Het Dexia debacle (1)
Geplaatst: 28 mar 2003 19:02
Op de site van http://www.iex.nl staat onderstaand artikel.
Er staat een grafiek in die helaas niet wordt weergegeven op dit forum. Daarom bovenstaande link.
m.v.g. L. Blok
____________________________________________________________________
Het Dexia debacle (1)
Frank van Dongen - 28 maart 2003
De voormailge top van Ahold heeft veel kritiek gekregen na het losbreken van het boekhoudschandaal, omdat zij op geen enkele manier de moeite nam om de paniek te bestrijden bij de kleine belegger. Helaas is Ahold niet de enige.
Joop Krant, ex-bestuursvoorzitter van Dexia Bank Nederland vond ook het niet nodig te reageren, nadat aandelenlease dochter Legio Lease in het tv-programma Radar fel was bekritiseerd. Klanten kregen dan ook geen tekst en uitleg.
Nee, de belangrijkste regel in tijden van crisis - altijd direct reageren, bestrijdt het kwaad voor het erger wordt - werd pas maanden later in werking gezet. Dat was veel te laat, het kwaad was toen al geschied.
Bankentruc
Ik heb me al eerder verbaasd over de uitlatingen van Krant (zie: Leider of lijder?). Ik vond en vind dat een ex-topman niet moet afgeven op zijn eigen bedrijf. Zeker niet als hij daar de nodige centen heeft verdiend. Dexia Nederland is namelijk ontstaan uit een fusie tussen Bank Labouchere en Krants Kempen & Co.
Deze deal was net rond, toen het Belgische Dexia met een bod kwam. Ik beloofde in genoemde verhaal eens te vertellen wat er is gebeurd. Bij deze. Dit verhaal is bedoeld als leerstof voor studenten en managers. Deze fusie is het schoolvoorbeeld van hoe het niet moet. Bijzonder is dat na het terugdraaien, of mislukken ervan er een concurrent verdwijnt.
Menig goochelaar is jaloers op een truc, waarbij de zowel de goochelaar zelf als zijn assistente na de verdwijntruc afscheid nemen met een hoop geld op zak. Nadat u de opsomming gelezen hebt, stel ik u vervolgens de vraag: was het bedrag hoog genoeg, om zo’n briljante truc als deze te kunnen vertonen?
---------------------------------------
grafiek
---------------------------------------
Belgenmop?
Een andere vraag die u zichzelf al lezend mag stellen is: zijn Belgen dom, of is Krant slim? Een bank bestaat alleen uit geld, gebouwen en mensen. Als je mensen naar huis stuurt, dan vernietig je kapitaal. Dexia Nederland heeft wat dat betreft in de afgelopen jaren fors in haar eigen vlees gesneden. Denk alleen al aan de honderden ontslagen.
Kwam dat omdat het management van Kempen verwachtte dat de markt hard ging dalen? Anticipeerde het op het verslechterende klimaat? Als dit inderdaad zo is, waarom heeft het deze visie dan niet commercieel geëxploiteerd? Of was het onderdeel van een groter plan, waarbij een ander voor de reorganisatie betaalde?
Het personeel kocht vervolgens het gestripte Kempen weer terug. Tenminste, dat is het verhaal dat nu de ronde doet in het geruchtencircuit. Hoe dan ook, als ik het interview van het Financieele Dagblad met Krant er weer bij pak, dan lees ik tussen de regels door dat hij dacht dat de markt had getopt en dat de kassa moest rinkelen.
Een stapje terug
Kempen moest alleen een sukkel zien te vinden, die haar wilde kopen. Zoals ene Nina B. voor de toekomst van haar kinderen zorgde, zo deden de aandeelhouders van Kempen dit voor zichzelf. Speelden ze het slim, of waren de Belgen van Dexia zo dom dat ze geen strakke regels hadden opgesteld en zo maar een tent kochten?
