'Dit is echt niet menselijk meer'
Geplaatst: 06 nov 2003 11:07
'Dit is echt niet menselijk meer'
Door Peter de Brie
Zaterdag 01 november 2003, In een paar jaar tijd verloor Anneke Dalmulder Van Zuidam haar vader en moeder, broer (47), zus (51) en neef (30). Ziek van verdriet en verre van alert liet ze zich overtuigen de erfenis van haar zus te steken in wat zij zag als een ‘spaarproduct’.
In nog veel kortere tijd verloor de Zevenbergse dat geld in wat een aandelenleaseconstructie bleek te zijn. Is zij het slachtoffer van gladde verkopers, haar eigen onoplettendheid of het barre beursklimaat? Dalmulder spreekt van misleidende voorlichting, Spaar Select en Dexia van eigen verantwoordelijkheid.
Wat Anneke Dalmulder (51) niet kwijtraakte, is haar gevoel voor humor, ondanks een mogelijke schuld die zij en haar man Bert schatten op 166.000 euro. „Dat krijgen we nooit opgehoest. Maar ze kunnen beslag leggen op mijn planten. En onze puppy is zo lastig, die mogen ze zo meenemen.”
Dalmulder zit niet bij de pakken neer, het leven heeft haar veerkracht wel vaker getest. Ze lijdt aan een spierziekte, waardoor ze moeilijk loopt en haar werk op de postkamer van de gemeente Moerdijk moest opgeven. Maar ze leerde haar handicap accepteren.
In 2000 werd haar weerstand toch gebroken. Nog aangeslagen door het overlijden van haar ouders, verloor ze haar broer aan een hartstilstand en haar zus aan kanker. „Ik moest haar komen identificeren. Ze was op straat bezweken aan een maagbloeding door de medicijnen. Ik vond het zo erg dat ik zo vaak bij haar was, maar juist toen niet. En toen stierf ook nog een neef aan een hartinfarct. Bijna alles wat me lief was, viel weg.”
Haar zus liet haar erfenis na aan haar eigen zoon, en aan Dalmulder. Die wilde het geld vastzetten om later een hooglaagbed en een makkelijke stoel te kopen. Het was in die periode dat Spaar Select, waar Dalmulder naar tevredenheid een spaarloonregeling had lopen, met haar sprak over die erfenis. Daar splitst het verhaal zich in twee lezingen.
Volgens Dalmulder zat ze zo diep in de put dat ze niet in staat was en geen zin had om over die erfenis na te denken. „Kom later maar eens terug”, zei ik. „Maar ze bleven aandringen. Dat we zo weinig rente hadden en dat ze het geld beter voor ons weg kon zetten. Daar ben ik eind 2000 voor gezwicht.”
Interimdirecteur Herman van Hemsbergen van Spaar Select stelt echter dat in de documentatie staat ‘dat mevrouw in afwachting was van een erfenis en zij zelf contact op zou nemen’. Dalmulder stak 14.000 gulden in het Profit Effectplan. Kort daarna ontving ze 98 gulden stock dividend. Drie weken later stonden ze alweer op de stoep.
„U ziet hoe lekker het loopt. Zou u de rest ook niet inleggen?” Dalmulder dacht te investeren in een spaarregeling. Haar geld zou vast staan, alleen met de rente zou worden belegd. Bovendien zou Bank Labouchère, namens welke Spaar Select het product aanbood, naast elke ingelegde gulden eenzelfde bedrag mee investeren.
„Na tien jaar zou iedereen zijn inleg terugkrijgen en de winst worden verdeeld. Ze gebruikten termen als sparen, capital, profit. Ons is nooit uitgelegd dat van al ons geld aandelen werden gekocht en dat wij een lening voor effectenlease plus rente moesten terugbetalen. Dan was ik er nooit aan begonnen.”
Mandje
Die redenering vindt Van Hemsbergen te gemakkelijk. „In de contracten die zij en haar man zelf hebben getekend, wordt gesproken over aandelen leasen, rente, beurskoersen en dividend. Ook haar aandelenmandje met Ahold, Unilever, Shell, ING en KPN stond er gewoon in. Dat kun je toch niet anders interpreteren dan als beleggingsproduct?”
