tacktiek
Geplaatst: 19 aug 2005 21:47
Aandelenlease: Procestactiek
Gepubliceerd op donderdag 18 augustus 2005
Door mr. Bob den Boer
Dat de aanbieders van Aandelenlease-producten op grote schaal hun zorgplicht ernstig hebben overtreden, staat zo langzamerhand wel vast. Gedupeerden staan in hun recht. Maar hoe komt de particulier met een modale beurs aan zijn recht? Een juiste combinatie van een jurist en een advocaat lijkt het antwoord.
Er bestaat een grote mate van verschil onder de gedupeerden van aandelenlease-producten: leeftijd, opleiding, beleggerservaring, beleggersdoel, etcetera. Voor de rechter betekent dit dat alleen in individuele gevallen uitspraak over de schadevergoeding kan worden gedaan.
Bovendien zijn er ook grote verschillen in de verwijten aan de aanbieders: overtreding van de Wet Consumptief Krediet, huurkoop-problematiek, dwaling, foutieve voorlichting over het belastingvoordeel, schending van de Wet toezicht effecten 1995, schending Nadere Regeling, schending van in het maatschappelijke verkeer in acht te nemen normen en natuurlijk schending van de zorgplicht.
Producten
Tenslotte is er ook een groot aantal verschillende producten, veelal grotendeels hetzelfde maar met net een klein verschil: Groeivermogen, Vermogensversnellers, Koerswinststapelaars, Beursversnellers, Click Extra, Jubileum Clicker, Milleniumversneller, Vliegwiel, Korting Kado, Feestplan, Profit Effect, WinstVerDriedubbelaar, Overwaarde-Effect, Hefboom-Effect, Toekomstvoorziening, SprintPlan.
Schending zorgplicht
Nu, na een aantal jaren, is er een groot aantal uitspraken, zowel van de kantonrechtbank als van de rechtbank, waarin wordt bepaald dat de aanbieders van aandelenlease-producten hun zorgplicht in ernstige mate hebben overtreden. Binnen de enorme mate van diversiteit is het duidelijk dat schending van de zorgplicht het belangrijkste verwijt is dat de meeste beleggers tegen de aanbieders aanvoeren.
In principe leidt schending van de zorgplicht tot nietigheid van de overeenkomst, maar op basis van een zekere mate van eigen verantwoordelijkheid moet een gedeelte van de financiële schade door de gedupeerde zelf gedragen worden. Het is alleen maar de hoogte van deze financiële bijdrage van de gedupeerde die uiteindelijk nog ter discussie staat. Die wordt vooral bepaald door kenmerken en omstandigheden gelegen in de persoon van de gedupeerde zelf. Overigens betekent dat niet dat de andere verwijten in individuele gevallen niet op zouden gaan. Daar waar dat nodig is, dienen die ook ingebracht te worden in de discussie met de aanbieder.
Recht halen
Nu schending van de zorgplicht vrij snel voor een rechter vaststaat, waar dit genoeg is voor vernietiging van de overeenkomst en waar het alleen nog gaat om de mate van eigen verantwoordelijkheid, moeten zaken toch redelijk simpel afgedaan kunnen worden. Toch lukt het veruit de meeste van de gedupeerden niet om onder deze eenvoudige voorwaarden hun recht te halen.
Niet serieus
De belangrijkste reden hiervoor is dat de aanbieders niet serieus met gedupeerden in gesprek gaan: ontkennen van verantwoordelijkheid, tijd rekken, versturen van standaard brieven, bestoken met pakken papier; het is maar een kleine greep uit het arsenaal van de aanbieders. Kortom: de gedupeerde wordt op kosten gejaagd en ‘uitgerookt’.
De beste tactiek
Wat nu is voor een gedupeerde de beste tactiek om betaalbaar aan zijn recht te komen?
Ten eerste het zoeken naar een goede combinatie van een jurist en, eventueel, een advocaat. De goedkopere jurist kan veel voorwerk doen in dossiervorming en correspondentie met de aanbieder. De advocaat is proces gerechtigd en stuurt het proces bij de rechtbank aan.
Ten tweede: de discussie bondig houden door het benadrukken van de sterkste argumenten; in de meeste gevallen zal dat de schending van de zorgplicht zijn.
Bij vaststelling van schending van de zorgplicht is voor de aanbieder haast geen discussie meer mogelijk: bij vaststelling van de schadeplicht wel. Daartoe zou zich de discussie dienen te beperken. Dat dit tot voor de rechter wordt uitgevochten, lijkt onnodig. Wel dient men de mate van eigen verantwoordelijk eerlijk te bezien en te accepteren dat men een percentage van de schade zelf moet dragen.
Dit artikel is geschreven door mr Bob den Boer, jurist en aangesloten bij XS2Justice. Lees ook zijn eerdere bijdrage over deze kwestie.
