Incassokosten bij vernietigde vorderingen (Lindorff)
Geplaatst: 05 aug 2011 13:40
Incassogigant Lindorff berekent heimelijk incassokosten bij vernietigde vorderingen. Wie herkent dit?
Incassobureau Lindorff uit Zwolle, dat zich graag als professioneel afschildert, probeert op mij incassokosten te verhalen voor een onterechte en inmiddels ingetrokken vordering. Zonder dit als incassokosten te benoemen.
Ik heb de indruk dat dit een standaardwerkwijze is van Lindorff. En dat er dus meer slachtoffers zijn.
Als er geen vordering is, mogen er ook geen incassokosten worden gevorderd. Lindorff verhult echter dat het om incassokosten gaat.
Lees hieronder de feiten (en hoe je dit herkent). Als er meer lotgenoten zijn, kan Tros Radar wellicht in de media hieraan publiciteit geven en kan dit aan de Consumentenbond worden gemeld, die dan actie kan ondernemen.
DE CASUS
1. Geruime tijd geleden kreeg ik een telefoontje van iemand namens de firma Lindorff. Ik kende Lindorff nog niet, maar de dame aan de andere kant van de lijn begon meteen te vissen naar mijn voorletters (die zijn gewoon op te lezen uit de telefoongids) en ik veronderstelde daarom dat het om telefonische marketing zou gaan. Ik zei geen belangstelling te hebben en wilde de telefoon weer neerleggen, maar toen zei de dame aan de andere kant van de lijn dat zij een incassobureau was. En dat bij haar ter inning een vordering binnen was gekomen van UPC. Het zou om ruim 200 euro gaan
2. Ik meldde haar dat ik geen klant was van UPC, dat ik dat nog nooit ben geweest en dat ik er ook geen behoefte aan heb dat te worden. De dame van Lindorff zei mij toe de documentatie over de (vermeende) vordering toe te zenden.
Tot zover is er nog niets aan de hand.
3. De brief van Lindorff kwam, maar dat was alleen maar een standaardbriefje dat “ondanks eerdere aanmaningen” nog geen betaling van mij was ontvangen. En of ik maar even meteen ruim 200 euro wilde betalen, ter voorkoming van “maatregelen”.
Hierover de volgende opmerkingen:
a. Er waren geen eerdere aanmaningen. Dat kan ook niet anders, want dit was pas mijn eerste contact met Lindorff;
b. De beloofde documentatie was niet meegezonden (en zou ook later nooit volgen). Geen kopieën of details van nota’s, geen kopieën of details van de beweerdelijke eerdere aanmaningen, geen kopie van de overeenkomst die ik met UPC zou hebben gehad.
c. Een specificatie van de vordering (uitsplitsing in hoofdsom, rente en incassokosten) werd ook al niet gegeven. Alleen een totaalbedrag.
d. Ook werd niet duidelijk of Lindorff in opdracht van UPC handelde of namens zichzelf. Dit laatste kan als Lindorff de vermeende vordering van UPC heeft opgekocht.
Dit alles maakt het voor mij onmogelijk de claim van Lindorff te controleren.
4. Vermoedelijk is het volgende aan de hand.
De vorige bewoner van mijn huis was waarschijnlijk UPC-klant. Na diens overlijden heb ik het huis gekocht. Waarschijnlijk heeft UPC ongevraagd en zonder dat ik het wist, het signaal naar het huis, dat nog heel lang leeg bleef staan (onder meer wegens een ingrijpende verbouwing), gewoon door laten lopen.
Wel ontving ik op het toen nog onbewoonde adres in die tijd soms brieven van “Mijn UPC” geadresseerd aan “De bewoners van”. Ik besteedde daar geen aandacht aan. Er waren op dat (leegstaande) adres immers (nog) geen bewoners en ik was ook geen klant van UPC. Ik veronderstelde dat “Mijn UPC” reclame was om klant van UPC te worden. Maar daar had ik geen belangstelling voor en de envelop voor de anonieme geadresseerde ging linea recta ongeopend naar het oud papier.
