WcK of Zorgplicht of beide?
Geplaatst: 15 nov 2005 13:07
Beste mensen,
Tot medio/ eind 2004 werd de schade bij (ernstige) schending van de “zorgplicht” veelal vastgesteld tussen de 50%- 100%.
In verreweg de meeste uitspraken kwam 75% van de schade voor rekening van Dexia en 25% voor rekening van de belegger (eigen schuld/ verantwoording).
Een resultaat waar veel beleggers redelijk tevreden mee waren, immers als ze gewoon op de beurs aandelen hadden gekocht hadden ze ook geld verloren dus je hoorde weinig mensen mopperen.
Medio 2004 kwam rechtbank Arnhem met de WcK (Wet Consumenten Krediet) op de proppen, de eerste reactie van gedupeerde en advocaten (van gedupeerde) was: geweldig, weer een (extra) reden om de contracten nietig te laten verklaren.
Maar wat blijkt nu (medio november 2005) de WcK wordt in verreweg de meeste uitspraken van toepassing geacht, een positief punt op het eerste gezicht. In beginsel dienen beide partijen in de situatie gebracht te worden alvorens ze de transactie aangingen, dus inleg terug naar gedupeerde en aandelen terug naar Dexia (ongeacht het feit of ze meer of minder waard zijn geworden).
Maar de rechter vindt dit oneerlijk en komt met de redelijkheids- en billijkheidsclausule op de proppen, en vindt dat de waardedaling van de aandelen niet geheel op Dexia afgeschoven kan worden en verdeeld deze schade post dus onder de belegger en Dexia.
In verreweg de meeste gevallen is de restschuld veel hoger dan de inleg en dient de gedupeerde alsnog een bedrag aan Dexia na te betalen, waardoor de schade net zo hoog of zelfs nog hoger kan uitvallen als bij een schikking (Duisenberg- akkoord).
De toepasselijkheid van de WcK kan iedere belegger inroepen, de persoonlijke omstandigheden spelen hierbij geen rol, waardoor ook een belegger die precies wist wat die deed een beroep hierop kan doen en alsnog een schadevergoeding kan krijgen die in sommige gevallen hoger kan zijn dan de Duisenberg- regeling.
Wat me opvalt is dat elementen als schending van de zorgplicht nauwelijks meer in de vonnissen naar voren komen, terwijl op basis van schending van de zorgplicht in 2004 meer vergoeding werd gegeven als via het argument Dexia heeft mij een contract verstrekt zonder benodigde WcK vergunning.
Mijn grote vraag luidt: wordt zorgplicht in een vonnis nog wel behandeld meegenomen of “vervalt” dit wanneer je het argument WcK tegen Dexia inroept?
In eerste instantie zeg ik: voer beide op, slaagt het een niet dan wellicht het ander, maar is dit wel verstandig? <hierop zou ik graag een antwoord willen hebben van juristen en/ of advocaten>
Als het inroepen van de WcK er min of meer voor zorgt dat de “zorgplicht” onbehandeld c.q. onderbelicht blijft dan raad ik mensen met een zwakke financiële positie, geen financiële buffers, weinig tot geen beleggingservaring op om het element WcK helemaal uit de procedure te laten en je te richten op de ernstige schending van de zorgplicht.
Graag zinvolle reacties graag!
m.v.g. justice man
Tot medio/ eind 2004 werd de schade bij (ernstige) schending van de “zorgplicht” veelal vastgesteld tussen de 50%- 100%.
In verreweg de meeste uitspraken kwam 75% van de schade voor rekening van Dexia en 25% voor rekening van de belegger (eigen schuld/ verantwoording).
Een resultaat waar veel beleggers redelijk tevreden mee waren, immers als ze gewoon op de beurs aandelen hadden gekocht hadden ze ook geld verloren dus je hoorde weinig mensen mopperen.
Medio 2004 kwam rechtbank Arnhem met de WcK (Wet Consumenten Krediet) op de proppen, de eerste reactie van gedupeerde en advocaten (van gedupeerde) was: geweldig, weer een (extra) reden om de contracten nietig te laten verklaren.
Maar wat blijkt nu (medio november 2005) de WcK wordt in verreweg de meeste uitspraken van toepassing geacht, een positief punt op het eerste gezicht. In beginsel dienen beide partijen in de situatie gebracht te worden alvorens ze de transactie aangingen, dus inleg terug naar gedupeerde en aandelen terug naar Dexia (ongeacht het feit of ze meer of minder waard zijn geworden).
Maar de rechter vindt dit oneerlijk en komt met de redelijkheids- en billijkheidsclausule op de proppen, en vindt dat de waardedaling van de aandelen niet geheel op Dexia afgeschoven kan worden en verdeeld deze schade post dus onder de belegger en Dexia.
In verreweg de meeste gevallen is de restschuld veel hoger dan de inleg en dient de gedupeerde alsnog een bedrag aan Dexia na te betalen, waardoor de schade net zo hoog of zelfs nog hoger kan uitvallen als bij een schikking (Duisenberg- akkoord).
De toepasselijkheid van de WcK kan iedere belegger inroepen, de persoonlijke omstandigheden spelen hierbij geen rol, waardoor ook een belegger die precies wist wat die deed een beroep hierop kan doen en alsnog een schadevergoeding kan krijgen die in sommige gevallen hoger kan zijn dan de Duisenberg- regeling.
Wat me opvalt is dat elementen als schending van de zorgplicht nauwelijks meer in de vonnissen naar voren komen, terwijl op basis van schending van de zorgplicht in 2004 meer vergoeding werd gegeven als via het argument Dexia heeft mij een contract verstrekt zonder benodigde WcK vergunning.
Mijn grote vraag luidt: wordt zorgplicht in een vonnis nog wel behandeld meegenomen of “vervalt” dit wanneer je het argument WcK tegen Dexia inroept?
In eerste instantie zeg ik: voer beide op, slaagt het een niet dan wellicht het ander, maar is dit wel verstandig? <hierop zou ik graag een antwoord willen hebben van juristen en/ of advocaten>
Als het inroepen van de WcK er min of meer voor zorgt dat de “zorgplicht” onbehandeld c.q. onderbelicht blijft dan raad ik mensen met een zwakke financiële positie, geen financiële buffers, weinig tot geen beleggingservaring op om het element WcK helemaal uit de procedure te laten en je te richten op de ernstige schending van de zorgplicht.
Graag zinvolle reacties graag!
m.v.g. justice man
