Radar

tenormin schreef:

Chocomelk schreef: vogels:

Tenormin, dat het heel zwaar en slopend is, zal niemand ontkennen. Maar er zijn wel degelijk mensen die tot op het einde voor hun dementerende partner zorgen. Dat hangt van ieders eigen veerkracht af.

Ja dat klopt Vogels, is toch ook heel fijn voor die partner die dementerend/ziek is dat hij/zij
door eigen partner verzorgd kan worden en thuis kan blijven.

Mag ik hier nog even op terugkomen? Natuurlijk zou het fijn geweest zijn tot het eind te kunnen blijven zorgen. 't Is wel moeilijk als die partner telkens wegloopt; kookplaten aan zet en nog veel meer zaken die niet 'kenners' niet beseffen, ook niet kunnen bedenken als men het niet zelf meemaakt. Daarenboven, en niet als excuus, maar ben zelf ook patiënt, ergo: het was de dokter die voor mij die beslissing nam. Wilde ik toch wel even kwijt.

Waarom dit excuus? Dwz het komt op mij over als een excuus.

tenormin schreef:

Chocomelk schreef:

vogels schreef: Tenormin, dat het heel zwaar en slopend is, zal niemand ontkennen. Maar er zijn wel degelijk mensen die tot op het einde voor hun dementerende partner zorgen. Dat hangt van ieders eigen veerkracht af.

Ja dat klopt Vogels, is toch ook heel fijn voor die partner die dementerend/ziek is dat hij/zij
door eigen partner verzorgd kan worden en thuis kan blijven.

Mag ik hier nog even op terugkomen? Natuurlijk zou het fijn geweest zijn tot het eind te kunnen blijven zorgen. 't Is wel moeilijk als die partner telkens wegloopt; kookplaten aan zet en nog veel meer zaken die niet 'kenners' niet beseffen, ook niet kunnen bedenken als men het niet zelf meemaakt. Daarenboven, en niet als excuus, maar ben zelf ook patiënt, ergo: het was de dokter die voor mij die beslissing nam. Wilde ik toch wel even kwijt.

Daarvoor hoef je jezelf toch niet te verontschuldigen ?

Daarvoor hoef je jezelf toch niet te verontschuldigen ?

Misschien niet, maar het voelt nog steeds als falen; rot dat ik het zelf niet meer kon.

Het is geen falen, de half gesloten en gesloten afdelingen zijn er niet voor niets [persoonsgegevens verwijderd door de Moderator]. Uw huis en u waren er nou eenmaal niet meer op berekend.

tenormin schreef:

Daarvoor hoef je jezelf toch niet te verontschuldigen ?

Misschien niet, maar het voelt nog steeds als falen; rot dat ik het zelf niet meer kon.

Niemand, behalve jijzelf, heeft het je opgelegd/bevolen, dat je dat moest kunnen, ongeacht of het altijd tot het einde, voor de zieke beter is.
Ook als je het lichamelijk wel had gekund, had het je misschien geestelijk op gebroken.
Ik kan me best voorstellen dat je als echtgeno(o)t(e) vindt dat je zoiets moet doen 'in ziekte en in tegenspoed enz.' Maar iedereen heeft een grens en als je die zou overgaan, zou het kunnen dat 'tot het einde' het inde van jezelf is, en niet van je zieke partner.
Of...van ellende, in wanhoop, vermoordt je je partner.

inderdaad, het is niet iets om je voor te schamen of je schuldig over te voelen. Toch zie ik dat heel veel, mensen die het echt oprecht geprobeerd hebben en het gewoon te veel is (lichamelijk of geestelijk of allebei)

tenormin schreef:

Chocomelk schreef:

vogels schreef: Tenormin, dat het heel zwaar en slopend is, zal niemand ontkennen. Maar er zijn wel degelijk mensen die tot op het einde voor hun dementerende partner zorgen. Dat hangt van ieders eigen veerkracht af.

Ja dat klopt Vogels, is toch ook heel fijn voor die partner die dementerend/ziek is dat hij/zij
door eigen partner verzorgd kan worden en thuis kan blijven.

Mag ik hier nog even op terugkomen? Natuurlijk zou het fijn geweest zijn tot het eind te kunnen blijven zorgen. 't Is wel moeilijk als die partner telkens wegloopt; kookplaten aan zet en nog veel meer zaken die niet 'kenners' niet beseffen, ook niet kunnen bedenken als men het niet zelf meemaakt. Daarenboven, en niet als excuus, maar ben zelf ook patiënt, ergo: het was de dokter die voor mij die beslissing nam. Wilde ik toch wel even kwijt.

Jij hoeft jezelf helemaal niet te verontschuldigen Tenormin.
Het moet ook mogelijk zijn en dat is niet in alle gevallen zo.

Er zijn genoeg mensen die het niet aankunnen om iemand 24/7 te verzorgen, ook doordat eigen
gezondheid niet oke is/ er toch gewerkt moet worden/ etc/ etc
Maar hoe willen ze dat in de toekomst gaan doen dan als partner/kind(eren) het niet aankan door
wat voor een reden dan ook ?

tenormin schreef:

Daarvoor hoef je jezelf toch niet te verontschuldigen ?

Misschien niet, maar het voelt nog steeds als falen; rot dat ik het zelf niet meer kon.

Ik snap je punt, tenormin, maar je bent niet de enige. Velen hebben hun partner om exact dezelfde reden naar een verpleeghuis zien gaan. Juist het totaal onvoorspelbare 24/7 maakt het gewoon ondoenlijk om het nog zelf te blijven doen. Mensen voelen zich volkomen machteloos, omdat ze de grip op de ander helemaal kwijt raken.

Nee, ik weet dit niet uit persoonlijke ervaring; maar in mijn vrienden- en kennissenkring ben ik het precies zo tegengekomen.