Wim Duisenberg: ‘Eens en nooit meer’
Geplaatst: 04 mei 2005 00:22
Wim Duisenberg: ‘Eens en nooit meer’
Door Eric de Bie
Binnen drie maanden heeft Wim Duisenberg een compromis bereikt in de slepende aandelenlease-affaire, maar een nieuwe carrière als bemiddelaar ziet de oud-bankpresident niet zitten. ‘Nee, dank u. Dit was eens en nooit meer.’
Voor Wim Duisenberg zit de Dexiaklus erop. Na de persconferentie in Amsterdam vertrok hij naar zijn buitenhuis in Frankrijk. Om daar verder te genieten van zijn pensioen.
Was het zo zwaar?
‘Het was zeker geen makkelijk dossier. Zeer technisch, mag ik wel zeggen. Toen ik enkele maanden geleden door president Nout Wellink van De Nederlandsche Bank werd gevraagd om in het conflict te bemiddelen, heb ik na bestudering van het dossier eerst ‘nee’ gezegd. Ik vond het veel te moeilijk en de standpunten van de partijen lagen te ver uit elkaar. Er is sprake van 250 producten, die bijna allemaal hun eigen regels hebben.’
Waardoor bent u uiteindelijk toch van gedachten veranderd? ‘Nout Wellink heeft mij duidelijk gemaakt dat ik de aangewezen persoon was. In de tijd dat dit allemaal begon te spelen, had ik Nederland namelijk al verlaten. Ik kon daardoor als volstrekt neutrale tussenpersoon optreden. Maar wat mij echt over de streep heeft getrokken, was het publieke belang om deze zaak zo snel mogelijk uit de wereld te helpen. Mensen die deze producten hebben aangeschaft, kennen al te lang onzekerheid. Daarnaast schaadt de hele affaire de Nederlandse financiële markt.’
De bemiddelingspoging van voormalig Nationale Ombudsman Marten Oosting liep vorig jaar zomer op niets uit. Waarom bent u wel geslaagd?
‘Dat komt vooral doordat ik een meer neutrale rol kon spelen. De poging van de heer Oosting was door de politiek gestuurd.’
U heeft alleen met de Stichtingen Leaseverlies en Eegalease, de Consumentenbond en de Vereniging van Effectenbezitters gesproken. Dat heeft kwaad bloed gezet bij andere belangengroepen en advocaten van beleggers.
‘Een bemiddelingspoging verzandt snel in een uitzichtloze missie als er tientallen partijen om de tafel zitten. De stichtingen hebben meer dan 100.000 leden en van de Consumentenbond en de Vereniging van Effectenbezitters mag je toch ook verwachten dat ze veel mensen vertegenwoordigen. De regeling die er nu ligt, is echter bedoeld voor iedere koper van een aandelenleaseproduct die zich op de een of andere manier gedupeerd voelt. Ik hoop van harte dat andere aanbieders als Aegon en Fortis en die mensen die daar producten hebben gekocht, zich aansluiten bij deze regeling.’
Dexia heeft in zijn persbericht nadrukkelijk vermeld dat het accepteren van het voorstel geen schuldbekentenis inhoudt. Wie heeft er volgens u schuld aan de hele affaire?
Dat is een simpele vraag met een complex antwoord. Voor mij is het moeilijk een schuldige aan te wijzen. Het is in feite begonnen bij de bank Labouchere, die eerst door Aegon en later door Dexia is overgenomen. Daarbij verhuisden ook alle verplichtingen, maar iedere belegger hoort ook te weten dat er aan beleggen risico’s zitten. En als de beurs niet was ingestort, hadden we nu niet met de gebakken peren gezeten.“
Copyright © 2005 De Twentsche Courant Tubantia - alle rechten voorbehouden
Door Eric de Bie
Binnen drie maanden heeft Wim Duisenberg een compromis bereikt in de slepende aandelenlease-affaire, maar een nieuwe carrière als bemiddelaar ziet de oud-bankpresident niet zitten. ‘Nee, dank u. Dit was eens en nooit meer.’
Voor Wim Duisenberg zit de Dexiaklus erop. Na de persconferentie in Amsterdam vertrok hij naar zijn buitenhuis in Frankrijk. Om daar verder te genieten van zijn pensioen.
Was het zo zwaar?
‘Het was zeker geen makkelijk dossier. Zeer technisch, mag ik wel zeggen. Toen ik enkele maanden geleden door president Nout Wellink van De Nederlandsche Bank werd gevraagd om in het conflict te bemiddelen, heb ik na bestudering van het dossier eerst ‘nee’ gezegd. Ik vond het veel te moeilijk en de standpunten van de partijen lagen te ver uit elkaar. Er is sprake van 250 producten, die bijna allemaal hun eigen regels hebben.’
Waardoor bent u uiteindelijk toch van gedachten veranderd? ‘Nout Wellink heeft mij duidelijk gemaakt dat ik de aangewezen persoon was. In de tijd dat dit allemaal begon te spelen, had ik Nederland namelijk al verlaten. Ik kon daardoor als volstrekt neutrale tussenpersoon optreden. Maar wat mij echt over de streep heeft getrokken, was het publieke belang om deze zaak zo snel mogelijk uit de wereld te helpen. Mensen die deze producten hebben aangeschaft, kennen al te lang onzekerheid. Daarnaast schaadt de hele affaire de Nederlandse financiële markt.’
De bemiddelingspoging van voormalig Nationale Ombudsman Marten Oosting liep vorig jaar zomer op niets uit. Waarom bent u wel geslaagd?
‘Dat komt vooral doordat ik een meer neutrale rol kon spelen. De poging van de heer Oosting was door de politiek gestuurd.’
U heeft alleen met de Stichtingen Leaseverlies en Eegalease, de Consumentenbond en de Vereniging van Effectenbezitters gesproken. Dat heeft kwaad bloed gezet bij andere belangengroepen en advocaten van beleggers.
‘Een bemiddelingspoging verzandt snel in een uitzichtloze missie als er tientallen partijen om de tafel zitten. De stichtingen hebben meer dan 100.000 leden en van de Consumentenbond en de Vereniging van Effectenbezitters mag je toch ook verwachten dat ze veel mensen vertegenwoordigen. De regeling die er nu ligt, is echter bedoeld voor iedere koper van een aandelenleaseproduct die zich op de een of andere manier gedupeerd voelt. Ik hoop van harte dat andere aanbieders als Aegon en Fortis en die mensen die daar producten hebben gekocht, zich aansluiten bij deze regeling.’
Dexia heeft in zijn persbericht nadrukkelijk vermeld dat het accepteren van het voorstel geen schuldbekentenis inhoudt. Wie heeft er volgens u schuld aan de hele affaire?
Dat is een simpele vraag met een complex antwoord. Voor mij is het moeilijk een schuldige aan te wijzen. Het is in feite begonnen bij de bank Labouchere, die eerst door Aegon en later door Dexia is overgenomen. Daarbij verhuisden ook alle verplichtingen, maar iedere belegger hoort ook te weten dat er aan beleggen risico’s zitten. En als de beurs niet was ingestort, hadden we nu niet met de gebakken peren gezeten.“
Copyright © 2005 De Twentsche Courant Tubantia - alle rechten voorbehouden