Radar

Veel mensen kampen met psychische problemen in Nederland. Raken daardoor zelfs arbeidsongeschikt....

Betreft: Erkenning voor schade aan kinderen van ouders met psychische problemen (KOPP) door tekortschietend beleid in het verleden


Met deze topic wil ik aandacht vragen voor een groep die in het verleden vaak onzichtbaar is gebleven: kinderen van ouders met psychische problemen (KOPP-kinderen), met name diegenen die opgroeiden in de jaren 70, 80 en 90.

Gedurende deze decennia lag de focus binnen de geestelijke gezondheidszorg vrijwel uitsluitend op de behandeling van de ouder met psychische klachten. De impact die deze problemen hadden op het gezin en met name op de kinderen, bleef grotendeels buiten beeld. Preventie, ondersteuning en systemische hulp waren nagenoeg afwezig.

Pas vanaf de jaren 2000 kwam er geleidelijk aandacht voor KOPP-kinderen, dankzij onderzoek, maatschappelijke signalen en inzet van betrokken professionals. Maar voor veel kinderen kwam die erkenning te laat. Velen van hen kampen als volwassene met psychische, sociale of relationele problemen die deels terug te voeren zijn op het ontbreken van passende steun in hun jeugd.

Daarom doe ik hierbij een moreel appel op de Rijksoverheid om:

1. **Publiekelijk te erkennen** dat het beleid van destijds tekort is geschoten in het beschermen en ondersteunen van deze kinderen;
2. **Excuses aan te bieden** aan de volwassenen die als kind in de steek zijn gelaten door het zorgsysteem;
3. **Structureel beleid te ontwikkelen** voor volwassen KOPP-kinderen die nog dagelijks de gevolgen ondervinden;
4. **Gezinsgerichte hulpverlening wettelijk te borgen** als standaard binnen de GGZ, om herhaling te voorkomen.

Erkenning is geen eindpunt, maar een beginpunt van herstel. Voor velen die jarenlang hebben gezwegen, kan erkenning het verschil maken tussen blijven zwijgen of eindelijk gehoord worden.

Ik hoop op uw medeleven, visie en bereidheid om verantwoordelijkheid te nemen voor een verleden waarin te veel kinderen zijn vergeten.

Op school ben ik behandeld als zijnde iemand met een verstandelijke beperking. 7 jaar lang zat ik op een praktijkschool terwijl ik havo niveau had..... Niemand die dat zag omdat ik ernstig emotioneel geblokkeerd was.

Persoonlijk lijkt het me weinig zinvol om hier aandacht aan te besteden.

Een ieder die het betrof heeft inmiddels zijn weg wel gevonden, en iedereen krijgt weleens te maken met een hobbeltje in zijn levenspad.

Het vormt je en maakt wie je bent, en zaken als erkenning, gehoord willen worden etc. zijn achteraf weinig zinvol.

Wie of wat had er dan volgens jou concreet iets anders moeten doen, en wat dan?

Deze groep “kinderen van ouders met psychische problemen” lijkt me zo breed gedefinieerd en zo divers dat daar moeilijk één conclusie over kan worden getrokken. Het is een verzamelnaam voor een hele brede groep.

Persoonlijk zou ik me eerder focussen om mijn eigen verantwoordelijkheid (en dus zorgen dat je de hulp krijgt die je nodig hebt) dan focussen op de vraag of er iemand vele tientallen jaren geleden mogelijk iets wel of niet goed heeft gedaan. Vergeet niet dat er ook gewoon sprake is van heel veel voortschrijdend inzicht op dit vlak. Of er 50 jaar geleden iemand iets fout heeft gedaan moet je beoordelen naar de normen van toen, en niet in willen vullen met de kennis van nu.

Als je nu nog last hebt van wat er tientallen jaren geleden (niet) is gebeurd, dan zou ik me focussen op je toekomst en dus op herstel/ hulp. Veel sterkte daarmee!

Daarom doe ik hierbij een moreel appel op de Rijksoverheid om

Even los van de inhoud, hoe en waarom denk je dat hier te (moeten) doen?

Het grote probleem van de verzorgingsmaatschappij. De overheid is verantwoordelijk voor alles. Overal moet de overheid een passend antwoord op hebben, is dat er niet dan moeten er excuses volgen en uiteraard aansprakelijkheid waarbij een royale vergoeding op zijn plaats is.

Vergeten wordt dat we met zijn alle tezamen de maatschappij zijn en we met elkaar al dat geld elke keer moeten ophoesten. Terwijl de centjes bij de overheid allang op zijn. Er is geen geld om bruggen te onderhouden. Las vanmorgen nog dat er zelfs geen geld is om wegen nog langer te asfalteren in het noorden van het land.

Maar goed, ik zou zeggen bezuinig nog wat meer op de ouderenzorg, de jongerenzorg en het onderwijs dan is er vast wel wat extra geld beschikbaar om de kinderen van KOPP ouders schadeloos te stellen omdat ze een halve eeuw geleden geen beleid hadden om kinderen te helpen die ouders hadden met psychische problemen.

riddert schreef: ↑

10 jun 2026 11:32

Het vormt je en maakt wie je bent, en zaken als erkenning, gehoord willen worden etc. zijn achteraf weinig zinvol.

Maar vaak bij dit soort roepen om aandacht en erkenning, een flinke persoonlijke financiële uitkering vanuit Rijks belastingpot doet vaak veel leed en emoties verzachten........

Ik zie inderdaad wel dat er erkenning nodig is voor deze groep, voornamelijk vanuit de eigen ouders. Die hebben een keuze gemaakt een kind op de wereld te brengen en deze op te voeden, om deze vervolgens niet de juiste psychologische steun te geven. Daar mogen ze best zichzelf even voor verontschuldigen naar de eigen kinderen.

