Radar

Help help help ja zo moet ik beginnen , want het wordt mij allemaal te veel
Zit al vanaf mijn 30 jaar in de wao 100 % afgekeurd en ben nu 53 jaar
Heb er in die tijd alles aan gedaan om maar opnieuw te proberen te gaan werken , maar helaas alles liep op niets uit
Zwaar depressief thuis komen , niet meer weten hoe je thuis was gekomen
mijn verhaal in het kort : Ik was chauffeur , al vanaf mijn 18 maar stress stress heeft me de nek gekost , ik ben van de weg gehaald in Belgie met hyperventilatie , en angst , was super overspannen op dat moment , dus thuis
Opnieuw geprobeerd hetzelfde dus , weer geprobeerd weer het zelfde depressief en overspannen thuis komen .
Toen alle soorten therapie gaan volgen , SPD , RIAG , en zelfs 1 .5 jaar dagbehandeling , ook alle andere soorten en vormen van hulp gezocht waaronder hoptenomie 3 X maar niets hielp bij mij.
Maar me er bij neerleggen heb ik nooit gedaan .
Ik ben zelfs een eigen bedrijfje begonnen om maar te proberen in contact te blijven met mensen , allemaal met medeweten van het UWV
In de loop der jaren is het alleen maar slechter gaan worden met me , kreeg het ook steeds benauwder met het horen van de aankomende herkeuring , stress stress en nog eens stress kwam er van ook ben ik weer bij een Psychiater onder behandeling en volg ik om de veertien dagen gedragstherapie
Depresie , angst , een persoonlijkheidsstornis , een minderwaardigheidscomplex noem maar op ,komt allemaal voor in het rapport van de Psychiater , ook alle soorten antidepressiva zijn ook al geprobeerd via hem , niets blijkt te werken bij mij
als laatste redmiddel heb ik een paar weken terug ( ik zat op dat moment heel diep en zwaar ) parnaten gaan proberen
wat ik er aan overhield was plotseling een hoge bloedruk van 130 - 240 dus met spoed naar het ziekenhuis en bloeddrukverlagers en accuut stoppen met de parnaten , dus sta ik weer met niets , alleen voor de angst heb ik nog Lorasepham
nu wat betreft het UWV , ik ben ook opgeroepen voor de herkeuring , nou het kost mij m,n leven als het zo doorgaat , ik kan het niet meer trekken , en zeker als dit alles zo doorgaat .
Ben naar de keuringsarts geweest , echter deze had geen oren naar mijn verhaal , heb hem dit ook verteld en geschreven
Hij heeft gewoon mijn verhaal en mijn gevoelens , en zelfs die van mijn vrouw naast zich neer gelegd
Deze man is gewoon niet in staat een persoon te beoordelen die psychisch en geestelijk niet in orde is
ook het rapport van mijn psychiater heeft hij langs zich heen gelegd , hij benoemd niets in zijn rapport van b.v angst , depressief ,geen ondernemingskracht ,onderstemming , zwaarmoedig , consentratieproblemen , in mijzelf gekeerd ( dus vaak afwezig )
mijn gedachten niet meer kunnen stoppen , en ga zo maar door .
Komt nog bij dat de onderste schijven van mijn ruggewerf versleten zijn ( vind ik nog het minstbelangrijkste )
En zo heeft hij het rapport naar de arbeidsdeskundige doorgestuurd alwaar ik ook een zogenaamd gesprek heb gehad ( was gewoon niet in staat voor een gesprek ) te emotioneel . Zij wist er ook geen raad mee , maar de molen draaide door , ik kreeg bericht dat ik voor 55 % goed was gekeurd , heel mijn wereld storte in , alles viel onder me weg , werd nog zwaarder depressief ( vandaar die parnaten ) zag alles naar de knoppen gaan , ook mijn eigen leven , en nu nog zie het niet meer zitten niets intresseert me nog
wat heel erg is voor mijn vrouw en dochter , maar ik kan niet meer heb ook nergens plezier in of van , ben heel erg terug getrokken , ben moe , heb geen energie meer ben op helemaal op .
Echter heb met die keuring etc meteen bezwaar aangetekend Hoe kun je iemand die zo in zijn vel zit benutbare mogelijkheden toedelen , onbegrijpelijk , dan heb je toch strond in je ogen volgens mij , ik ben al blij dat ik het leven nog heb .
19 - 02 - 08 naar het verhoor geweest , alwaar ik me weer heb proberen duidelijk te maken , ik had nu zoals ook bij de arbeidsdeskundige op papier gezet hoe op dat moment mijn geestelijke en gevoelsmatige toestand was op dat moment
echter het werd weer een hele emotinele verschijning mijnerzijds , en nu maar afwachten en dat is een leidensweg , dat gaat voor mijn gevoel mijn leven kosten , althans zo voeld het aan , ik wordt iedere morgen wakker met stress en onzekerheid
wanneer krijg ik rust wanneer ? wanneer ? ik ben ten einde raad

