Hallo Astrid,
Ik werk nu sinds een kleine 4 jaar bij de thuiszorg. Daarvoor heb ik in een woon-zorg centrum gewerkt. Wat jij beschrijft herken ik wel, vooral wanneer er en collega uitviel door ziekte. Dan moet je ineens prioriteiten stellen, heel moeilijk, vooral toen ik net gediplomeerd was en het was toen nog overzichtelijker dan nu.
En je wilt je werk op dezelfde nivo blijven doen als je gewend bent met volledige bezetting met als gevolg dat jij jezelf voorbij loopt wannneer je vaak geconfronteerd wordt met personeelstekorten.
Op een gegeven moment hadden we een heel sterk team dat over veel zaken dezelfde mening deelde. En dat scheelt stukken.
De één kan beter organiseren dan de ander en wannneer je van elkaar de sterke en zwakke punten kent kun je daar op inspelen. Wanneer je b.v weet dat een collega snel gestresst raakt in zo'n drukke situatie kun je diegene extra in de gaten houden en tijdig werk uit handen nemen of aanwijzingen geven wanneer je merkt dat zij/hij het moeilijk krijgt.
Soms liet ik ook werk liggen zoals bedden opmaken en die afwasjes. Dit lijkt wanneer je hiermee begint frustrerend maar het went en de persoonlijke verzorging heeft nu eenmaal voor alles prioriteit, vind ik.
In de thuiszorg werken is weer heel anders. Ik werk s'avonds en bij een onvoorziene calamiteit kun je de parate dienst bellen met verzoek om extra hulp. Ook zij zijn niet altijd direct beschikbaar en moet je het alleen zien te redden. Dit lukt me nu aardig ( zal de ervaring wel zijn).
Ook belangrijk is dat je je niet mee laat slepen door de misêre en er vrolijk onder blijft. Is moeilijk, heb ik ook moeten leren.
En blijven aangeven bij teamoverleg dat het druk is ook al lijkt er geen oplossing voor te zijn. Zo blijft het voor je management ook duidelijk hoe jullie je werk ervaren.
Wat een verhaal he?
Dit alles zijn enkel mijn eigen bevindingen, hoop dat het niet al te belerend overkomt.
Werk ze ( en hopelijk plezierig)
Groet,
S.
