Direct aan het werk schrikt deel bijstandsvragers af
Geplaatst: 10 mei 2007 09:53
Uitgegeven: 10 mei 2007 05:56
AMSTERDAM - Gemeenten weten met zogeheten work first-projecten mensen succesvol af te schrikken om een bijstandsuitkering aan te vragen.
Gemiddeld een derde van de personen die aanklopt voor bijstand, haakt af als de gemeente zegt dat ze direct een traject ingaan om aan de slag te komen en desnoods moeten werken voor hun uitkering. Ook worden zo meer mensen die wel in de bijstand terechtkomen, aan een baan geholpen.
Dat blijkt uit een donderdag gepresenteerd onderzoek van de vereniging van directeuren van sociale diensten (Divosa) naar het effect de nieuwe aanpak van gemeenten.
Uitstroom
De gemiddelde uitstroom naar werk bij mensen die deelnemen aan een work first-traject, bedraagt 45 procent. Dat is ruim anderhalf maal zo hoog als de 'normale' uitstroom uit de Wet werk en bijstand.
Inmiddels hanteren ruim acht op tien gemeenten de work first-benadering. Ondanks het succes roept de opkomst van de aanpak bij Divosa-voorzitter Tof Thissen ook "twijfelachtige gevoelens" op.
Het is volgens hem goed om vanaf dag één dat iemand zich meldt aan het loket van de sociale dienst, hem te helpen aan een baan. Maar hij stelt dat vaak wordt gezocht naar de "kortste weg" naar werk.
Draaideurklanten
Veel mensen komen daardoor terecht in tijdelijke, onzekere en laagbetaalde banen met weinig perspectief. Dat brengt het gevaar van "draaideurklanten" met zich mee, waarbij cycli van werk worden afgewisseld met periodes dat mensen moeten terugvallen op een WW-uitkering en bijstand. Hij waarschuwt voor "werkenden armen".
Bovendien verdwijnen volgens Thissen kwetsbare mensen uit het gezichtsveld van de sociale dienst. "Ik maak mij zorgen over de 33 procent die afziet van een aanvraag voor bijstand als ze horen dat ze in work first-traject moeten." Een deel gaat aan het werk, maar personen kunnen ook het illegale circuit induiken, accepteren "eenvoudig" een leven onder de armoedegrens of zijn aangewezen op familie en vrienden.
Verantwoordelijk
Sinds de invoering van de nieuwe Bijstandswet in 2004 zijn gemeenten financieel verantwoordelijk voor de uitkeringen. Daardoor worden ze geprikkeld om het aantal bijstandsgerechtigden zo laag mogelijk te houden. Het aantal mensen in de bijstand is gedaald van 336.000 eind 2003 tot 302.00 eind vorig jaar. Dat is het laagste aantal in 25 jaar.
Opvallend is dat gemeenten die door de nieuwe wet werden geconfronteerd met een tekort op hun bijstandsbudget, de work first-projecten strakker organiseren. Daar schrikt de aanpak gemiddeld 8 procent meer mensen af om een uitkering aan te vragen ten opzichte van lokale besturen met een overschot op hun budget.
De uitstroom in de bijstand bij gemeenten met een tekort bedraagt bovendien 57 procent, tegen 42 procent in plaatsen met een overschot.
Bron nu.NL
Tomaat: Wel uit ervaring kan ik je zeggen dat die zogeheten WORK FIRST projecten geen ene malle moer helpen. Zelf kwam ik terecht bij ene INSTROOM SERVICE RIJNMOND op de kiotoweg in Rotterdam. Daar wordt je dus in een ruimte gepropt met zo'n 20 a 30 mede lotgenoten en moet je papier plakken of enveloppe''s vullen eentonig en saai slaapverwekken werk dus.
Ook wordt je behandeld alsof je een of andere kleuter bent en alsof je een misdaad tegen de mensheid hebt begaan omdat je een bijstands uitkering kwam aanvragen.
Ondertussen krijg je een contract van 3 maanden en betaalt de gemeente mee aan je loonkosten. Het rare van dit is ook dat weer andere gemeente's jaarcontracten geven dus hangt het ook nog is af van waar je woont. Als die 3 maanden (jaar) voorbij zijn en je hebt dus geen baan ben je inderdaad het haasje en zoek je het zelf dus maar uit.
Ondertussen moet je zelf 3 a 4 vacatures zelf mee nemen en gaan hun dus voor je bellen/bemiddelen. mijn ervaring daaruit is dat anderen er met jouw gevonden vacatures uiteindelijk van door gaan en jezelf niets wijzer wordt. Ook ben je min of meer verplicht hun "baantjes" te accepteren of je het nu wel of niet kan maakt dus niks uit. Kortom de kortste weg dus. uiteindelijk beland je dus inderdaad weer voor 3 maanden in de WW dus weer terug bij af.
Van scholing of dergelijke is helemaal geen sprake, ze hebben een uitstroom van 60% maar of dat daadwerkelijk mensen zijn die langdurig aan een baan zijn gekomen twijfel ik nog aan.
Er heerst een ieder voor zich mentaliteit en je moet zelfs toestemming vragen of je met een consulent mag spreken. Je deelt met daar maar 1 wc'tje en je hebt net het gevoel alsof je daar op de kleuterschool zit.