Na enkele maanden ontdekte ik dat aan “De bewoners van” rekeningen werden gestuurd. Ik legde de situatie uit aan UPC en kreeg netjes een creditnota. Alle rekeningen, samen ruim 200 euro, vervielen.
Ook kan het zijn dat bij Lindorff een UPC-vordering is binnengekomen voor iemand met dezelfde voorletters, maar die op een ander adres woont. Een persoonsverwisseling. Ik kan dat niet controleren, want UPC stuurde tegen de belofte in geen documentatie mee.
5. Die creditnota van UPC was al ruim twee jaar oud toen Lindorff zich meldde. Alleen al dáárom kan Lindorff geen vordering hebben. Vorderingen m.b.t. consumentenkoop (hier: koop van signaal) verjaren immers na twee jaar! De creditnota was al ruim twee jaar oud, dus de eerdere nota’s aan de niet-bestaande “bewoners van” moeten nóg ouder zijn geweest.
6. Korte tijd nadat ik de brief van Lindorff ontving (zie punt 3), begon de telefoonterreur. Ik werd gebeld met de mededeling dat er nog een bedrag openstond. En enkele weken lang ging vrijwel dagelijks de telefoon over, maar die werd alweer neergehangen nadat die drie, hooguit vier keer overging. Uiterst irritant. Wat vaak te kort is om op te nemen. Na enkele malen nam ik vanwege die irritatie niet eens meer de moeite op te nemen, of nam ik pas op nadat ik de telefoon minimaal vijf keer hoorde overgaan.
Ook werd geen nummer achtergelaten op de nummermelder, zodat terugbellen niet mogelijk was. Het lijkt wel of Lindorff wil doen voorkomen alsof men “alle moeite” heeft gedaan om met mij in contact te komen, maar wie geen nummer achterlaat en de telefoon razendsnel alweer neersmijt en ook niet wacht op een eventueel antwoordapparaat of voicemail, om dáár een bericht op in te spreken, doet juist onvoldoende moeite.
7. Ik heb schriftelijk UPC (de schuldeiser) benaderd om nadere gegevens over de aan Lindorff uitbestede vordering, maar heb van UPC nooit antwoord gekregen. Ook heb ik schriftelijk Lindorff benaderd met de mededeling dat ik UPC had benaderd om informatie en ook verzocht ik Lindorff daarin mij alsnog de beloofde documentatie toe te sturen, maar ook van Lindorff geen reactie.
8. Tot na een jaar! Ik had bijna alle correspondentie weggedaan. Een jaar bleef het stil (waarom zo lang?) en toen kwam van Lindorff een brief. Daarin stond dat “de opdrachtgever” de vordering had verlaagd tot € 44,03. Of ik dát bedrag maar zo snel mogelijk wilde betalen.
9. Toen gingen bij mij alle alarmbellen rinkelen:
a. Vaagheid: een duidelijkheid over wie “de opdrachtgever” was. Was dat UPC of was dat Lindorff zelf?
b. Nog meer vaagheid: geen kopie van de beslissing van die “opdrachtgever” tot het verlagen van de vordering. Ook hier dus wordt geen duidelijkheid en geen goede service van deze “professional” op incassogebied.
c. Nóg meer vaagheid: geen uitleg over de motivering waarom de nota maar gedeeltelijk werd verlaagd en niet helemaal werd vernietigd.
d. Nóg meer vaagheid: nog steeds geen uitsplitsing in hoofdsom, rente en incassokosten. Lindorff geeft, kennelijk met opzet, onvoldoende informatie.
e. Maar nu het ergste: ik herkende het bedrag van € 44,03 als exact hetzelfde bedrag (inclusief btw) dat een incassobureau volgens de staffel van het Rapport Voorwerk II maximaal mag rekenen voor vorderingen tot en met 250 euro. Zie http://www.judex.nl/rechtsgebied/incass ... engen_.htm.
Het gaat dus alleen nog maar puur en alleen om de incassokosten. Zonder het zo te noemen en te verhullen dat het alleen maar incassokosten zijn, suggererend dat het om de vordering zelf gaat of een restant daarvan, brengt Lindorff incassokosten in rekening voor een niet-bestaande, ingetrokken vordering.