Dexiawoordvoerder Rob Okhuijsen valt hem bij. „Over spaargeld betaal je geen rente en stock dividend hoort bij aandelen. Alles staat duidelijk in het contract. Het is de eigen verantwoordelijkheid van elke cliënt om daar een handtekening onder te zetten.”
Vaak wordt de Zevenbergse gevraagd hoe uitgerekend zij hier in kon stappen. „Ze hebben geprofiteerd van mijn kwestbare situatie”, meent Dalmulder. Al erkent ze dat ze zelf beter naar de contracten had moeten kijken. „Maar je denkt dat je mensen kunt vertrouwen.”
Van Hemsbergen vindt het heel triest dat mevrouw zo veel naasten heeft verloren. „En ik begrijp haar emotie en frustratie nu ze geld is kwijtgeraakt. Maar ik maak bezwaar tegen het beeld van onze graaiende klauw die haar op een zwak moment heeft gepakt. Wij zijn geen criminelen of oplichters. Het instorten van het aandeel KPN van 80 naar twee euro en de fraude bij Ahold kon niemand voorzien.”
Volgens Van Hemsbergen dachten veel mensen op een rijdende beurstrein te springen, die nooit meer zou stoppen en zeker niet achteruit rijden. Maar je krijgt in het leven niks voor niks, geldmachines bestaan niet.”
Intussen had Dalmulder Spaar Select op het spoor van haar neef gezet. „Zodat hij zijn erfenisdeel zou houden voor later.” Maar eind 2001 had hij geld nodig en wilde van zijn investering af. Ik heb toen zijn polis overgenomen. In totaal legde ik alle 40.000 gulden die ik van mijn zus erfde, via Spaar Select in.” Spaar Selectmedewerker Bertie Suikerbuik herinnert zich de omzetting van het contract nog goed. „Het gesprek verliep in gemoedelijke sfeer. Ik heb niets gemerkt van ontevredenheid.
De Dalmulders dachten zoals zo velen dat de koersen wel weer aan zouden trekken.”
Maar eind 2002 werd Dalmulder onaangenaam werd verrast door een brief van Dexia Bank, die Labouchère had overgenomen. „Ik bleek helemaal geen ‘spaarpot’ te hebben. Met mijn inleg zijn drie jaar overbrugd, vanaf december 2003 moet ik zeven jaar lang maandelijks geld inleggen om na tien jaar hopelijk tot uitbetaling te komen. En door de beursmalaise zit ik met een flinke restschuld. Bij Spaar Select zeiden ze dat ze slechts tussenpersoon waren en dat ik bij Dexia moest zijn.”
Formeel is dat zo, bevestigt Spaar Select-directeur Van Hemsbergen. „Wij lichten het product bij de klant toe, maar zodra het tot een contract komt met de leverancier Dexia, is onze rol uitgespeeld. Wel hebben we oud-klanten toch nog een brief gestuurd om oplossingen te zoeken.”
Vergeefs
Dalmulder klopte wanhopig maar vergeefs aan bij de Wetswinkel, de rechtsbijstand, de Consumentenbond en het tvprogramma Breekijzer. Op het Dexia-aanbod van gedeeltelijke kwijtschelding wenst ze niet in te gaan, omdat ze dan moet afzien van juridische stappen. Dexia-woordvoerder Okhuijsen stelt wel dat ze altijd om overleg mag vragen over haar situatie. Toch verkeert Dalmulder nog altijd in onzekerheid over het maandbedrag dat ze vanaf december op moest hoesten. „Telefonisch begreep ik van Dexia dat het kan oplopen tot 800 euro per maand. Ik kreeg niks op schrift, maar met de cijfers die ik mondeling kreeg, kom ik tot een totaalschuld van 166.000 euro.”
Volgens Dexia-woordvoerder Okhuijsen kan daar geen sprake van zijn. „Die 166 mille is niet aan de orde. Wel kunnen haar producten ‘onder water staan’, omdat veel aandelen nu minder waard zijn dan bij aankoop. Bij Profit Effect betaal je in termijnen vooruit. Wat er na tien jaar wordt uitgekeerd, hangt af van de beurskoersen. Daar valt nu nog niks over te zeggen.” Volgens Van Hemsbergen kan Dalmulder een tussentijdse berekening laten opmaken. Maar na drie van de tien jaar zegt dat nog niet zoveel."