Heb je zelf een juridische vraag? Dan
Gepubliceerd op donderdag 18 augustus 2005
Door mr. Bob den Boer
Dat de aanbieders van Aandelenlease-producten op grote schaal hun zorgplicht ernstig hebben overtreden, staat zo langzamerhand wel vast. Gedupeerden staan in hun recht. Maar hoe komt de particulier met een modale beurs aan zijn recht? Een juiste combinatie van een jurist en een advocaat lijkt het antwoord.
Er bestaat een grote mate van verschil onder de gedupeerden van aandelenlease-producten: leeftijd, opleiding, beleggerservaring, beleggersdoel, etcetera. Voor de rechter betekent dit dat alleen in individuele gevallen uitspraak over de schadevergoeding kan worden gedaan.
Bovendien zijn er ook grote verschillen in de verwijten aan de aanbieders: overtreding van de Wet Consumptief Krediet, huurkoop-problematiek, dwaling, foutieve voorlichting over het belastingvoordeel, schending van de Wet toezicht effecten 1995, schending Nadere Regeling, schending van in het maatschappelijke verkeer in acht te nemen normen en natuurlijk schending van de zorgplicht.
Producten
Tenslotte is er ook een groot aantal verschillende producten, veelal grotendeels hetzelfde maar met net een klein verschil: Groeivermogen, Vermogensversnellers, Koerswinststapelaars, Beursversnellers, Click Extra, Jubileum Clicker, Milleniumversneller, Vliegwiel, Korting Kado, Feestplan, Profit Effect, WinstVerDriedubbelaar, Overwaarde-Effect, Hefboom-Effect, Toekomstvoorziening, SprintPlan.
Schending zorgplicht
Nu, na een aantal jaren, is er een groot aantal uitspraken, zowel van de kantonrechtbank als van de rechtbank, waarin wordt bepaald dat de aanbieders van aandelenlease-producten hun zorgplicht in ernstige mate hebben overtreden. Binnen de enorme mate van diversiteit is het duidelijk dat schending van de zorgplicht het belangrijkste verwijt is dat de meeste beleggers tegen de aanbieders aanvoeren.
In principe leidt schending van de zorgplicht tot nietigheid van de overeenkomst, maar op basis van een zekere mate van eigen verantwoordelijkheid moet een gedeelte van de financiële schade door de gedupeerde zelf gedragen worden. Het is alleen maar de hoogte van deze financiële bijdrage van de gedupeerde die uiteindelijk nog ter discussie staat. Die wordt vooral bepaald door kenmerken en omstandigheden gelegen in de persoon van de gedupeerde zelf. Overigens betekent dat niet dat de andere verwijten in individuele gevallen niet op zouden gaan. Daar waar dat nodig is, dienen die ook ingebracht te worden in de discussie met de aanbieder.
Recht halen
Nu schending van de zorgplicht vrij snel voor een rechter vaststaat, waar dit genoeg is voor vernietiging van de overeenkomst en waar het alleen nog gaat om de mate van eigen verantwoordelijkheid, moeten zaken toch redelijk simpel afgedaan kunnen worden. Toch lukt het veruit de meeste van de gedupeerden niet om onder deze eenvoudige voorwaarden hun recht te halen.
Niet serieus
De belangrijkste reden hiervoor is dat de aanbieders niet serieus met gedupeerden in gesprek gaan: ontkennen van verantwoordelijkheid, tijd rekken, versturen van standaard brieven, bestoken met pakken papier; het is maar een kleine greep uit het arsenaal van de aanbieders. Kortom: de gedupeerde wordt op kosten gejaagd en ‘uitgerookt’.
De beste tactiek
Wat nu is voor een gedupeerde de beste tactiek om betaalbaar aan zijn recht te komen?
Ten eerste het zoeken naar een goede combinatie van een jurist en, eventueel, een advocaat. De goedkopere jurist kan veel voorwerk doen in dossiervorming en correspondentie met de aanbieder. De advocaat is proces gerechtigd en stuurt het proces bij de rechtbank aan.
Ten tweede: de discussie bondig houden door het benadrukken van de sterkste argumenten; in de meeste gevallen zal dat de schending van de zorgplicht zijn.
Bij vaststelling van schending van de zorgplicht is voor de aanbieder haast geen discussie meer mogelijk: bij vaststelling van de schadeplicht wel. Daartoe zou zich de discussie dienen te beperken. Dat dit tot voor de rechter wordt uitgevochten, lijkt onnodig. Wel dient men de mate van eigen verantwoordelijk eerlijk te bezien en te accepteren dat men een percentage van de schade zelf moet dragen.
Dit artikel is geschreven door mr Bob den Boer, jurist en aangesloten bij XS2Justice. Lees ook zijn eerdere bijdrage over deze kwestie.
Heb je zelf een juridische vraag? Dan