Radar

Ben een vrouw van 54 jaar, ben werkzaam geweest vanaf mijn 14 de jaar eerst bij een baas en later als zelfstandige.
Ik kan zeker stellen dat ik vreselijk hard heb gewerkt en altijd keurig belasting en premies hebt betaald.
In 1997 ging het bergafwaards met mijn gezondheid, en dus ook met mijn bedrijfje.

Ik 1999 heb ik om gezondheids redenen mijn bedrijfje moeten beeindigen (brunout).Het bedrijfje had dan ook de laaste jaren geen winst meer gemaakt door mijn ziekte.Ik had dus mijn vermogen wat ik had opgebouwd gebruikt om in mijn levens onderhoud te voorzien.
Heb mij aangemeld bij het gak ik was tenslotte verzekerd niet waar , maar helaas ik kon nog een emmer water tillen, en een trap oplopen dus moest ik maar een baan gaan zoeken.

Ik begreep er niets meer van, werkte al z'n 36 jaar echt keihard nu moest ik wel een beroep doen op een uitkering hoe erg ik dat ook vond, maar deze houding van onze overheid heeft mij werkelijk in alle staten gebracht en het vertrouwen ben ik volledig kwijt.
Hoe kunnen ze met zo met iemand omgaan die nog nooit haar hand heeft opgehouden bij geen enkele instantie omdat ik het altijd zelf gewoon kon verdienen.
Regelmatig heb ik dan ook het gevoel dat ik het helemaal verkeerd heb gedaan

Dit moest ik ff kwijt

wel een beetje laat he.....
Ik ben nu 51 jaar en toen ik 16 jaar was begon mijn kennismaking met de maatschappij/overheid et gauw door dat ik bij de loosers hoorde en kansloos bleef ondanks mijn gevecht en verweer (naar school voor extra vakdiploma's etc etc.)toch bleef ik ondanks mijn vele papieren de verliezer niemand hielp mij kruiwagens waren er niet voor mij en alltijd
maar weer moeten bewijzen hoe goed je wel niet was de kapitalen die het bedrijf door mij verdiende enz enz. tot dat ik het opgaf de sociale voorzieningen waren destijds redelijk (dank je wel den Uyl) en heb een burnout kunnen voorkomen. de uitkeringsjaren waren de gelukkigste tijd van mijn leven jong kerngezond de jeugd geen zorgen deze door velen asociale genoemde levensstijl was nog niet zo slecht als ik ovengenoemde schrijven van Mara lees wat je te verwachten staat mocht het minder met je gaan. als een baksteen laten ze je vallen.

Zit gedeeltelijk in de WAO .Ben eerst nog 32 uur per week gaan werken maar nu toch echt thuis omdat ook niet meer ging.
Er wordt totaal niet meer gekeken wat je in het verleden hebt gedaan.De overheid maakt daarin heel erg weinig verschil .Dat je dan nu net zoveel krijgt als ieder die zijn hele leven zijn hand ophoud is nog het ergste.Dat is de straf ook dat ik het nog hebt geprobeerd ook hier moest ik al erg veel inleveren.
Denken ze daar wel eens. Als die vrouw of man niet zo hard had gewerkt nooit in de WAO had gekomen.
Helaas kan ik hier heel moeilijk uit komen hoe graag ik dat zou willen.
Maar als mensen begrijpen wat ik allemaal mankeer is dat logisch .
Over mijn oude werkgever zal ik het maar niet meer hebben want je bent daar alleen goed als je gezond bent.

Ach ja bij deze regering moet je eerst hersendood zijn wil je nog wao krijgen (dus ookecht niets meer kunnen)

Bedankt voor jullie reacties.
Mij wordt steeds meer duidelijk dat je met normen en waarden in dit land je het slachtoffer wordt van de maatschappij.
Groetjes Mara