders moeten zijn ?
Je geeft zowieso al aan dat ze geen rechten meer heeft op WAO omdat ze dus is goed gekeurd om te werken.
Wel een heel vervelend geval hoor.

@ Choco: Ze is inderdaad goedgekeurd om te werken.
Van 80%-100% arbeidsongeschikt naar 11% arbeidsongeschikt.
Terwijl ze niet minder chronisch ziek is.
Dit was tijdens die golf van herkeuringen (lees bezuinigingen) waar de keuringskantoren ineens een soort Lourdes waren: ziek er in, gezond eruit.

@Ciske: Dus de vent mag beter worden van de vrouw tijdens het huwelijk en als hij haar dan zat is, kan hij flierefluitend door het leven, terwijl zij elk dubbeltje 4 keer moet omdraaien?
Hoezo is dat fair?
Als zij zonder de 'steun' van haar ex kon, zou ze dat echt graag willen hoor!
Als het even kan, wil ze hem nooit meer zien of spreken.
Maar als zij niet rond kan komen, en hij is alimentatieplichtig, waarom zou hij dan niet moeten betalen?
Basis van dat hele 'doorgaan met je leven' is wel dat je het kan betalen om door te gaan met je leven.
Als je aan het eind van de maand nét niet meer kan eten, omdat je huur betaald moet worden, is dat erg, erg zuur.

@ Violetprue, dat is nu eenmaal de wet dat er nu partner alimentatie bestaat en wordt hij gedwongen om te betalen, tjah dat is niet anders.
Ik kan de wet ook niet veranderen, maar met eens ben ik het er niet mee.

Vrouw heeft man op zijn woord gelooft heb ik het idee en heeft (haar) geld besteed aan opleiding van de man, mischien dat ze dat geld kan terug vorderen op 1 of andere manier......geen idee hoe hoor.
Niet voor niets het gezegde : een verstandige meid is op haar toekomst voorbereid.

Wat een haat en nijd weer als je uit elkaar gaat. Waarom kan je als er geen kinderen in een relatie zijn het simpel afsluiten, en blijf je hangen in partnerallimentatie?
Zo kunnen beide nooit een nieuwe relatie beginnen, en blijven ze constant door maandelijkse betalingen met elkaar verbonden.
En dat voor 5 of 12 jaar.
Een ex moet toch een ex worden? En niet een groot deel van je leven blijven achtervolgen door op je bankreking de partnerallimentatie te storten?
Zo kom je alleen op papier van elkaar af, niet via de banksaldo.

@ gloriusworld,mooi gezegd ! een ex moet toch een keer je ex worden! daar sla je de spijker op zijn kop

manondoris schreef:@ gloriusworld,mooi gezegd ! een ex moet toch een keer je ex worden! daar sla je de spijker op zijn kop

precies juist daar doel ik op , het is je ex.

Ja, het is inderdaad je ex.
En het is nog steeds je ex als hij de alimentatie overmaakt aan je.
Daar ben je niet minder gescheiden door hoor.
Maar zien jullie dan liever dat er (heel) veel vrouwen naar de voedselbank moeten, omdat hun inkomen rond bijstandsniveau niet genoeg is om van te leven?
Is dat dan beter dan dat de ex elke maand een x bedrag overmaakt?
Is het beter dat zij, in plaats van een klein appartementje, maar in een kamer in een studentenkamer gaan wonen, da's immers goedkoper.
En dat je dan ook niet echt 'lekker' verder gaat met je leven maakt dan niet uit, want je ex hoeft in ieder geval geen alimentatie meer te betalen.
Of moeten die vrouwen maar de schulden op laten lopen, totdat zij de schuldhulpverlening in kunnen?
Zichzelf dan failliet laten verklaren, en dan worden de openstaande rekeningen helemáál nooit meer betaald?
Maar, hé, voordeel is, de ex hoeft niet meer bij te dragen in de kosten!

Ik zal de eerste zijn die toegeeft dat er genoeg vrouwen zijn die misbruik maken van partneralimentatie, en dat is asociaal.
Maar er zijn volgens mij veel meer vrouwen die nu eenmaal (door allerlei denkbare situaties) niet zonder kunnen.
Er worden hele zorgvuldige berekeningen gemaakt, dus het is echt niet zo dat mannen honderden euro's per maand betalen die zij niet kunnen missen aan een vrouw die het helemaal niet nodig heeft.
Ik vind persoonlijk 12 jaar standaard voor elk geval (mits langer getrouwd dan een x aantal jaar) wat bruut.
Maar er zijn nu eenmaal altijd uitzonderingen.
3 Jaar is echt te weinig en laten we eerlijk zijn, het is nog steeds mogelijk dat man en vrouw er gezamelijk uitkomen, een convenant opstellen, dat ondertekenen en dan is de 12 jaar sowieso van de baan.
Als meer scheidingen 'sociaal' verliepen, was er geen wettelijke termijn nodig!

Maar zien jullie dan liever dat er (heel) veel vrouwen naar de voedselbank moeten, omdat hun inkomen rond bijstandsniveau niet genoeg is om van te leven

sorry hoor op bijstands niveau moet je het zelf toch wel kunnen redden. geen voedselbank daarvoor nodig.

scheidingen gaan over het algemeen niet sociaal.

@ Violetprue, met bijstand hoef je niet naar de voedselbank hoor, tenminste als iemand zijn leefstijl daar ook aan aanpast, maar daar zit vaak het probleem.
Een vrouw kan net zo goed voor haar eigen inkomen zorgen als een man, als de vrouw niet ziekelijk is.

Wat Gloriusworld al schreef, een ex is een ex, en moet ex blijven en nee ook niet afhankelijk van de ex zijn bankrekening/salaris, het huwelijk is voorbij, finisch !