Percentage kinderen en jongeren met hechtingsproblemen
Hieruit blijkt dat tussen de 60 en 70 procent van alle gezonde, thuiswonende kinderen in de leeftijd van 1 tot 12 jaar, een veilige gehechtheidsrelatie heeft met hun ouders. Tussen de 30 en 40 procent van alle gezonde, thuiswonende kinderen is onveilig gehecht

Verder is het percentage seksueel kindermisbruik schrikbarend hoog in Nederland.


https://www.omroepzeeland.nl/nieuws/184 ... at-lulkoek

Verplicht vak
"Misbruik zou een verplicht vak moeten zijn op scholen, op de pabo en in het sociale werk. Je ziet dat er onvoldoende kennis is wat seksueel misbruik is, maar wat het ook doet met slachtoffers; op psychisch gebied, lichamelijk gebied, sociaal gebied en binnen hun eigen familie."

Veel mensen in Nederland weten niet wat de gevolgen zijn van seksueel kindermisbruik. Een schoolmeester zegt bijvoorbeeld dat als een vrouw kinderen heeft gekregen, dat ze er dan ook geen last van het misbruik heeft gehad. Verder zijn veel mensen niet eens bewust dat ze zijn opgegroeid met kopp ouders. Ze hebben een depressie, weten niet waar dat vandaan komt. En de ggz gaat niet snel een trauma therapie geven. Mensen raken arbeidsongeschikt of belanden in bijstandsuitkering. Of zitten nog steeds in overlevingsmodus en kunnen toch nog werken. Krijgen autistiforme verschijnselen.

gezondheid schreef: ↑

10 jun 2026 15:52

Percentage kinderen en jongeren met hechtingsproblemen
Hieruit blijkt dat tussen de 60 en 70 procent van alle gezonde, thuiswonende kinderen in de leeftijd van 1 tot 12 jaar, een veilige gehechtheidsrelatie heeft met hun ouders. Tussen de 30 en 40 procent van alle gezonde, thuiswonende kinderen is onveilig gehecht

Ja en wat wilt u daarmee zeggen? Dat de 60-70 procent van de ouders die goed met hun kinderen omgaan verantwoordelijkheid dragen voor de 30-40 procent van de ouders die dat niet doen?

De samenleving is niet overal verantwoordelijk voor. Er ligt heel veel verantwoordelijkheid bij de mensen die besluiten om ouders te worden. Als die daarin falen, dan is de rest van de samenleving daar niet ineens verantwoordelijk voor.

PVV heeft het over Marrokanen. Laten we het hebben over Nederlanders. En meer informatie geven in de media over hechtingsstoornis. Sommige mensen zijn pas 50 jaar, als zij hiervan bewust zijn.

Vermijdende hechtingsstoornis.... Afwezige vader. Emotionele verwaarlozing.

Ja de individualisering neemt hard toe. Dat lees ik uit uw opvatting. De school kan ook een en ander signaleren in plaats van te kijken dat het kind het probleem is. Maar de ouders.

Er wordt in dit topic heel makkelijk van alles op één hoop gegooid. Maar zo werkt het niet natuurlijk.

@gezondheid: als je een zinnige discussie wilt voeren, zou je dan de concrete vragen eerst eens willen beantwoorden? Als je alleen maar losse statements plaatst, wordt het topic niet zo gauw zinvol.

Moneyman schreef: ↑

10 jun 2026 12:01

Wie of wat had er dan volgens jou concreet iets anders moeten doen, en wat dan?

angel1978 schreef: ↑

10 jun 2026 12:02

Even los van de inhoud, hoe en waarom denk je dat hier te (moeten) doen?

Zie bijvoorbeeld voorstel van D'66

https://www.rtl.nl/nieuws/politiek/arti ... ig-te-zijn

Dat heeft helemaal niets te maken met het onderwerp van dit topic.

@gezondheid, voorlopig wordt het weer een topic dat vooral neerkomt op "ze motte meer doen". Daar heeft niemand iets aan.

gezondheid schreef: ↑

10 jun 2026 16:40

Zie bijvoorbeeld voorstel van D'66

https://www.rtl.nl/nieuws/politiek/arti ... ig-te-zijn

Uit dat artikel:

Naar schatting groeien in Nederland meer dan 100.000 kinderen op in een onveilige thuissituatie.

D66 wil dat kinderen in zulke gevallen binnen 72 uur een gesprek krijgen met een gespecialiseerde professional zonder dat ouders daar toestemming voor hoeven te geven.

Het is altijd heel leuk de wensen dan D66 te lezen echter 1000.000 kinderen die allemaal een gesprek moeten hebben met iemand van veilig thuis, en dat dan ook nog binnen drie dagen, dat gaat helemaal niet.

https://www.nji.nl/actueel/wachttijd-ve ... ds-te-lang

Maar 5 van de 25 Veilig Thuis-organisaties lukt het om ten minste 80 procent van de meldingen binnen de wettelijke termijn van vijf dagen te beoordelen. En slechts twee organisaties lukt het om vervolgens 80 procent van de onderzoeken binnen tien weken af te ronden.

Want een onderzoek op zich verandert niets aan de situatie. En als er hulpverlening nodig is, kost het tijd voor dat kan beginnen. De hele sector kampt met personeelstekorten.

Veilig Thuis kan de werkdruk nu al niet aan. Laat staan als daar nog heel veel gesprekken bij komen en dan ook nog eens onder een zwaardere tijdsdruk om de nieuwe 72 uur norm te halen.