Dit is volstrekt onaanvaardbaar. Als er geen vordering is, mogen geen incassokosten in rekening worden gebracht. Hoeveel mensen herkennen dit bedrag van € 44,03 niet en betalen? Om van het gedonder af te zijn, bijvoorbeeld.
Lindorff hoort de incassokosten in dit geval op haar opdrachtgever te verhalen en niet (ook) op de vermeende schuldenaar die uiteindelijk helemaal niets verschuldigd blijkt te zijn. Dus ook geen incassokosten. Ieder incassobedrijf weet dat!
Dit is ronduit criminele praktijk van Lindorff en is een professioneel bedrijf onwaardig. Gezien de wijze van presenteren van deze kosten, kan dit geen “vergissing” zijn, maar is het criminele opzet. Dat is dubbel incasseren en eten van twee walletjes.
10. Omdat ik dit bedrag herkende en wist dat Lindorff dit niet kón incasseren, ook niet via de rechter, reageerde ik maar niet meer. Maar de meeste mensen herkennen zo’n bedrag niet!
11. Een jaar lang liet Lindorff dit op zijn beloop. Toen kreeg ik toch nog een brief van Lindorff. Er stond nog een bedrag open. Het bedrag was wederom niet gespecificeerd, maar was iets hoger dan die € 44,03. Waarschijnlijk rente erbij.
12. Daar bleef het niet bij. Ook de telefoonterreur begon weer. Zeer intimiderend. Om je murw te beuken? Ditmaal niet door een fysiek iemand, maar door een computer die, als je de telefoon opnam, vertelde welk bedrag er nog open stond. Dit is werkelijk bij de wilde spinnen af. Een persoon van vlees en bloed kan eerst nog informeren of hij de juiste persoon aan de lijn heeft, maar een computer doet dat niet.
Dus ook als anderen de telefoon opnemen (huisgenoten, kinderen, hulpverleners, huishoudelijke hulp, visite, doorgeschakelde telefoon), krijgen die ijskoud en compassieloos het bandje van Lindorff te horen dat je nog een schuld open hebt staan. Die aan privacy kennelijk geen boodschap heeft.
Bovendien wéét Lindorff dat de vordering niet terecht was, want incassokosten mogen niet berekend worden als er geen vordering is!
13. Ik heb Lindorff vervolgens nog één keer een brief gestuurd. Zowel naar de behandelende afdeling als naar de directie. Ze hebben geen van beide de moeite genomen en het fatsoen gehad te reageren.
14. Dat is nu precies een jaar geleden. Maar Lindorff laat zaken wel vaker een jaar liggen om dan toch weer uit de hoek te komen. Dus er is alle kans dat Lindorff toch weer gaat terroriseren.
Enfin, dan ga ik er niet meer op in. Dat is bij Lindorff iedere keer volstrekt zinloos gebleken. Ik wacht ik de dagvaarding met vertrouwen tegemoet. En zal ik dan ook met een tegenvordering komen wegens de kosten die ik heb gemaakt om Lindorff van gegevens en correspondentie te voorzien en voor de tijd die ik erin heb gestoken, en een immateriële schadevergoeding voor alle ellende.
OPROEP
A. Zijn er meer mensen die van Lindorff of een andere incassofirma bericht hebben gekregen dat de vordering op hen zou zijn verlaagd tot € 44,03 of een ander bedrag uit de staffel van het Rapport Voorwerk II (zie punt 9.e), met het verzoek dat te betalen?
B. Zijn er mensen die bericht hebben gekregen dat de vordering op hen is verlaagd naar een ander bedrag, maar zonder dat dat voldoende is verklaard (sommige incassofirma’s rekenen een ander - iets lager - bedrag dan die staffel als maximum redelijk vindt)?
C. Zijn er mensen die dat bedrag dan toch maar hebben betaald? Die hebben dan waarschijnlijk onverschuldigd betaald en dienen dit bedrag terug te vorderen.
Laat deze mensen zich dan melden bij Tros Radar en bij de Consumentenbond. Zodat er gezamenlijk en met goede backing actie kan worden ondernomen. Deze praktijk, die kennelijk “normaal” wordt gevonden in incassoland, in ieder geval bij Lindorff, is crimineel en dient gestopt te worden.