Violetprue weet niet of je een man of vrouw bent maar stel je bent vrouw zou jij dan afhankelijk willen zijn financieel van je ex-man ?
Ik zou het zelf niet eens willen !

ik zou ook niet fhankelijk willen zijn van mijn ex alimentatie

hoewel ik heb dat toen wel geprobeert

Ik denk dat geen enkele vrouw die het echt nodig heeft, het nodig wil hebben, en dus heel graag onafhankelijk wil zijn.
Maar er is een verschil tussen willen en kunnen.
Ik zou het ook niet willen, mijn kennis wíl het ook zeker niet.
Maar als je anders gewoon letterlijk niet kunt rondkomen?
Dan laat je je gene snel varen hoor, want eten zul je moeten!

Ik weet niet of jullie weten wat een gemiddelde alleenstaande aan vaste lasten kwijt is, hoe hoog een bijstandsuitkering is, en wat dus het gat is wat je overhoudt?
Ik kom met mijn bijstandsuitkering nét rond, maar ik heb bijvoorbeeld geen auto.
En geloof me, op het platteland (en zeker met sollicitatieplicht) heb je een auto nodig.
Dus benzine, onderhoud, verzekering en wegenbelasting.
Dan kom je met gemiddelde vaste lasten + voedsel + kleding + auto = echt hoger uit dan een bijstandje hoor.
En dat beteket dus wél voedselbank.
Want als je uitkering hebt, heb je geen reservepotje wat je wel even kan aanspreken om te overbruggen tot je geld wordt gestort.
Ik lees hier nu heel stoer dat mensen het wel kunnen redden zonder alimentatie en voedselbank, maar ik geef het jullie te doen.
Ga maar eens (zonder uitzicht op verbetering) 6 maanden leven van een bijstandsuitkering.

Denken jullie nou echt, dat al die vrouwen in NL die alimentatie krijgen, het enkel innen om de ex een hak te zetten?
Heeft een van jullie wel eens een scheiding meegemaakt waar je bevriend was met de partner die de alimentatie écht heel hard nodig had?
En wat het met een mens kan doen, als dit bout geweigerd wordt, ook al heeft meneer getekend dat hij zal betalen?
En dat mevrouw dus naar de rechter moet, omdat hij te lam is om te betalen en zij dus niet kan eten aan het eind van de maand?
De avonden huilen, het letterlijk overgeven van ellende?
Of bekijken jullie het echt alleen maar vanuit het oogpunt van de man die moet dokken?
Is het leuk voor hem?
Nee, maar hij kan het missen, anders zou de berekening anders uitvallen.
En nogmaals, ik denk dat het percentage vrouwen dat voor de gein alimentatie aanvraagt om de ex te stangen, in het niet valt vergeleken bij het percentage wat niet zonder alimentatie kan.

@ Violetprue, heb zelf jaren geleden van de bijstand geleeft een jaar of 2 en ja ik kon het redden, niet dat ik aan het einde van de maand wat over had maar kon gewoon eten.

Of je nu wel of geen partner alimentatie krijgt, wel of geen kinder alimentatie krijgt het maakt niets uit als je in de bijstand zit, wordt toch ingehouden op je uitkering.

En waarom schrijft je :zonder uitzicht op verbetering ?????
Als je in bijstand zit heb je toch uitzicht op verbetering als je bijvoorbeeld werk kan vinden.

@ Vogels: Mijn kennis heeft geen bijstand, daar zit zij welgeteld € 22,- boven.
En het is maar goed ook dat iemand in de bijstand (of daar omtrent) al die toeslagen heeft.
Weet je ook waarom die dat heeft?
Omdat als die er niet zouden zijn, iederéén in de bijstand bij de voedselbank zou moeten aankloppen.
Daarom heet het ook minimum, omdat het het allerminste is wat iemand minimaal nodig heeft om rond te komen.
Maar daar zit een auto niet in meegerekend hoor.
En die heb je, zeker buiten de stad (met een beperking) echt wel nodig.
Ze heeft geen krant, koopt geen rare dingen.
Enige 'luxe' is dan de auto en die is broodnodig.

@ Choco: Ze heeft dus geen bijstand, dus wordt er ook niets ingehouden.
Daar staat ook tegenover, dat als zij de alimentatie wil vangen, zij alles zelf moet regelen.
En Choco, vergeet niet dat de afgelopen jaren alles véél en véél duurder is geworden.
Zorgpremies stijgen het dak uit, de toeslag stijgt niet 1 op 1 mee, dus dat kost elk jaar, elke maand extra geld.
Ook voedsel is vergeleken met een paar jaar geleden veel duurder.
Benzine, electra, gas, alles is veel duurder.
Ik kwam een paar jaar terug ook beter uit met mijn uitkering.
Als je dan ook nog eens medicijnen hebt die niet vergoed worden en die je dus zelf moet betalen (geen bijzondere bijstand voor aan te vragen) dan heb je een probleem.
Ik weet dat je ze een maal per jaar bij de belasting kan opvoeren, maar dan moet je én maar net genoeg geld hebben om ze voor te schieten én genoeg medicijnen gebruiken om in aanmerking te komen voor belastingterruggave.
En waarom schrijf ik 'zonder uitzicht op verbetering'?
Omdat niet iedereen die niet kan werken recht heeft op Wia of Wajong.
Er zitten genoeg arbeidsongeschikten vast in de bijstand en die kúnnen niet werken.
Dan heb je dus geen uitzicht op verbetering en ben je de rest van je leven aangewezen op een minimum.

Dit is echt zo'n geval waarvoor het goed is dat er alimentatie bestaat.
Het is letterlijk 'als hij niet betaalt, kan zij niet eten aan het eind van de maand'.
Dat kán niet de bedoeling zijn.