Welke onderdelen mochten blijven en welke moesten de deur uit? Achteraf constateer ik dat Dexia voor veel afdelingen onderdelen wel betaalde (vooral retail), maar even later wegdeed, of ze liet doodbloeden. Trouwens, waarom werd er laatst wel een onderdeel verkocht aan een concurrent, maar werden eerst afdelingen domweg gesloten?
Jaren geleden dacht ik dat de Mezen en Pieren van MeesPierson de kampioensschaal voor onderlinge strijd voor altijd op de schoorsteen in hun clubhuis konden zetten. Nu weet ik dat de strijd tussen Labouchere- en Kempen-personeelsleden heftiger is geweest. Er zijn ook meer slachtoffers gevallen. Kortom, de kampioensschaal verhuist.
De kampioenen
Bruut en politiek optreden kenmerkten de strijd; Niccolò Machiavelli had kon er nog wat van kunnen leren. Laat ik beginnen bij private banking. Kempen zag wat dat betreft niets in Labouchere. Ze vond de klantjes te klein, de adviseurs te gewoontjes en het ergste nog: de klanten waren nieuwe rijken.
Gelukkig zorgden de snelle groei en het slechte toezicht voor de nodige claims. Voldoende reden voor de nieuwe directie om hiermee te stoppen. Alleen, het sluiten van net geopende vestigingen was volgens mij natuurlijk volslagen kolder. Er waren tal van betere oplossingen mogelijk geweest voor zowel het personeel, de klant als moeder Dexia.
Private banking had verzelfstandigd kunnen worden, zoals later ook met Labouchere Maastricht is gebeurd. Met hulp van een derde volgde een herstart en de bank handelt nu via een internetbroker. Dit had met meerdere kantoren gekund en dan had het concern de omzet nog via eigen kanalen kunnen loodsen.
Niet mee bemoeien
Zowel financieel als sociaal gezien was dat beter geweest. Nu werd het personeel, dat net van Van Lanschot en andere private banks was opgekocht, aan de dijk gezet met forse afkoopsommen. De investeringen in panden, mensen en inrichting werd ineens afgeschreven. Kortom, de klanten en het marktaandeel had verkocht kunnen worden aan een derde.
Laatst gebeurde dat nog met een private-bankingonderdeel dat aan Stroeve werd verkocht. Nu kregen de klanten van Labouchere een brief dat ze welkom waren bij vermogenbeheer (Kempen), mits ze alleen genoeg geld inbrachten en ze zich absoluut niet met het beleggingsbeleid bemoeiden.
Niet, nou dan gingen ze toch gewoon naar dochter Alex? Lekker zelf doen zonder begeleiding van een adviseur. Nu is Alex alsnog verkocht en zijn ook deze klanten voor een appel en een ei verhuisd naar de Rabobank. Voor veel klanten, die gewend waren met hun adviseur actief hun geld te beheren, waren beide alternatieven geen optie.
Angst creëren
Ze verdwenen al vóór de daadwerkelijk verkoop van Alex, omdat ze het niet zagen zitten om hetzij hun mond te moeten houden, of om op ingewikkelde knoppen te moeten klikken. Een derde mogelijkheid was geweest om de klanten onder te brengen bij een andere Dexia Dochter, als bijvoorbeeld bij Banque Artesia Nederland.
Dit is ook een private bank en was een straat achter het oude Labouchere pand in Amsterdam gevestigd. Voor géén van de bovengenoemde mogelijkheden werd gekozen. Nee, er werd besloten gekozen voor sluiting. Daarmee werd direct de (be)nodigde angst bij de overlevenden gecreëerd, een aloude Machiavelli-tactiek om de macht naar je toe te trekken.
Bijkomend nadeel van deze brute sluiting is dat de claims (waar het in de pers om te doen was) nog moeilijker te winnen waren. Immers, de personeelsleden die weten hoe de constructies in elkaar zitten en de advocaten van de bank van dienste hadden kunnen zijn, waren weg met een afvloeiingsregeling. In een bearmarket wordt niemand daar gelukkig van.
