Radar

Het was een heel grote envelop met mooie letters en logo. Dexia Bank en Legio stond op de envelop. Hij wist dat dit moment moest komen. De envelop die de vervroegde pensionering dichterbij had moeten brengen, zou nu alleen nog maar leed en narigheid bevatten. De vermogensverdriedubbelaar bleek een vermogensdoorvierdeler. Een kwart van de geleende hoofdsom zou nog over zijn.



Hij scheurde de envelop open. Zijn handen beefden. Hij scande de regels.
"Uw restschuld bedraagt 63.429 euro.", stond er in in koude letters.
De 1000 gulden die hij iedere maand had gestort gedurende drie jaar, ofwel 36.000 gulden was omgeslagen in een restschuld van 63.429 euro.
Hij legde de brief weg en ging op de bank zitten.
Zijn vrouw had hij nooit verteld over de ramp die hen te wachten stond. Die dacht nog altijd dat ze rijk zouden worden. Hij zou morgen 61 jaar worden. Ze hadden het goed uitgedacht. Morgen 61 en dan over een maand zou er volgens de glimmende brochure van nu ruim drie jaar geleden zo´n 250.000 gulden op zijn rekening komen. Samen met de fpu-uitkering leverde dat genoeg ruimte op om te gaan genieten.
Hij huilde een beetje. Gelukkig was zijn vrouw met een vriendin de stad in. Ze was kleren kopen. Dat kon nu nog. Hij zou 65.000 euro moeten aflossen. Dat betekende dus gedurende 5,5 jaar iedere maand 1000 euro wegbrengen voor niks.
Hij liep naar boven. De levensverzekeringspolis had hij een week geleden opgezocht. Die keerde een 250.000 euro uit als hij zou overlijden voor het 65e jaar. Morgen 61. Zes jaar erbij en hij was 67. Het leven was gedaan. Nooit meer leuke dingen. Alleen betalen aan Dexia Bank. Het had geen zin meer.
Hij legde de polis op het hoofdkussen van zijn vrouw.
De brief van Dexia nam hij mee.
Hij liep naar de spoorwegovergang. De trein naar Utrecht ging elk half uur. Hij wachtte. Hij rookte een sigaretje. De bel begon te rinkelen.
- Mijnheer, mijnheer, kijk uit er komt een trein, hoorde hij een meisje achter zich roepen.
Hij dacht, ja kind dat is de bedoeling.
De trein naar Utrecht was op tijd. De machinist toeterde.
Het meisje draaide zich om toen de trein over de overweg denderde

En hier een nog veel mooier verhaal:


De Kikkerkoning

Ver weg in een mooi land was eens een beeldschoon prinsesje.
Ze woonde in een prachtig kasteel aan de rand van het bos.
Het prinsesje zat graag bij de vijver in de kasteeltuin.
Dan speelde ze met haar gouden bal. Ze gooide de bal zó hoog op dat de zonnestralen de gouden bal lieten schitteren en glanzen. Maar op een dag glipte de bal uit haar handen en stuiterde 'tjoep!' de vijver in. De prinses kon er niet bij. Ze barstte in snikken uit. "KWAAAAAAK", hoorde ze opeens. Ze zag een lelijke dikke kikker.

"Als ik die bal voor je haal, wat is dan mijn beloning?"
"Oh alles!" zuchtte de prinses, "mijn parels, mijn juwelen, mijn kroontje..."
"Ik wil dat je me een beetje lief vindt. Dat ik van je bordje mag eten, uit je gouden bekertje mag drinken en dat ik op je kussentje mag slapen..."
"Dat beloof ik", zei de prinses. "Ga je nu de bal halen?"
Maar intussen dacht ze: wie denk je wel dat je bent, lelijke kikker!
PLONS! De kikker sprong al in de vijver. Even later kwam hij terug met de bal. De prinses slaakte een gilletje van blijdschap en rende er snel mee weg.


Kijk ook eens bij mijn wensput
"Hé! En ik dan? Niet zo snel! Ik kan je niet bijhouden!", riep de kikker.
Maar de prinses holde gewoon door. Die avond zat de prinses met de koning en de koningin aan tafel koninklijke groentesoep te eten. Hé! Er kwam iets de trap op: klets klats... klets klats... en: drup, drup, drup. 'Iets' klopte op de deur.
"Wat is dat?", vroeg de koning.
"Oh, het is de kikker maar", zei het prinsesje.
"Kikker?", vroeg de koningin. De prinses vertelde het hele verhaal.
"En nou wil hij van mijn bordje eten! Brrr! Ik moet er niet aan denken!"
"Wat je belooft, moet je ook doen", sprak de koning! "Lakei! Laat de kikker binnenkomen."
Griezelend zag de prinses dat de kikker gezellig van haar soep mee ging eten. Ze kon geen hap meer door haar keel krijgen!

