| LET OP: Dit topic is meer dan drie jaar geleden geplaatst. De informatie is mogelijk verouderd. |
[ archief ] Het Dexia debacle (2)
-
el
Het Dexia debacle (2)
Het Dexia debacle (2)
Frank van Dongen - 5 april 2003
Net als private banking (zie: Het Dexia debacle 1), moesten ook de juristen van Labouchere er ook aan geloven, hoewel er claims in overvloed waren en juist zij goed waren ingevoerd in de problemen. Desondanks verdwenen velen van hen via de achterdeur.
Was dit slim, met het oog op de Legio Lease-affaire? Uiteindelijk was Dexia gedwongen externe juristen in te huren, om de stortvloed aan Legio-procedures en arbeidsrechtszaken af te handelen.
Niet alleen ging Dexia slecht met menselijk kapitaal om - de enige asset van een bank - ze deed dat ook met huisvesting. Labouchere had, net als Kempen, overal kantoren in de Amsterdamse binnenstad. Daarom bouwden beiden nieuwe hoofdkantoren.
Legio Lease
Nu, na de sanering, staan er veel kantoren van Kempen leeg in het Amsterdamse World Trade Centre (WTC). In de dealingroom is ruimte voor ruwweg 160 handelaren. Tegenwoordig mag de bank blij zijn als het er vijftig zijn. Ik vermoed dat het er na de laatste zuivering en het terugdraaien van de fusie nog minder zijn.
Nóg gewoner dan de klanten van private banking waren de klanten van Legio Lease. Dat was bankieren voor Jan-met-de-Pet. Legio was onafhankelijk in de organisatie en gevestigd in Leiden. Moeder Dexia had veel geld betaald aan Aegon voor dit onderdeel en daarom was het voor de nieuwe directie moeilijk om tegen mama te zeggen dat het dicht moest.
Uiteindelijk was het een kwestie van wachten, om ook van dit lastige, onafhankelijke onderdeel af te komen. Immers, de producten die ze verkocht waren gericht op een stijging in de markt en vele waren gekoppeld aan belastingvoordelen, die al lang verdwenen waren. De producten liepen al tijden terug en daarom werd gewacht op het juiste moment om aan te vallen.
Problemen op de Radar
Echter, er kwam hulp van buitenaf en het proces van verval werd versneld. Na de beroemde Tros Radar-uitzending was het duidelijk dat er iets niet klopte, maar het programma sloeg met ensceneringen de plank volledig mis. Zo werd er op gezinspeeld dat er fraude was gepleegd en in klungelige prijzen werd gehandeld.
Aandelen werden gekocht voor hoger dan gemiddelde koersen, terwijl juist tegen lagere koersen werd verkocht. Deze beweringen konden nooit op basis van één onderzoekje gedaan worden, wat nota bene een stagiair had uitgevoerd. Daar was meer data voor nodig en meer ervaring. De directie wist dit, maar reageerde willens en wetens niet.
Waren dit fouten, of werd kans gezien om de handen in onschuld te wassen en voor eens en altijd af te zijn van die marketing cowboy’s uit leiden? Later heeft de betrokken Rotterdamse Erasmus Universiteit zich ook gedistantieerd van het onderzoek. In ieder geval heeft de directie op de volgende punten steken laten vallen:
Ze verbood al het personeel om in de uitzending te verschijnen, laat staan iets te zeggen. Mediatrainers prediken altijd: “Alleen al door er te zijn, doe je het beter dan door er niet te zijn”,
Ze verbood een reactie direct de volgende dag na de uitzending. Diezelfde mediatrainers leren: “Ontken en beloof onderzoek als er een crisis is. Mochten de beschuldigingen waar zijn dat er fouten in de organisatie zijn gemaakt, dan wordt er iets voor de klanten geregeld.”
Kreeg topman Joop Krant niet de kans om te reageren? Met zijn contacten was dat geen enkel probleem geweest. Bovendien bezat Dexia Finance Televison. Toch koos de directie er voor om contact met de pers te mijden. Iedereen die dat wel deed, kon rekenen op ontslag op staande voet.
Pas weken later verscheen Krant op tv en ontkende alles. Dit was mosterd na de maaltijd, de pers sprak al van een Exota-affaire en had het merk Legio Lease al gedood en begraven. Toch kon de directie aan mama in Luxemburg zeggen dat ze er alles aan had gedaan.