Volgende week: Het Dexia debacle (2)
Er staat een grafiek in die helaas niet wordt weergegeven op dit forum. Daarom bovenstaande link.
m.v.g. L. Blok
____________________________________________________________________
Het Dexia debacle (1)
Frank van Dongen - 28 maart 2003
De voormailge top van Ahold heeft veel kritiek gekregen na het losbreken van het boekhoudschandaal, omdat zij op geen enkele manier de moeite nam om de paniek te bestrijden bij de kleine belegger. Helaas is Ahold niet de enige.
Joop Krant, ex-bestuursvoorzitter van Dexia Bank Nederland vond ook het niet nodig te reageren, nadat aandelenlease dochter Legio Lease in het tv-programma Radar fel was bekritiseerd. Klanten kregen dan ook geen tekst en uitleg.
Nee, de belangrijkste regel in tijden van crisis - altijd direct reageren, bestrijdt het kwaad voor het erger wordt - werd pas maanden later in werking gezet. Dat was veel te laat, het kwaad was toen al geschied.
Bankentruc
Ik heb me al eerder verbaasd over de uitlatingen van Krant (zie: Leider of lijder?). Ik vond en vind dat een ex-topman niet moet afgeven op zijn eigen bedrijf. Zeker niet als hij daar de nodige centen heeft verdiend. Dexia Nederland is namelijk ontstaan uit een fusie tussen Bank Labouchere en Krants Kempen & Co.
Deze deal was net rond, toen het Belgische Dexia met een bod kwam. Ik beloofde in genoemde verhaal eens te vertellen wat er is gebeurd. Bij deze. Dit verhaal is bedoeld als leerstof voor studenten en managers. Deze fusie is het schoolvoorbeeld van hoe het niet moet. Bijzonder is dat na het terugdraaien, of mislukken ervan er een concurrent verdwijnt.
Menig goochelaar is jaloers op een truc, waarbij de zowel de goochelaar zelf als zijn assistente na de verdwijntruc afscheid nemen met een hoop geld op zak. Nadat u de opsomming gelezen hebt, stel ik u vervolgens de vraag: was het bedrag hoog genoeg, om zo’n briljante truc als deze te kunnen vertonen?
---------------------------------------
grafiek
---------------------------------------
Belgenmop?
Een andere vraag die u zichzelf al lezend mag stellen is: zijn Belgen dom, of is Krant slim? Een bank bestaat alleen uit geld, gebouwen en mensen. Als je mensen naar huis stuurt, dan vernietig je kapitaal. Dexia Nederland heeft wat dat betreft in de afgelopen jaren fors in haar eigen vlees gesneden. Denk alleen al aan de honderden ontslagen.
Kwam dat omdat het management van Kempen verwachtte dat de markt hard ging dalen? Anticipeerde het op het verslechterende klimaat? Als dit inderdaad zo is, waarom heeft het deze visie dan niet commercieel geëxploiteerd? Of was het onderdeel van een groter plan, waarbij een ander voor de reorganisatie betaalde?
Het personeel kocht vervolgens het gestripte Kempen weer terug. Tenminste, dat is het verhaal dat nu de ronde doet in het geruchtencircuit. Hoe dan ook, als ik het interview van het Financieele Dagblad met Krant er weer bij pak, dan lees ik tussen de regels door dat hij dacht dat de markt had getopt en dat de kassa moest rinkelen.
Een stapje terug
Kempen moest alleen een sukkel zien te vinden, die haar wilde kopen. Zoals ene Nina B. voor de toekomst van haar kinderen zorgde, zo deden de aandeelhouders van Kempen dit voor zichzelf. Speelden ze het slim, of waren de Belgen van Dexia zo dom dat ze geen strakke regels hadden opgesteld en zo maar een tent kochten?