Dalmulder zegt boos en grijs te zijn geworden, maar de schaamte die veel verlieslijdende beleggers voelen - in 2001 hadden 700.000 mensen voor 6,5 miljard euro ingelegd, velen lijden nu verlies - snapt ze niet. „Die verkopers moet zich schamen. Ons vertrouwen is beschaamd door snelle jongens die hun provisie wilden opstrijken.”
De Autoriteit Financile Markten (AFM) concludeerde deze week dat aanbieders van aandelenlease soms misleidende reclame hanteerden en slecht nagingen of beleggers de financiële risico`s wel konden inschatten of dragen. Maar volgens Van Hemsbergen kreeg elke Spaar Select-medewerker een presentatie die hij per se moest volgen.
„Die bevatte alle plussen, minnen en risico’s. Al kan ik ook niet uitsluiten dat een verkoper met een andere intonatie heeft gesproken over de voordelen. Maar dan nog stonden alle feiten in het contract, was de sfeer met mevrouw Dalmulder goed en heeft ze drie keer bijgetekend. Dat doe je niet als je vervelend behandeld bent.”
Spanningen
De kwestie heeft een zware wissel getrokken op het 30-jarig huwelijk van de Dalmulders. „Ik doe de financiën. Mijn man geeft me niet de schuld, maar dit geeft toch veel spanningen.” Het zwaarst weegt dat ze de erfenis van haar zus is kwijtgeraakt. „Ze heeft keihard gewerkt voor haar huisje. En dan zo jong gestorven. Ik waarschuwde mijn neef altijd: gooi je moeders geld niet over de balk. En nu heb ik het zelf verloren.”
Die gedachte wordt haar te veel. Dalmulder laat haar emoties de vrije loop. „Ik kan goed relativeren, maar dit is niet menselijk meer.”
Copyright © 2003 BN/DeStem - alle rechten voorbehouden
http://www.bndestem.nl/regioportal/BNS/ ... 6_,00.html
Door Peter de Brie
Zaterdag 01 november 2003, In een paar jaar tijd verloor Anneke Dalmulder Van Zuidam haar vader en moeder, broer (47), zus (51) en neef (30). Ziek van verdriet en verre van alert liet ze zich overtuigen de erfenis van haar zus te steken in wat zij zag als een ‘spaarproduct’.
In nog veel kortere tijd verloor de Zevenbergse dat geld in wat een aandelenleaseconstructie bleek te zijn. Is zij het slachtoffer van gladde verkopers, haar eigen onoplettendheid of het barre beursklimaat? Dalmulder spreekt van misleidende voorlichting, Spaar Select en Dexia van eigen verantwoordelijkheid.
Wat Anneke Dalmulder (51) niet kwijtraakte, is haar gevoel voor humor, ondanks een mogelijke schuld die zij en haar man Bert schatten op 166.000 euro. „Dat krijgen we nooit opgehoest. Maar ze kunnen beslag leggen op mijn planten. En onze puppy is zo lastig, die mogen ze zo meenemen.”
Dalmulder zit niet bij de pakken neer, het leven heeft haar veerkracht wel vaker getest. Ze lijdt aan een spierziekte, waardoor ze moeilijk loopt en haar werk op de postkamer van de gemeente Moerdijk moest opgeven. Maar ze leerde haar handicap accepteren.
In 2000 werd haar weerstand toch gebroken. Nog aangeslagen door het overlijden van haar ouders, verloor ze haar broer aan een hartstilstand en haar zus aan kanker. „Ik moest haar komen identificeren. Ze was op straat bezweken aan een maagbloeding door de medicijnen. Ik vond het zo erg dat ik zo vaak bij haar was, maar juist toen niet. En toen stierf ook nog een neef aan een hartinfarct. Bijna alles wat me lief was, viel weg.”
