seroxad
Geplaatst: 30 apr 2004 13:20
Ik ben zo'n 2 jaar geleden door mijn huisarts doorverwezen nar het ggz. Ook schreef mijn huisart mij zoloft voor, een anti depresiva.
Na een aantal maanden gesprekken te hebben gehad bij een psygoloog werd ik ook door verwezen naar een psychiater. Omdat Zoloft niet veel effect meer had (in het begin dacht ik echt dat ik me beter voelde, maar dat ging ook wer snel over) kreeg ik seroxad voorgeschreven. Mij werd niets verteld over eventuele verslaving en verhoging van suicidale gevoelens.
Van paroxitine werd ik onrustig, als ik er een vergat werd ik duizelig.
Mijn angsten werden heviger, niemand (ook ik niet) legde de link naar mijn medicijnen. Mijn moeder zei dat ik een ander mens was, en niet de dochter die ze kende. In december werd het te veel. Ik wilde niet afhankelijk zijn van 2 pillen per dag.
Ik stopte, abrubt en zonder overleg. Niemand vertelde mij toen ik begon dat deze medicijnen verslaafend waren, maar daar kwam ik snel achter. Ik leek een junk die aan het afkicken was. Ik had een onder temp. van 33,8.
Ik ging naar m'n psychiater. Ja dit was normaal als ik zo stopte, ik moest uit zieke en maar geen pillen meer pakken.
Die zelfde avond raakte ik in blinde paniek, ik wilde alleen nog maar dood en sneed m'n pols door.
Huilend belde ik mijn vriend op, deze kwam meteen en toen hij zag wat er was gebeurd heeft hij mij naar het ziekenhuis gebracht.
Na dat ik was gehecht kwam er iemand van de crisesdienst van het ggz.
Ook zij heeft nooit verteld dat het aan de medicatie kon liggen.
Mijn psychiater heeft ook na dat dit gebeurd was niet verteld dat de mogelijkheid er was dat het aan seroxad lag.
Vorige week las mijn moeder in de krant dat deze medicijnen deze bijwerkingen kunnen hebben, en ook hier op radar stond veel info, die dus al jaren bekend was.
Ik ben 20 jaar, nooit heb ik hiervoor suicidale gedachten gehad, maar niemand zoekt het in de medicijnen. Nog iedere dag denk ik eraan, zeker als het mogelijk verkomen had kunnen worden.
Na een aantal maanden gesprekken te hebben gehad bij een psygoloog werd ik ook door verwezen naar een psychiater. Omdat Zoloft niet veel effect meer had (in het begin dacht ik echt dat ik me beter voelde, maar dat ging ook wer snel over) kreeg ik seroxad voorgeschreven. Mij werd niets verteld over eventuele verslaving en verhoging van suicidale gevoelens.
Van paroxitine werd ik onrustig, als ik er een vergat werd ik duizelig.
Mijn angsten werden heviger, niemand (ook ik niet) legde de link naar mijn medicijnen. Mijn moeder zei dat ik een ander mens was, en niet de dochter die ze kende. In december werd het te veel. Ik wilde niet afhankelijk zijn van 2 pillen per dag.
Ik stopte, abrubt en zonder overleg. Niemand vertelde mij toen ik begon dat deze medicijnen verslaafend waren, maar daar kwam ik snel achter. Ik leek een junk die aan het afkicken was. Ik had een onder temp. van 33,8.
Ik ging naar m'n psychiater. Ja dit was normaal als ik zo stopte, ik moest uit zieke en maar geen pillen meer pakken.
Die zelfde avond raakte ik in blinde paniek, ik wilde alleen nog maar dood en sneed m'n pols door.
Huilend belde ik mijn vriend op, deze kwam meteen en toen hij zag wat er was gebeurd heeft hij mij naar het ziekenhuis gebracht.
Na dat ik was gehecht kwam er iemand van de crisesdienst van het ggz.
Ook zij heeft nooit verteld dat het aan de medicatie kon liggen.
Mijn psychiater heeft ook na dat dit gebeurd was niet verteld dat de mogelijkheid er was dat het aan seroxad lag.
Vorige week las mijn moeder in de krant dat deze medicijnen deze bijwerkingen kunnen hebben, en ook hier op radar stond veel info, die dus al jaren bekend was.
Ik ben 20 jaar, nooit heb ik hiervoor suicidale gedachten gehad, maar niemand zoekt het in de medicijnen. Nog iedere dag denk ik eraan, zeker als het mogelijk verkomen had kunnen worden.