U maakt de opmerking dat het misschien beter zou zijn om gedeeltelijk gaan werken , dacht u als ik het kon dat ik dat allang had gedaan
maar helaas de geestelijke gesteldheid laat dat niet toe ( was dat maar waar )

Hallo,
gewoon en vraag.
Wat heb je die drie en twintig jaar gedaan toen je volledig afgekeurd was?
Je tijd ben je toch ook doorgekomen?
Er zijn ook behandelingen om er weer boven op te komen.
Bv een behandeling bij DBC.

En tegenwoordig kijken ze niet naar wat je niet kunt,
maar naar wat je wel kunt.
Ik heb daar ook wel gemengde gevoelens bij hoor.
En 45% afgekeurd is niet veel.
Nu krijg je WIA en kort WW.
Daarna een toeslag aan vragen mits je vrouw niet werkt.
Maar zoek contact met anderen, bv een bond.
Misschien kunnen die helpen.

Ik heb meerdere therapieen gehad , waaronder SPD , Riag , Dagbehandeling 1.5 Jaar , Hoptenomie 3 X
Alle anti depressiva al geprobeerd , waaronder als laatste Parnate
ook gebruik ik nog medicijnen voor de angst lorasepham
dus in die tijd echt niet stil gezeten , maar niets helpt
nu volg ik gedragstherapie en ben nog onder behandeling van een psychiater
Er zijn ook mensen op de wereld die zijn nu eenmaal niet te helpen aan hun geestelijke gesteldheid , dat zal iedereen moeten accepteren waaronder ook ik , maar ook het UWV en dus niet die mensen behandelen als een nummer , en op de grote hoop gooien om het zo maar te zeggen .
En werken als dat de genezing was , was ik allang genezen voor ik ziek werd

Beste Snoijs,

Sorry hoor maar ik vind je verhaal ff iets te zwaar aangezet.

Natuurlijk snap ik dat je baalt als er met je inkomen op achteruit gaat als je voor 55% wordt goedgekeurd.

ik kreeg bericht dat ik voor 55 % goed was gekeurd , heel mijn wereld storte in , alles viel onder me weg , werd nog zwaarder depressief ( vandaar die parnaten ) zag alles naar de knoppen gaan , ook mijn eigen leven , en nu nog zie het niet meer zitten niets intresseert me nog
wat heel erg is voor mijn vrouw en dochter , maar ik kan niet meer heb ook nergens plezier in of van , ben heel erg terug getrokken , ben moe , heb geen energie meer ben op helemaal op .

Bovenstaand citaat gaat me echt te ver en je wentelt je in een bad van zelfmedelijden.

Ik vind echt dat je die 55% goedkeuring ook moet proberen te zien als een kans om ergens parttime aan de slag te kunnen

Als er iemand zich niet zielig en met zelfmedelijden bezig houd ben ik het wel , want daar heb ik een hekel aan
het verhaal is zelfs zeker niet zwaar aangezet

partime gaan werken , je snapt het niet helemaal volgens mij , daar moet je voor kunnen gaan werken , daar moet je energie voor hebben

zelf gezond zeker ?

@f snoijs,

Ik had je gevraagd wat heb je die 23 jaar gedaan toen je voor 100% afgekeurd was?

gewoon en vraag.
Wat heb je die drie en twintig jaar gedaan toen je volledig afgekeurd was?
Je tijd ben je toch ook doorgekomen?.