Incassobureau Lindorff uit Zwolle, dat zich graag als professioneel afschildert, probeert op mij incassokosten te verhalen voor een onterechte en inmiddels ingetrokken vordering. Zonder dit als incassokosten te benoemen.
Ik heb de indruk dat dit een standaardwerkwijze is van Lindorff. En dat er dus meer slachtoffers zijn.
Als er geen vordering is, mogen er ook geen incassokosten worden gevorderd. Lindorff verhult echter dat het om incassokosten gaat.
Lees hieronder de feiten (en hoe je dit herkent). Als er meer lotgenoten zijn, kan Tros Radar wellicht in de media hieraan publiciteit geven en kan dit aan de Consumentenbond worden gemeld, die dan actie kan ondernemen.
DE CASUS
1. Geruime tijd geleden kreeg ik een telefoontje van iemand namens de firma Lindorff. Ik kende Lindorff nog niet, maar de dame aan de andere kant van de lijn begon meteen te vissen naar mijn voorletters (die zijn gewoon op te lezen uit de telefoongids) en ik veronderstelde daarom dat het om telefonische marketing zou gaan. Ik zei geen belangstelling te hebben en wilde de telefoon weer neerleggen, maar toen zei de dame aan de andere kant van de lijn dat zij een incassobureau was. En dat bij haar ter inning een vordering binnen was gekomen van UPC. Het zou om ruim 200 euro gaan
2. Ik meldde haar dat ik geen klant was van UPC, dat ik dat nog nooit ben geweest en dat ik er ook geen behoefte aan heb dat te worden. De dame van Lindorff zei mij toe de documentatie over de (vermeende) vordering toe te zenden.
Tot zover is er nog niets aan de hand.
3. De brief van Lindorff kwam, maar dat was alleen maar een standaardbriefje dat “ondanks eerdere aanmaningen” nog geen betaling van mij was ontvangen. En of ik maar even meteen ruim 200 euro wilde betalen, ter voorkoming van “maatregelen”.
Hierover de volgende opmerkingen:
a. Er waren geen eerdere aanmaningen. Dat kan ook niet anders, want dit was pas mijn eerste contact met Lindorff;
b. De beloofde documentatie was niet meegezonden (en zou ook later nooit volgen). Geen kopieën of details van nota’s, geen kopieën of details van de beweerdelijke eerdere aanmaningen, geen kopie van de overeenkomst die ik met UPC zou hebben gehad.
c. Een specificatie van de vordering (uitsplitsing in hoofdsom, rente en incassokosten) werd ook al niet gegeven. Alleen een totaalbedrag.
d. Ook werd niet duidelijk of Lindorff in opdracht van UPC handelde of namens zichzelf. Dit laatste kan als Lindorff de vermeende vordering van UPC heeft opgekocht.
Dit alles maakt het voor mij onmogelijk de claim van Lindorff te controleren.
4. Vermoedelijk is het volgende aan de hand.
De vorige bewoner van mijn huis was waarschijnlijk UPC-klant. Na diens overlijden heb ik het huis gekocht. Waarschijnlijk heeft UPC ongevraagd en zonder dat ik het wist, het signaal naar het huis, dat nog heel lang leeg bleef staan (onder meer wegens een ingrijpende verbouwing), gewoon door laten lopen.
Wel ontving ik op het toen nog onbewoonde adres in die tijd soms brieven van “Mijn UPC” geadresseerd aan “De bewoners van”. Ik besteedde daar geen aandacht aan. Er waren op dat (leegstaande) adres immers (nog) geen bewoners en ik was ook geen klant van UPC. Ik veronderstelde dat “Mijn UPC” reclame was om klant van UPC te worden. Maar daar had ik geen belangstelling voor en de envelop voor de anonieme geadresseerde ging linea recta ongeopend naar het oud papier.
Na enkele maanden ontdekte ik dat aan “De bewoners van” rekeningen werden gestuurd. Ik legde de situatie uit aan UPC en kreeg netjes een creditnota. Alle rekeningen, samen ruim 200 euro, vervielen.
