Werkloosheidsvoorzieningen
Geplaatst: 18 sep 2004 17:32
Na 38 jaar hard gewerkt te hebben en mij opgewerkt te hebben tot vestigingsmanager van een productiebedrijf met 30 medewerksters, ben ik de éérste keer, door het instorten van de branche, werkloos geworden.
Normaal ontvangt men dan 70 % van het laatst verdiende salaris, denken de meeste mensen dan. Nou, dat klopt helaas niet, want de overheid heeft hierbij verzonnen, dat iemand zoals ik dan maar dubbel gepakt moet worden en maar ± 50 % van het laatst verdiende moet ontvangen. Men heeft voor de W.W. uitkering n.l een maximaal dagloon uitgevonden. Men vergeet hierbij in overweging te nemen, dat men alle voorzieningen zoals verzekeringen etc. hierop heeft afgestemd. Zo is er tevens een zotte regeling, dat men tijdens het eerste jaar van de werkloosheid de vrijwillige ziektekostenverzekering dient aan te houden, terwijl je inkomsten ver onder de ziekenfondsgrens ligt. Ik had, omdat ik mijn werk en mijn mensen miste, vrijwilligerswerk willen gaan doen om zodoende te proberen weer aan de slag te kunnen komen. Dit werd mij onmogelijk gemaakt. Het mocht n.l geen werk zijn, waarvoor iemand anders betaald zou kunnen krijgen en de eventuele inkomsten ( vergoedingen ) zouden dan ook nog van mijn uitkering afgetrokken worden. Om een nog langer verhaal kort te maken, waar zijn wij in dit land mee bezig en hoe wil men mensen zo nog motiveren iets aan de maatschappij bij te dragen? Ik ben inmiddels 52 jaar en zit nog vol energie, heb een berg ervaring en mag nog minimaal 13 jaar werken. De maatschappij heeft mij en mijn leeftijdsgenoten echter al lang uitgeko.... en doet geen moeite meer zich in ons te verdiepen of gebruik van ons te maken. Dan te bedenken, dat in het geheel gezien, de meeste bedrijven niet eens 13 jaar bestaan. Dit wilde ik graag even aan u kwijt. Ik ben in het geheel niet wanhopig, ben gezond, kan gelukkig goed relativeren en vertrouw er op dat men eens tot bezinning komt. Vriendelijke groetjes, Ferdy Klinckenberg

Normaal ontvangt men dan 70 % van het laatst verdiende salaris, denken de meeste mensen dan. Nou, dat klopt helaas niet, want de overheid heeft hierbij verzonnen, dat iemand zoals ik dan maar dubbel gepakt moet worden en maar ± 50 % van het laatst verdiende moet ontvangen. Men heeft voor de W.W. uitkering n.l een maximaal dagloon uitgevonden. Men vergeet hierbij in overweging te nemen, dat men alle voorzieningen zoals verzekeringen etc. hierop heeft afgestemd. Zo is er tevens een zotte regeling, dat men tijdens het eerste jaar van de werkloosheid de vrijwillige ziektekostenverzekering dient aan te houden, terwijl je inkomsten ver onder de ziekenfondsgrens ligt. Ik had, omdat ik mijn werk en mijn mensen miste, vrijwilligerswerk willen gaan doen om zodoende te proberen weer aan de slag te kunnen komen. Dit werd mij onmogelijk gemaakt. Het mocht n.l geen werk zijn, waarvoor iemand anders betaald zou kunnen krijgen en de eventuele inkomsten ( vergoedingen ) zouden dan ook nog van mijn uitkering afgetrokken worden. Om een nog langer verhaal kort te maken, waar zijn wij in dit land mee bezig en hoe wil men mensen zo nog motiveren iets aan de maatschappij bij te dragen? Ik ben inmiddels 52 jaar en zit nog vol energie, heb een berg ervaring en mag nog minimaal 13 jaar werken. De maatschappij heeft mij en mijn leeftijdsgenoten echter al lang uitgeko.... en doet geen moeite meer zich in ons te verdiepen of gebruik van ons te maken. Dan te bedenken, dat in het geheel gezien, de meeste bedrijven niet eens 13 jaar bestaan. Dit wilde ik graag even aan u kwijt. Ik ben in het geheel niet wanhopig, ben gezond, kan gelukkig goed relativeren en vertrouw er op dat men eens tot bezinning komt. Vriendelijke groetjes, Ferdy Klinckenberg