Radar

Een belangrijk discussiepunt lijkt mij de invulling die het Gerechtshof Amsterdam in het recente arrest van 1 maart jl. gaf aan het begrip 'schade''. Het Hof rekent hier uitdrukkelijk niet toe de verloren gegane inlegbetalingen(rente). Uit het arrest is niet helder te krijgen de beweegredenen hiervan. Naar mijn oordeel omvat het schadebegrip van 6:96 BW de geleden verliezen en gederfde winst. Mij dunkt dat de schade zou moeten worden vastgesteld door de feitelijke vermogenspositie van de gedupeerde te vergelijken met de hypothetische vermogenspositie waarin de gedupeerde zou verkeren wanneer de onrechtmatigheid (de schending zorgplicht) van Dexia niet zou hebben plaatsgevonden en -naar het Hof ook aanneemt- totstandkoming van de lease-overeenkomst was achterwege gebleven. Schade omvat daarbij ook de verloren gegane rentebetaling (inleg)

Toch een punt van belang voor alle gedupeerden. Te meer daar de desbetreffende gedupeerde, een vrouwelijke academica, vermoedelijk niet in cassatie zal gaan (gezien de daarmee gemoeide kosten)

Jullie lijden geen schade maar nadeel door derving! Dat is teminste vaktaal zoals dat hier thuis hoord. Negatieve inkomsten uit aandelen en/of beleggingen noemen we zo. Derving kan verlies zijn en nimmer schade. Schade lijdt iemand van wie enig goed met een aangegeven economische waarde door schade in waarde verliest. U hebt in geen enkel opzicht schade geleden of lijdt die in de zin van het vorenstaande.
Derving is het juiste woord. Zoek een advocaat welke deze termen verstaat en u zult wonderen mee maken.
Er zal geen rechter zijn welke u ten volste in het gelijk stelt behoudens de verkoopprocedure conform de regelgeving hieromtrent in acht genomen wordt/is. Beleggen in aandelen of fondsen moeten altijd positief zijn en de inleg, dit omdat het meredeels derdengelden betreffen, hoe dan ook voorhanden blijven inclusief de daarop overeengekomen interest.

Chatmaster,
?????????

Het is 's-avonds kouder dan buiten

peewee,

Je hebt gelijk. Het hof wijst de inleg niet toe, niet omdat dat geen schade zou zijn, maar omdat dit deel van de schade aan de klant valt toe te rekenen (6:101 BW of wel eigen schuld).

Het hof doet dat omdat de klant erkende te hebben geweten dat de inleg verloren kon gaan.

Die redenering deugt niet. Als ik met mijn auto aan het verkeer deelneem dan weet ik dat mijn auto verloren kan gaan bij een aanrijding, maar daarom ben ik nog niet schuldig aan mijn schade. Die wetenschap bij de klant is dus niet relevant voor toerekening.

Waar het om gaat is of het sluiten van de overeenkomst met alle nadelige gevolgen van dien een gevolg is van het onrechtmatige gedrag van Dexia voorafgaand aan het sluiten van de overeenkomst. Zo ja dan is alle schade (dus ook de inleg) toerekenbaar, tenzij deze te verwijderd is.

Als het gaat om tekortschieten bij de uitvoering van de overeenkomst (bijvoorbeeld sladibewaking) dan is de schade die in verband staat met die saldobewaking vorderbaar en natuurlijk de inleg van na dat tekortschieten omdat bij het goed bewaken van het saldo de overeenkomst tussentijds zou zijn geëdidigd en er geen inleg meer zou zijn geweest van het sluiten van de positie. Dan speelt logischerwijs geen eigen schuld meer, want het is dan alleen de schuld van de bank dat die saldibewaking niet is uitgevoerd.

M.i. ziet de rechter het dus niet goed

C.M. > ''Als het regent in september is het Kerstmis in December..!''

Bromtol,

De redenering van het Hof deugt m.i. inderdaad niet.
Praktisch heeft een rechter natuurlijk ruime mogelijkheden om via beide wegen (restschuld + inleg of alleen restschuld) tot eenzelfde uitkomst te komen. Veronderstel dat de desbetreffende gedupeerde een restschuld had van 20.000 euro (uit het arrest blijkt de restschuld niet) en het Hof komt -zoals in casu- tot een kwijtschelding van 3/4 deel hiervan = 15.000,--, dan leidt dit tot een zelfde uitkomst wanneer de rechter beide schadeposten bijelkaar telt (de inleg was: euro.9092,88) en hiervan 51,5% toekent (afrondingverschillen even buiten beschouwing gelaten) en waarbij de rechter op grond van zijn 6:101 BW redenening -die m.i. vaak vrij schimmig zijn- een aftrek toepast van 48,5% wegens eigen schuld. (sorry voor de lengte van de laatste zin).

Naar mijn oordeel zou een meer zuivere redenatie moeten zijn:
eerst schadevergoedingverplichting vast stellen van de aansprakelijke partij (in casu Dexia) voor de totale schade. Vervolgens, indien en voorzover er voldaan is aan de primaire causaliteitsmaatstaf van 6:101
deze schadevergoedingverplichting verminderen en secundair eventueel daarenboven nog de billijkheidcorrectie van hetzelfde artikel.
Misschien een ietwat theoretische exercitie want rechter hebben hier blijkbaar een behoorlijke vrijheid in waardering (in lekentermen: nattevingerwerk). Hoewel ze hun beslissingen wel goed zullen moeten motiveren (waaraan het nogal eens schort !).

peewee,

Volgens mij heb je gelijk, hoewel ik vind dat er geen ruimte is voor een billijkheidscorrectie in het voordeel van Dexia. Overigens heb ik hierboven mijn bijdrage iets aangepast. Als Dexia tekortschiet bij de uitvoering van de overeenkomst speelt daarbij geen eigen schuld.

Stel nu is dat er wel eigen schuld speelt bij de totstandkoming, maar daarna pleegt Dexia wanprestatie door niet aan saldibewaking te doen. Dan doorbreekt die wanprestatie de causaliteit v.w.b. die eigen schuld en moet de schade die daarna wordt gelden niet meer met een percentage eigen schuld gecorrigeerd worden.

Nb. M.i. heeft de HR al op grond van de billijkheid/bijzonder zorgplicht in het verleden geoordeeld dat de eigen schuld van de klant maximaal 50% is.