Radar

HOLLAND


Graauw is uw hemel en stormig uw strand,
Naakt zijn uw duinen en effen uw velden,
U schiep natuur met een stiefmoeders hand, –
Toch heb ik innig u lief, o mijn Land!

Al wat gij zijt, is der Vaderen werk;
Uit een moeras wrocht de vlijt van die helden,
Beide de zee en den dwing’land te sterk
Vrijheid een tempel en Godsvrucht een kerk.

Blijf, wat gij waart, toen ge blonkt als een bloem:
Zorg, dat Europa den zetel der orde,
Dat de verdrukte zijn wijkplaats u noem’,
Land mijner Vad’ren, mijn lust en mijn roem!

En wat de donkere toekomst bewaart,
Wat uit haar zwangere wolken ook worde,
Lauw’ren behooren aan ’t vleklooze zwaard,
Land, eens het vrijst’ en gezegendst’ der aard’.

De onbedachtzaamheid


Zie Keesje! deze dode mug
vloog nog zo even blij en vlug,
Maar ‘t is door onbedachtzaamheid,
Dat hij nu dood op tafel leit.
Hij had in ‘t kaarslicht zulk een zin,
En vloog er onvoorzichtig in.
Nu ligt hij daar: maar ‘t is te laat;
Er is voor ‘t mugje nu geen raad.
Hij werd bedrogen door de schijn.
O! laat ons dit een lering zijn,
Dat, eer men iets gewichtigs doet,
Men zich wat lang bedenken moet.
Een uur van onbedachtzaamheid
Kan maken dat men weken

De Lente

Reeds is het statig eiber-paar gekomen,
't geduldig rijs wringt stil de knoppen los,
de zoele lente luwt door 't zonnig bosch
en wiegt mijn geest in weemoeds-zoete droomen.

Violengeur stijgt op uit vochtig mos,
een bronzen gloed verjongt de dorre boomen,
en primula's en dotterbloemen zoomen
de groene wei met gouden voorjaarsdos.

Wat heb ik, milde! naar uw komst gesmacht!
wat scheen uw toeven lang! -- is 't niet mijn leven
dat door uw donzen adem wordt gewekt?

Eens zult ge niet meer keeren, als ge trekt,
des weerziens zaligheid mij niet meer geven
en grimmig grijnst dan d'eindelooze nacht.

Verdraagzaamheid


Wat meer verdraagzaamheid! Voorwaar,
De strijd wordt onbehaaglijk!
Ook wij zijn wel verdraagzaam – maar
De rest is onverdraaglijk!

Beste dichter komt u ook op ons feestje ?

Van binnen...

Glimlachen is niet verboden
op huilen staat geen straf
Van woorden vallen geen doden
daar scheid je het koren van het kaf

Er zijn woorden die bekoren
geven je reden tot een lach
Je moet ze wel willen horen
anders blijft het een hard gelag

De emotie zit diep van binnen
probeert de uitgang te vinden
Hij weet echter niet waar te beginnen
en zich zo met je leven te verbinden

Laat je masker vallen
geef me je gezicht
het zal je zeker bevallen
als je voor emoties bent gezwicht

Mijn mooie vergezichten

Ik laat de eenzaamheid voor wat hij is
Er valt niet meer uit te halen
Zucht van opluchting bij gebrek aan gemis
Het valt nauwelijks te vertalen

Nog steeds in diepe gedachten verzonken
Maar de sleur is er zeker uit
Was te lang naar ongeluk aan het lonken
Nu sta ik op en verdeel de buit

Niet langer is regen mijn zonnenschijn
Of de stad vol lege gezichten
En ik geniet niet meer oprecht van het venijn
Maar van mijn mooie vergezichten

Vreemd en dichtbij

Met elke stap is
dichtbij
wie me niet meer aankijkt
niet meer vraagt
of ik besta
en niet
meer begrijpt
zonder
mijn schaduw
en een gezicht
dat ik niet herken
in alle vragen
die me blind
en hopend achterlaten
dat ik niet meer
eenzaam ben

Ik zing en ik fluit nu is mijn liedje uit.

Voor wie niets wil zien, is er altijd wat op de televisie.

In een vriendenrol


Elk zoekt Geluk; maar talloos zijn de paden,
Waarlangs wij zoekend grafwaarts gaan.
De zucht naar Goud, naar Weeld', naar Magt, naar Lauwerbladen,
Kiest onderscheiden baan.

Op ónzen weg zweeft, lokkend, voor ons henen
Der Kunsten en der Muzen Koor.
Met ons kwam Liefde zich, als togtgenoot, vereenen -
Houdt Vriendschap 't eigen spoor.

In milden glans ontluikt voor onze treden
Een bloei, des nijvren plukkers waard,
Wiens oog niet, afgedwaald, voor bij 't Genoeg van Heden
Op 't Veel van Morgen staart.

Dat zóó - mijn Vriend! - dat zóó ons heil moog' duren!
Dat ons erkentlijk offer geur';
Tot eens de jongste koom' van de ons bescheiden Uren'
En de aardsche voorhang schelp

Prachtig

Het loopt in de zon en wordt bruin............

Droom

Ik zie mensen,
Die in vrede met elkaar omgaan.

Ik zie landen,
Waar eindelijk geen oorlog meer is.

Ik zie vijanden,
Die eindelijk weer vrienden zijn.

Ik zie natuur,
Die niet meer vervuild wordt.

Ik zie mensen,
Maar zij zien mij niet.

En dan pas voel ik,
Dat ik droom

LENTE

Er wordt gesproken over ‘Niet veel doden’,
‘Slechts militaire doelen’ en zo voort,
Terwijl je de sirenes loeien hoort,
Bidden de leiders tot hun eigen goden.

Ik zag daarnet hoe Bagdad’s dag begon,
En buiten schijnt een mooie lentezon

Ene vertelling


Cornelis had een glas gebroken
Voor aan de straat;
Schoon hij de stukken had verstoken,
Hij wist geen raad
Hij had een afschrik van te liegen,
Wijl God het ziet;
En zou hij Mama nu bedriegen,
Dat kon hij niet.

Hij stond onthutseld en bewogen;
De moeder komt;
Zij ziet de tranen in zijn ogen;
Hij scheen verstomd,
Heeft Keesje, zei ze, wat bedreven?
Wat scheelt er aan?
'k Heb, zei hij, moeder-lief! zo even
Weer kwaad gedaan.

Terwijl ik bezig met paletten
Bij 't venster was,
Vloog mijn volan, door 't fors raketten,
Daar in het glas.
Maar als uw Keesje 't van zijn leven
Niet weder doet,
Dan wilt gij 't immers hem vergeven,
Gij zijt zo goed!

Kom Keesje lief! hou op met krijten,
Zei moeder toen:
'k Wil u dien misslag niet verwijten,
Hij kreeg een zoen.
'Die altoos wil de waarheid spreken,
Wordt wel beloond,
Die leugens zoekt voor zijn gebreken,
Wordt niet verschoond.'

Hallo hallo zit ik hier nog bij legio.toet

LEVENSMOE

Al ben ik straks ook heel erg levensmoe
Dan nog wordt het mij bij de wet verboden
Om hulp te vragen om mijzelf te doden;
Vandaar dat ik het dan heel anders doe:

Als hulp bij levensmoeheid geldt als moord
Is doodmoe volgens mij het juiste woord.

Heel mooi!!

Fantastisch goed gedaan dichter. Gaat u ook demonstreren.