Ook kan het zijn dat bij Lindorff een UPC-vordering is binnengekomen voor iemand met dezelfde voorletters, maar die op een ander adres woont. Een persoonsverwisseling. Ik kan dat niet controleren, want UPC stuurde tegen de belofte in geen documentatie mee.
5. Die creditnota van UPC was al ruim twee jaar oud toen Lindorff zich meldde. Alleen al dáárom kan Lindorff geen vordering hebben. Vorderingen m.b.t. consumentenkoop (hier: koop van signaal) verjaren immers na twee jaar! De creditnota was al ruim twee jaar oud, dus de eerdere nota’s aan de niet-bestaande “bewoners van” moeten nóg ouder zijn geweest.
6. Korte tijd nadat ik de brief van Lindorff ontving (zie punt 3), begon de telefoonterreur. Ik werd gebeld met de mededeling dat er nog een bedrag openstond. En enkele weken lang ging vrijwel dagelijks de telefoon over, maar die werd alweer neergehangen nadat die drie, hooguit vier keer overging. Uiterst irritant. Wat vaak te kort is om op te nemen. Na enkele malen nam ik vanwege die irritatie niet eens meer de moeite op te nemen, of nam ik pas op nadat ik de telefoon minimaal vijf keer hoorde overgaan.
Ook werd geen nummer achtergelaten op de nummermelder, zodat terugbellen niet mogelijk was. Het lijkt wel of Lindorff wil doen voorkomen alsof men “alle moeite” heeft gedaan om met mij in contact te komen, maar wie geen nummer achterlaat en de telefoon razendsnel alweer neersmijt en ook niet wacht op een eventueel antwoordapparaat of voicemail, om dáár een bericht op in te spreken, doet juist onvoldoende moeite.
7. Ik heb schriftelijk UPC (de schuldeiser) benaderd om nadere gegevens over de aan Lindorff uitbestede vordering, maar heb van UPC nooit antwoord gekregen. Ook heb ik schriftelijk Lindorff benaderd met de mededeling dat ik UPC had benaderd om informatie en ook verzocht ik Lindorff daarin mij alsnog de beloofde documentatie toe te sturen, maar ook van Lindorff geen reactie.
8. Tot na een jaar! Ik had bijna alle correspondentie weggedaan. Een jaar bleef het stil (waarom zo lang?) en toen kwam van Lindorff een brief. Daarin stond dat “de opdrachtgever” de vordering had verlaagd tot € 44,03. Of ik dát bedrag maar zo snel mogelijk wilde betalen.
9. Toen gingen bij mij alle alarmbellen rinkelen:
a. Vaagheid: een duidelijkheid over wie “de opdrachtgever” was. Was dat UPC of was dat Lindorff zelf?
b. Nog meer vaagheid: geen kopie van de beslissing van die “opdrachtgever” tot het verlagen van de vordering. Ook hier dus wordt geen duidelijkheid en geen goede service van deze “professional” op incassogebied.
c. Nóg meer vaagheid: geen uitleg over de motivering waarom de nota maar gedeeltelijk werd verlaagd en niet helemaal werd vernietigd.
d. Nóg meer vaagheid: nog steeds geen uitsplitsing in hoofdsom, rente en incassokosten. Lindorff geeft, kennelijk met opzet, onvoldoende informatie.
e. Maar nu het ergste: ik herkende het bedrag van € 44,03 als exact hetzelfde bedrag (inclusief btw) dat een incassobureau volgens de staffel van het Rapport Voorwerk II maximaal mag rekenen voor vorderingen tot en met 250 euro. Zie http://www.judex.nl/rechtsgebied/incass ... engen_.htm.
Het gaat dus alleen nog maar puur en alleen om de incassokosten. Zonder het zo te noemen en te verhullen dat het alleen maar incassokosten zijn, suggererend dat het om de vordering zelf gaat of een restant daarvan, brengt Lindorff incassokosten in rekening voor een niet-bestaande, ingetrokken vordering.