Haar zus liet haar erfenis na aan haar eigen zoon, en aan Dalmulder. Die wilde het geld vastzetten om later een hooglaagbed en een makkelijke stoel te kopen. Het was in die periode dat Spaar Select, waar Dalmulder naar tevredenheid een spaarloonregeling had lopen, met haar sprak over die erfenis. Daar splitst het verhaal zich in twee lezingen.
Volgens Dalmulder zat ze zo diep in de put dat ze niet in staat was en geen zin had om over die erfenis na te denken. „Kom later maar eens terug”, zei ik. „Maar ze bleven aandringen. Dat we zo weinig rente hadden en dat ze het geld beter voor ons weg kon zetten. Daar ben ik eind 2000 voor gezwicht.”
Interimdirecteur Herman van Hemsbergen van Spaar Select stelt echter dat in de documentatie staat ‘dat mevrouw in afwachting was van een erfenis en zij zelf contact op zou nemen’. Dalmulder stak 14.000 gulden in het Profit Effectplan. Kort daarna ontving ze 98 gulden stock dividend. Drie weken later stonden ze alweer op de stoep.
„U ziet hoe lekker het loopt. Zou u de rest ook niet inleggen?” Dalmulder dacht te investeren in een spaarregeling. Haar geld zou vast staan, alleen met de rente zou worden belegd. Bovendien zou Bank Labouchère, namens welke Spaar Select het product aanbood, naast elke ingelegde gulden eenzelfde bedrag mee investeren.
„Na tien jaar zou iedereen zijn inleg terugkrijgen en de winst worden verdeeld. Ze gebruikten termen als sparen, capital, profit. Ons is nooit uitgelegd dat van al ons geld aandelen werden gekocht en dat wij een lening voor effectenlease plus rente moesten terugbetalen. Dan was ik er nooit aan begonnen.”
Mandje
Die redenering vindt Van Hemsbergen te gemakkelijk. „In de contracten die zij en haar man zelf hebben getekend, wordt gesproken over aandelen leasen, rente, beurskoersen en dividend. Ook haar aandelenmandje met Ahold, Unilever, Shell, ING en KPN stond er gewoon in. Dat kun je toch niet anders interpreteren dan als beleggingsproduct?”
Dexiawoordvoerder Rob Okhuijsen valt hem bij. „Over spaargeld betaal je geen rente en stock dividend hoort bij aandelen. Alles staat duidelijk in het contract. Het is de eigen verantwoordelijkheid van elke cliënt om daar een handtekening onder te zetten.”
Vaak wordt de Zevenbergse gevraagd hoe uitgerekend zij hier in kon stappen. „Ze hebben geprofiteerd van mijn kwestbare situatie”, meent Dalmulder. Al erkent ze dat ze zelf beter naar de contracten had moeten kijken. „Maar je denkt dat je mensen kunt vertrouwen.”
Van Hemsbergen vindt het heel triest dat mevrouw zo veel naasten heeft verloren. „En ik begrijp haar emotie en frustratie nu ze geld is kwijtgeraakt. Maar ik maak bezwaar tegen het beeld van onze graaiende klauw die haar op een zwak moment heeft gepakt. Wij zijn geen criminelen of oplichters. Het instorten van het aandeel KPN van 80 naar twee euro en de fraude bij Ahold kon niemand voorzien.”
Volgens Van Hemsbergen dachten veel mensen op een rijdende beurstrein te springen, die nooit meer zou stoppen en zeker niet achteruit rijden. Maar je krijgt in het leven niks voor niks, geldmachines bestaan niet.”
Intussen had Dalmulder Spaar Select op het spoor van haar neef gezet. „Zodat hij zijn erfenisdeel zou houden voor later.” Maar eind 2001 had hij geld nodig en wilde van zijn investering af. Ik heb toen zijn polis overgenomen. In totaal legde ik alle 40.000 gulden die ik van mijn zus erfde, via Spaar Select in.” Spaar Selectmedewerker Bertie Suikerbuik herinnert zich de omzetting van het contract nog goed. „Het gesprek verliep in gemoedelijke sfeer. Ik heb niets gemerkt van ontevredenheid.
De Dalmulders dachten zoals zo velen dat de koersen wel weer aan zouden trekken.”