AMSTERDAM - Gemeenten weten met zogeheten work first-projecten mensen succesvol af te schrikken om een bijstandsuitkering aan te vragen.
Gemiddeld een derde van de personen die aanklopt voor bijstand, haakt af als de gemeente zegt dat ze direct een traject ingaan om aan de slag te komen en desnoods moeten werken voor hun uitkering. Ook worden zo meer mensen die wel in de bijstand terechtkomen, aan een baan geholpen.
Dat blijkt uit een donderdag gepresenteerd onderzoek van de vereniging van directeuren van sociale diensten (Divosa) naar het effect de nieuwe aanpak van gemeenten.
Uitstroom
De gemiddelde uitstroom naar werk bij mensen die deelnemen aan een work first-traject, bedraagt 45 procent. Dat is ruim anderhalf maal zo hoog als de 'normale' uitstroom uit de Wet werk en bijstand.
Inmiddels hanteren ruim acht op tien gemeenten de work first-benadering. Ondanks het succes roept de opkomst van de aanpak bij Divosa-voorzitter Tof Thissen ook "twijfelachtige gevoelens" op.
Het is volgens hem goed om vanaf dag één dat iemand zich meldt aan het loket van de sociale dienst, hem te helpen aan een baan. Maar hij stelt dat vaak wordt gezocht naar de "kortste weg" naar werk.
Draaideurklanten
Veel mensen komen daardoor terecht in tijdelijke, onzekere en laagbetaalde banen met weinig perspectief. Dat brengt het gevaar van "draaideurklanten" met zich mee, waarbij cycli van werk worden afgewisseld met periodes dat mensen moeten terugvallen op een WW-uitkering en bijstand. Hij waarschuwt voor "werkenden armen".
Bovendien verdwijnen volgens Thissen kwetsbare mensen uit het gezichtsveld van de sociale dienst. "Ik maak mij zorgen over de 33 procent die afziet van een aanvraag voor bijstand als ze horen dat ze in work first-traject moeten." Een deel gaat aan het werk, maar personen kunnen ook het illegale circuit induiken, accepteren "eenvoudig" een leven onder de armoedegrens of zijn aangewezen op familie en vrienden.
Verantwoordelijk
Sinds de invoering van de nieuwe Bijstandswet in 2004 zijn gemeenten financieel verantwoordelijk voor de uitkeringen. Daardoor worden ze geprikkeld om het aantal bijstandsgerechtigden zo laag mogelijk te houden. Het aantal mensen in de bijstand is gedaald van 336.000 eind 2003 tot 302.00 eind vorig jaar. Dat is het laagste aantal in 25 jaar.
Opvallend is dat gemeenten die door de nieuwe wet werden geconfronteerd met een tekort op hun bijstandsbudget, de work first-projecten strakker organiseren. Daar schrikt de aanpak gemiddeld 8 procent meer mensen af om een uitkering aan te vragen ten opzichte van lokale besturen met een overschot op hun budget.
De uitstroom in de bijstand bij gemeenten met een tekort bedraagt bovendien 57 procent, tegen 42 procent in plaatsen met een overschot.
Bron nu.NL
Tomaat: Wel uit ervaring kan ik je zeggen dat die zogeheten WORK FIRST projecten geen ene malle moer helpen. Zelf kwam ik terecht bij ene INSTROOM SERVICE RIJNMOND op de kiotoweg in Rotterdam. Daar wordt je dus in een ruimte gepropt met zo'n 20 a 30 mede lotgenoten en moet je papier plakken of enveloppe''s vullen eentonig en saai slaapverwekken werk dus.
Ook wordt je behandeld alsof je een of andere kleuter bent en alsof je een misdaad tegen de mensheid hebt begaan omdat je een bijstands uitkering kwam aanvragen.
Ondertussen krijg je een contract van 3 maanden en betaalt de gemeente mee aan je loonkosten. Het rare van dit is ook dat weer andere gemeente's jaarcontracten geven dus hangt het ook nog is af van waar je woont. Als die 3 maanden (jaar) voorbij zijn en je hebt dus geen baan ben je inderdaad het haasje en zoek je het zelf dus maar uit.
Ondertussen moet je zelf 3 a 4 vacatures zelf mee nemen en gaan hun dus voor je bellen/bemiddelen. mijn ervaring daaruit is dat anderen er met jouw gevonden vacatures uiteindelijk van door gaan en jezelf niets wijzer wordt. Ook ben je min of meer verplicht hun "baantjes" te accepteren of je het nu wel of niet kan maakt dus niks uit. Kortom de kortste weg dus. uiteindelijk beland je dus inderdaad weer voor 3 maanden in de WW dus weer terug bij af.
Van scholing of dergelijke is helemaal geen sprake, ze hebben een uitstroom van 60% maar of dat daadwerkelijk mensen zijn die langdurig aan een baan zijn gekomen twijfel ik nog aan.
Er heerst een ieder voor zich mentaliteit en je moet zelfs toestemming vragen of je met een consulent mag spreken. Je deelt met daar maar 1 wc'tje en je hebt net het gevoel alsof je daar op de kleuterschool zit.