Dit is volstrekt onaanvaardbaar. Als er geen vordering is, mogen geen incassokosten in rekening worden gebracht. Hoeveel mensen herkennen dit bedrag van € 44,03 niet en betalen? Om van het gedonder af te zijn, bijvoorbeeld.
Lindorff hoort de incassokosten in dit geval op haar opdrachtgever te verhalen en niet (ook) op de vermeende schuldenaar die uiteindelijk helemaal niets verschuldigd blijkt te zijn. Dus ook geen incassokosten. Ieder incassobedrijf weet dat!
Dit is ronduit criminele praktijk van Lindorff en is een professioneel bedrijf onwaardig. Gezien de wijze van presenteren van deze kosten, kan dit geen “vergissing” zijn, maar is het criminele opzet. Dat is dubbel incasseren en eten van twee walletjes.
10. Omdat ik dit bedrag herkende en wist dat Lindorff dit niet kón incasseren, ook niet via de rechter, reageerde ik maar niet meer. Maar de meeste mensen herkennen zo’n bedrag niet!
11. Een jaar lang liet Lindorff dit op zijn beloop. Toen kreeg ik toch nog een brief van Lindorff. Er stond nog een bedrag open. Het bedrag was wederom niet gespecificeerd, maar was iets hoger dan die € 44,03. Waarschijnlijk rente erbij.
12. Daar bleef het niet bij. Ook de telefoonterreur begon weer. Zeer intimiderend. Om je murw te beuken? Ditmaal niet door een fysiek iemand, maar door een computer die, als je de telefoon opnam, vertelde welk bedrag er nog open stond. Dit is werkelijk bij de wilde spinnen af. Een persoon van vlees en bloed kan eerst nog informeren of hij de juiste persoon aan de lijn heeft, maar een computer doet dat niet.
Dus ook als anderen de telefoon opnemen (huisgenoten, kinderen, hulpverleners, huishoudelijke hulp, visite, doorgeschakelde telefoon), krijgen die ijskoud en compassieloos het bandje van Lindorff te horen dat je nog een schuld open hebt staan. Die aan privacy kennelijk geen boodschap heeft.
Bovendien wéét Lindorff dat de vordering niet terecht was, want incassokosten mogen niet berekend worden als er geen vordering is!
13. Ik heb Lindorff vervolgens nog één keer een brief gestuurd. Zowel naar de behandelende afdeling als naar de directie. Ze hebben geen van beide de moeite genomen en het fatsoen gehad te reageren.
14. Dat is nu precies een jaar geleden. Maar Lindorff laat zaken wel vaker een jaar liggen om dan toch weer uit de hoek te komen. Dus er is alle kans dat Lindorff toch weer gaat terroriseren.
Enfin, dan ga ik er niet meer op in. Dat is bij Lindorff iedere keer volstrekt zinloos gebleken. Ik wacht ik de dagvaarding met vertrouwen tegemoet. En zal ik dan ook met een tegenvordering komen wegens de kosten die ik heb gemaakt om Lindorff van gegevens en correspondentie te voorzien en voor de tijd die ik erin heb gestoken, en een immateriële schadevergoeding voor alle ellende.
OPROEP
A. Zijn er meer mensen die van Lindorff of een andere incassofirma bericht hebben gekregen dat de vordering op hen zou zijn verlaagd tot € 44,03 of een ander bedrag uit de staffel van het Rapport Voorwerk II (zie punt 9.e), met het verzoek dat te betalen?
B. Zijn er mensen die bericht hebben gekregen dat de vordering op hen is verlaagd naar een ander bedrag, maar zonder dat dat voldoende is verklaard (sommige incassofirma’s rekenen een ander - iets lager - bedrag dan die staffel als maximum redelijk vindt)?
C. Zijn er mensen die dat bedrag dan toch maar hebben betaald? Die hebben dan waarschijnlijk onverschuldigd betaald en dienen dit bedrag terug te vorderen.
Laat deze mensen zich dan melden bij Tros Radar en bij de Consumentenbond. Zodat er gezamenlijk en met goede backing actie kan worden ondernomen. Deze praktijk, die kennelijk “normaal” wordt gevonden in incassoland, in ieder geval bij Lindorff, is crimineel en dient gestopt te worden.