Maar eind 2002 werd Dalmulder onaangenaam werd verrast door een brief van Dexia Bank, die Labouchère had overgenomen. „Ik bleek helemaal geen ‘spaarpot’ te hebben. Met mijn inleg zijn drie jaar overbrugd, vanaf december 2003 moet ik zeven jaar lang maandelijks geld inleggen om na tien jaar hopelijk tot uitbetaling te komen. En door de beursmalaise zit ik met een flinke restschuld. Bij Spaar Select zeiden ze dat ze slechts tussenpersoon waren en dat ik bij Dexia moest zijn.”
Formeel is dat zo, bevestigt Spaar Select-directeur Van Hemsbergen. „Wij lichten het product bij de klant toe, maar zodra het tot een contract komt met de leverancier Dexia, is onze rol uitgespeeld. Wel hebben we oud-klanten toch nog een brief gestuurd om oplossingen te zoeken.”
Vergeefs
Dalmulder klopte wanhopig maar vergeefs aan bij de Wetswinkel, de rechtsbijstand, de Consumentenbond en het tvprogramma Breekijzer. Op het Dexia-aanbod van gedeeltelijke kwijtschelding wenst ze niet in te gaan, omdat ze dan moet afzien van juridische stappen. Dexia-woordvoerder Okhuijsen stelt wel dat ze altijd om overleg mag vragen over haar situatie. Toch verkeert Dalmulder nog altijd in onzekerheid over het maandbedrag dat ze vanaf december op moest hoesten. „Telefonisch begreep ik van Dexia dat het kan oplopen tot 800 euro per maand. Ik kreeg niks op schrift, maar met de cijfers die ik mondeling kreeg, kom ik tot een totaalschuld van 166.000 euro.”
Volgens Dexia-woordvoerder Okhuijsen kan daar geen sprake van zijn. „Die 166 mille is niet aan de orde. Wel kunnen haar producten ‘onder water staan’, omdat veel aandelen nu minder waard zijn dan bij aankoop. Bij Profit Effect betaal je in termijnen vooruit. Wat er na tien jaar wordt uitgekeerd, hangt af van de beurskoersen. Daar valt nu nog niks over te zeggen.” Volgens Van Hemsbergen kan Dalmulder een tussentijdse berekening laten opmaken. Maar na drie van de tien jaar zegt dat nog niet zoveel."
Dalmulder zegt boos en grijs te zijn geworden, maar de schaamte die veel verlieslijdende beleggers voelen - in 2001 hadden 700.000 mensen voor 6,5 miljard euro ingelegd, velen lijden nu verlies - snapt ze niet. „Die verkopers moet zich schamen. Ons vertrouwen is beschaamd door snelle jongens die hun provisie wilden opstrijken.”
De Autoriteit Financile Markten (AFM) concludeerde deze week dat aanbieders van aandelenlease soms misleidende reclame hanteerden en slecht nagingen of beleggers de financiële risico`s wel konden inschatten of dragen. Maar volgens Van Hemsbergen kreeg elke Spaar Select-medewerker een presentatie die hij per se moest volgen.
„Die bevatte alle plussen, minnen en risico’s. Al kan ik ook niet uitsluiten dat een verkoper met een andere intonatie heeft gesproken over de voordelen. Maar dan nog stonden alle feiten in het contract, was de sfeer met mevrouw Dalmulder goed en heeft ze drie keer bijgetekend. Dat doe je niet als je vervelend behandeld bent.”
Spanningen
De kwestie heeft een zware wissel getrokken op het 30-jarig huwelijk van de Dalmulders. „Ik doe de financiën. Mijn man geeft me niet de schuld, maar dit geeft toch veel spanningen.” Het zwaarst weegt dat ze de erfenis van haar zus is kwijtgeraakt. „Ze heeft keihard gewerkt voor haar huisje. En dan zo jong gestorven. Ik waarschuwde mijn neef altijd: gooi je moeders geld niet over de balk. En nu heb ik het zelf verloren.”
Die gedachte wordt haar te veel. Dalmulder laat haar emoties de vrije loop. „Ik kan goed relativeren, maar dit is niet menselijk meer.”
Copyright © 2003 BN/DeStem - alle rechten voorbehouden
http://www.bndestem.nl/regioportal/BNS/ ... 6_,00.html