Welke onderdelen mochten blijven en welke moesten de deur uit? Achteraf constateer ik dat Dexia voor veel afdelingen onderdelen wel betaalde (vooral retail), maar even later wegdeed, of ze liet doodbloeden. Trouwens, waarom werd er laatst wel een onderdeel verkocht aan een concurrent, maar werden eerst afdelingen domweg gesloten?
Jaren geleden dacht ik dat de Mezen en Pieren van MeesPierson de kampioensschaal voor onderlinge strijd voor altijd op de schoorsteen in hun clubhuis konden zetten. Nu weet ik dat de strijd tussen Labouchere- en Kempen-personeelsleden heftiger is geweest. Er zijn ook meer slachtoffers gevallen. Kortom, de kampioensschaal verhuist.
De kampioenen
Bruut en politiek optreden kenmerkten de strijd; Niccolò Machiavelli had kon er nog wat van kunnen leren. Laat ik beginnen bij private banking. Kempen zag wat dat betreft niets in Labouchere. Ze vond de klantjes te klein, de adviseurs te gewoontjes en het ergste nog: de klanten waren nieuwe rijken.
Gelukkig zorgden de snelle groei en het slechte toezicht voor de nodige claims. Voldoende reden voor de nieuwe directie om hiermee te stoppen. Alleen, het sluiten van net geopende vestigingen was volgens mij natuurlijk volslagen kolder. Er waren tal van betere oplossingen mogelijk geweest voor zowel het personeel, de klant als moeder Dexia.
Private banking had verzelfstandigd kunnen worden, zoals later ook met Labouchere Maastricht is gebeurd. Met hulp van een derde volgde een herstart en de bank handelt nu via een internetbroker. Dit had met meerdere kantoren gekund en dan had het concern de omzet nog via eigen kanalen kunnen loodsen.
Niet mee bemoeien
Zowel financieel als sociaal gezien was dat beter geweest. Nu werd het personeel, dat net van Van Lanschot en andere private banks was opgekocht, aan de dijk gezet met forse afkoopsommen. De investeringen in panden, mensen en inrichting werd ineens afgeschreven. Kortom, de klanten en het marktaandeel had verkocht kunnen worden aan een derde.
Laatst gebeurde dat nog met een private-bankingonderdeel dat aan Stroeve werd verkocht. Nu kregen de klanten van Labouchere een brief dat ze welkom waren bij vermogenbeheer (Kempen), mits ze alleen genoeg geld inbrachten en ze zich absoluut niet met het beleggingsbeleid bemoeiden.
Niet, nou dan gingen ze toch gewoon naar dochter Alex? Lekker zelf doen zonder begeleiding van een adviseur. Nu is Alex alsnog verkocht en zijn ook deze klanten voor een appel en een ei verhuisd naar de Rabobank. Voor veel klanten, die gewend waren met hun adviseur actief hun geld te beheren, waren beide alternatieven geen optie.
Angst creëren
Ze verdwenen al vóór de daadwerkelijk verkoop van Alex, omdat ze het niet zagen zitten om hetzij hun mond te moeten houden, of om op ingewikkelde knoppen te moeten klikken. Een derde mogelijkheid was geweest om de klanten onder te brengen bij een andere Dexia Dochter, als bijvoorbeeld bij Banque Artesia Nederland.
Dit is ook een private bank en was een straat achter het oude Labouchere pand in Amsterdam gevestigd. Voor géén van de bovengenoemde mogelijkheden werd gekozen. Nee, er werd besloten gekozen voor sluiting. Daarmee werd direct de (be)nodigde angst bij de overlevenden gecreëerd, een aloude Machiavelli-tactiek om de macht naar je toe te trekken.
Bijkomend nadeel van deze brute sluiting is dat de claims (waar het in de pers om te doen was) nog moeilijker te winnen waren. Immers, de personeelsleden die weten hoe de constructies in elkaar zitten en de advocaten van de bank van dienste hadden kunnen zijn, waren weg met een afvloeiingsregeling. In een bearmarket wordt niemand daar gelukkig van.
Volgende week: Het Dexia debacle (2)