Dit sprookje is voor jullie gemaakt door
"Alles Kids" Family Events
en Kindervermaak "n nu wil ik op je kussentje slapen!", zei de kikker.
"Nee!", gilde de prinses. "Hou je aan je belofte!", sprak de koning dreigend.
Zuchtend pakte de prinses de kikker en zette hem op de grond in haar kamer. Ze lag nog niet in bed of "tjoeps!", de kikker wipte op het kussen.
"Ga weg, engerd!"
"Ik zeg het tegen je vader hoor!", zei de kikker.

Toen werd de prinses razend. Ze pakte de kikker op en smeet hem zo ver mogelijk weg... Er gebeurde iets wonderbaarlijks. Ineens zat er niet een groene kikker, maar een knappe prins in haar kamer.
"Kun je nu wél een beetje lief voor me zijn?", vroeg hij vriendelijk. Hij vertelde haar, dat hij door een lelijke heks in een kikker was veranderd, en dat alleen het prinsesje de betovering kon verbreken. En dat had ze gedaan, gelukkig. De prinses keek de prins in zijn mooie groene ogen... en was in één klap dolverliefd. Ze trouwden op een mooie zomerdag, kregen veel kinderen en leefden nog lang en gelukkig.
En de gouden bal? Die werd gepoetst tot de vónken er vanaf vlogen en kreeg een ereplaatsje in het paleis!

En nog zo'n nmooi verhaaltje:

Klein Duimpje

Er waren eens een houthakker en zijn vrouw die zeven zonen hadden. Ze waren heel arm en besloten hun zonen achter te laten in het bos. Klein duimpje, die alles had gehoord, stopte steentjes in zijn zak. Hij strooide onderweg de steentjes uit zodat hij de weg terug kon vinden naar huis.
De volgende dag bracht de houthakker de zonen nog dieper het bos in. Deze keer strooide Klein Duimpje stukjes brood. Maar aan het eind van de avond kon klein duimpje de broodstukjes niet meer vinden omdat deze waren opgegeten door de vogels. Klein duimpje zag een lichtje branden in de verte en ging er met zijn broers heen.
Het was een huisje en er deed een vrouw open. Hij vroeg of ze mochten blijven slapen. Helaas antwoordde de vrouw :"hier woont een reus die kinderen op eet". De kinderen waren zo bang voor het bos dat ze vroegen of de vrouw hun wilde verstoppen.
's Avonds kwam de reus thuis en zei:" ik ruik kindervlees". Hij had de kinderen al snel gevonden. Zijn vrouw zei:" bewaar ze toch voor morgen". Dat is goed zei de reus, geef ze goed te eten dan worden ze lekker dik.
Toen het nacht werd en de reus eindelijk sliep maakte Klein Duimpje zijn broers wakker en gingen ze er snel vandoor. Toen de reus waker werd zag hij dat ze weg waren en vroeg hij aan zijn vrouw de zevenmijlslaarzen. Hij liep razendsnel door het hele land op zoek naar de zeven broers.
Toen hij wilde slapen op een rots hadden de kinderen zich daar toevallig verstopt. Klein duimpje pakte vlug de zevenmijlslaarzen en trok ze aan. Hij ging terug naar het huis van de vrouw en zei "uw man is gevangen door dieven" geef goud en zilver en u krijgt uw man terug. De vrouw gaf Klein Duimpje al het goud en zilver dat ze had. Klein Duimpje nam alles mee naar zijn vader en moeder en ze leefden nog lang en gelukkig.

dit lijkt mij die sylans weer. deze prietpraat staat ook op zijn website die niemand leest.

tja,....kan die sylans kan werkelijkheid niet van fictie onderscheiden....dus die kans zit er dik in!!!

hij heeft ook een uitgeverijtje voor manuscripten die niemand wil, nu geeft hij zich uit voor rushdie en giphart en dahl. word tijd dat we de mannen met de witte jasjes roepen.

We kunnen er ook een musical van maken.

is er al: les miserables.

Niemand leest zijn site? behalve wij allemaal dan...

Flink geflipt.Ik ben zelf heel mijn leven met de bijbel om mijn oren gemept.Eindelijk heb ik gebukt was blij dat ik er van af was .Nu dit weer.toet

Jeetje toet, wat zal dat een traumatische ervaring zijn geweest, en dan ook nog zo DOM zijn om een contract te tekenen zonder het eerst te lezen. Het zit je inderdaad niet mee.