Het derivatenspel
Omdat Kempen in mijn optiek niet van ordinaire business en klanten hield, had het goed draaiende derivatendeel van Labouchere al op voorhand gewaarschuwd moeten zijn. Opties zijn in de ogen van de oude, rijke zakenbanken altijd al ordinair geweest. Vanuit dat oogpunt gezien, waren optiehandelaren niets anders dan cowboys en ander klootjesvolk.
In het verleden had Kempen al eerder pijnlijke avonturen beleefd met optiespecialisten. Ze handelden lekker in stukken met een straddeltje en raadden ze iedereen aan. Toen de Grote Daling begon, hadden de Kempen-klanten nóg meer stukken gekregen en volgden de eerste claims binnen. Kortom, Kempen had al pijn genoeg geleden met derivaten.
Labouchere was een grote speler in de optiemarkt, ze miste alleen een goede special product-afdeling. Ze kocht daarvoor handelaren bij andere banken weg. Zo kwam ik ook bij Dexia terecht. De Legio Lease-portefeuille moest beter en efficiënter afgedekt worden, omdat de marges onder druk stonden. Bovendien was er behoefte aan nieuwe producten.
Gebroken broker
Kempen was slechts listing agent - loopjongen - voor special products van Commerzbank en kreeg daarom maar een klein stuk van de taart. Daarom had Kempen de ambitie zelf deze producten in elkaar te zetten, daar wordt namelijk het geld mee verdiend. Uiteindelijk werden deze plannen in de ijskast gezet.
Het Financieele Dagblad schreef in juni 2002 dat Kempen verder ging met de oude Commerzbank-activiteiten. Daarbij liep Kempen wel de risico’s, maar deelde niet in de opbrengsten. De optiedesk, die was gespecialiseerd in institutionele handel, sterft nu ook waarschijnlijk een langzame dood. Zeker nu de markten moeilijker worden.
Frank van Dongen - 5 april 2003
Net als private banking (zie: Het Dexia debacle 1), moesten ook de juristen van Labouchere er ook aan geloven, hoewel er claims in overvloed waren en juist zij goed waren ingevoerd in de problemen. Desondanks verdwenen velen van hen via de achterdeur.
Was dit slim, met het oog op de Legio Lease-affaire? Uiteindelijk was Dexia gedwongen externe juristen in te huren, om de stortvloed aan Legio-procedures en arbeidsrechtszaken af te handelen.
Niet alleen ging Dexia slecht met menselijk kapitaal om - de enige asset van een bank - ze deed dat ook met huisvesting. Labouchere had, net als Kempen, overal kantoren in de Amsterdamse binnenstad. Daarom bouwden beiden nieuwe hoofdkantoren.
Legio Lease
Nu, na de sanering, staan er veel kantoren van Kempen leeg in het Amsterdamse World Trade Centre (WTC). In de dealingroom is ruimte voor ruwweg 160 handelaren. Tegenwoordig mag de bank blij zijn als het er vijftig zijn. Ik vermoed dat het er na de laatste zuivering en het terugdraaien van de fusie nog minder zijn.
Nóg gewoner dan de klanten van private banking waren de klanten van Legio Lease. Dat was bankieren voor Jan-met-de-Pet. Legio was onafhankelijk in de organisatie en gevestigd in Leiden. Moeder Dexia had veel geld betaald aan Aegon voor dit onderdeel en daarom was het voor de nieuwe directie moeilijk om tegen mama te zeggen dat het dicht moest.
Uiteindelijk was het een kwestie van wachten, om ook van dit lastige, onafhankelijke onderdeel af te komen. Immers, de producten die ze verkocht waren gericht op een stijging in de markt en vele waren gekoppeld aan belastingvoordelen, die al lang verdwenen waren. De producten liepen al tijden terug en daarom werd gewacht op het juiste moment om aan te vallen.
Problemen op de Radar
Echter, er kwam hulp van buitenaf en het proces van verval werd versneld. Na de beroemde Tros Radar-uitzending was het duidelijk dat er iets niet klopte, maar het programma sloeg met ensceneringen de plank volledig mis. Zo werd er op gezinspeeld dat er fraude was gepleegd en in klungelige prijzen werd gehandeld.
Aandelen werden gekocht voor hoger dan gemiddelde koersen, terwijl juist tegen lagere koersen werd verkocht. Deze beweringen konden nooit op basis van één onderzoekje gedaan worden, wat nota bene een stagiair had uitgevoerd. Daar was meer data voor nodig en meer ervaring. De directie wist dit, maar reageerde willens en wetens niet.
Waren dit fouten, of werd kans gezien om de handen in onschuld te wassen en voor eens en altijd af te zijn van die marketing cowboy’s uit leiden? Later heeft de betrokken Rotterdamse Erasmus Universiteit zich ook gedistantieerd van het onderzoek. In ieder geval heeft de directie op de volgende punten steken laten vallen:
Ze verbood al het personeel om in de uitzending te verschijnen, laat staan iets te zeggen. Mediatrainers prediken altijd: “Alleen al door er te zijn, doe je het beter dan door er niet te zijn”,
Ze verbood een reactie direct de volgende dag na de uitzending. Diezelfde mediatrainers leren: “Ontken en beloof onderzoek als er een crisis is. Mochten de beschuldigingen waar zijn dat er fouten in de organisatie zijn gemaakt, dan wordt er iets voor de klanten geregeld.”
Kreeg topman Joop Krant niet de kans om te reageren? Met zijn contacten was dat geen enkel probleem geweest. Bovendien bezat Dexia Finance Televison. Toch koos de directie er voor om contact met de pers te mijden. Iedereen die dat wel deed, kon rekenen op ontslag op staande voet.
Pas weken later verscheen Krant op tv en ontkende alles. Dit was mosterd na de maaltijd, de pers sprak al van een Exota-affaire en had het merk Legio Lease al gedood en begraven. Toch kon de directie aan mama in Luxemburg zeggen dat ze er alles aan had gedaan.
Het derivatenspel
Omdat Kempen in mijn optiek niet van ordinaire business en klanten hield, had het goed draaiende derivatendeel van Labouchere al op voorhand gewaarschuwd moeten zijn. Opties zijn in de ogen van de oude, rijke zakenbanken altijd al ordinair geweest. Vanuit dat oogpunt gezien, waren optiehandelaren niets anders dan cowboys en ander klootjesvolk.
In het verleden had Kempen al eerder pijnlijke avonturen beleefd met optiespecialisten. Ze handelden lekker in stukken met een straddeltje en raadden ze iedereen aan. Toen de Grote Daling begon, hadden de Kempen-klanten nóg meer stukken gekregen en volgden de eerste claims binnen. Kortom, Kempen had al pijn genoeg geleden met derivaten.
Labouchere was een grote speler in de optiemarkt, ze miste alleen een goede special product-afdeling. Ze kocht daarvoor handelaren bij andere banken weg. Zo kwam ik ook bij Dexia terecht. De Legio Lease-portefeuille moest beter en efficiënter afgedekt worden, omdat de marges onder druk stonden. Bovendien was er behoefte aan nieuwe producten.
Gebroken broker
Kempen was slechts listing agent - loopjongen - voor special products van Commerzbank en kreeg daarom maar een klein stuk van de taart. Daarom had Kempen de ambitie zelf deze producten in elkaar te zetten, daar wordt namelijk het geld mee verdiend. Uiteindelijk werden deze plannen in de ijskast gezet.
Het Financieele Dagblad schreef in juni 2002 dat Kempen verder ging met de oude Commerzbank-activiteiten. Daarbij liep Kempen wel de risico’s, maar deelde niet in de opbrengsten. De optiedesk, die was gespecialiseerd in institutionele handel, sterft nu ook waarschijnlijk een langzame dood. Zeker nu de markten moeilijker worden.
-
Ragrin
Re: Het Dexia debacle (2)
Bedankt el, voor dit artikel, waar stond dit gepubliceerd? Het geeft alweer aan wat een puinhoop het is in dit enge bankwereldje. Laat dit iedereen versterken NIET over te gaan tot betalen van z.g. "restschulden". Dit moeten we toch kunnen winnen met behulp van SLV, Eegalease en andere organisaties als PAYBACK. Over deze laatste gesproken: Ze leidden vandaag een zeer bescheiden (in gedrag)demanstatie. Erwaren ruim 200 mensen volgens mij, en wat me opviel: uit alle lagen van onze bevolking. Mensen die je elke dag tegenkomt bij AH, in bus tram & metro en ga zo nog maar even door. We zijn toch zeker niet de domste groep van onze Nederlandse bevolking durf ik te beweren, alleen hebben we minder verstand van geld, daar waren die snelle jongens en meisjes voor die in bovenstaand artikel beschreven staan. Voor hun en hun griezelig zielloos wereldje geld nu ook: VOOR DE TOEKOMST GEEN RESULTAAT DOOR IN HET VERLEDEN TE BEDRIEGEN, m.a.w. wie in Nederland zal nog gebruik gaan maken van deze rotprodukten??