Maar daar komt geen reactie op.
En 45% arbeidsongeschiktheid is niet veel hoor.
Dus er zal wel werk te "vinden" zijn.

En je bent geen 23 jaar onderbehandeling geweest van die dokters.
Dat is begonnen nu je die oproep hebt gekregen van het UWV.
En dat was te verwachten dat die komt.
En nu gaat hij elk jaar of om de 2 jaar komen hoor.
Er wordt niet gekeken wat je niet kunt maar wat je wel kunt.
Klinkt hard maar is gewoon zo tegenwoordig.

Wat heb je die 23 jaar thuis gedaan?

Beste Snoijs,

partime gaan werken , je snapt het niet helemaal volgens mij , daar moet je voor kunnen gaan werken , daar moet je energie voor hebben

Dit is nu precies wat ik bedoel, waarom wil je niks proberen? Het zou zomaar kunnen dat je door de verandering van omstandigheden meer energie krijgt.


Je wentelt jezelf in een poel van zelfmedelijden.

je weet half nog niet wat ik allemaal geprobeerd heb
ook mijn eigen geld er zelfs in gestoken

maar laat ik er maar niet verder op ingaan
het is moeilijk praten met iemand die niet weet wat zwaar depressief betekend , dan kun je niets meer of je wil of niet , de dood staat voor je klaar en niet je werk

@f snoijs,

nogmaals de reeds tweemaal gestelde vraag.

gewoon en vraag.
Wat heb je die drie en twintig jaar gedaan toen je volledig afgekeurd was?
Je tijd ben je toch ook doorgekomen?.

Je hebt toch niet 23 jaar op een stoel achter de geraniums gezeten?


En dit was waarschijnlijk via je WAO uitkering gespaard he?

ook mijn eigen geld er zelfs in gestoken

Wat is daar overigens mis mee om te proberen een eigen bedrijf te beginnen?
Zelfmedelijden is ook niet altijd goed.

Als je van je wao kunt sparen heb je het goed voor elkaar .
Maar heb jij niets anders te doen dan kritiek te geven op andere mensen , en snel je oordeel te geven op zaken waar je helemaal geen enige motie van hebt .

@f snoijs,

sparen van WAO lijkt me moeilijk.
Maar je schrijft

ook mijn eigen geld er zelfs in gestoken

daardoor vraag ik dat.



Maar mijn eerste vraag staat nog steeds open.

gewoon en vraag.
Wat heb je die drie en twintig jaar gedaan toen je volledig afgekeurd was?
Je tijd ben je toch ook doorgekomen?.

wat heb je al die tijd gedaan, toch niet achter de geraniums gezeten he?
Dan duurt 23 jaar lang!
Ik heb zelf 5 jaar volledig thuisgezeten en dat was verdomdes lang hoor.


En hoezo?

Maar heb jij niets anders te doen dan kritiek te geven op andere mensen , en snel je oordeel te geven op zaken waar je helemaal geen enige motie van hebt .

wat dat betreft weet ik wel zeker waar ik over praat hoor!

dan vertel maar eens waar jij 5 jaar voor thuis heb gezeten
en gebruik ook gewoon je naam , en niet iets om je acher te verbergen
want dat is zo makkelijk he
en 5 jaar zijn er geen 23 toch

@f snoijs,
niet een vraag met een wedervraag beantwoorden he.
Geef zelf eerst eens een antwoordt.
En aan je reacties te oordelen ben je niet zo "gek" als je voordoet.

kijk de mail even terug als je wil ik heb al meerdere vragen beantwoord
maar ik krijg hier de goede raad van vrouw en dochter er geen energie meer in te steken en daar hebben ze groot gelijk

dus maak er maar wat van he
en gek wie is er hier gek
ga verder met een ander lastig vallen met je veroordelingen

Beste Snoijs,

Fijn dat je in ieder geval de energie vindt om veel te reageren op dit forum.

Misschien is parttime stukjesschrijver voor de lokale krant wel iets voor jouw ?

Komt er toch nog iets goed uit de poel van zelfbeklag

Ga jij nu nog maar een jaar of twintig voor de garaniums zitten
en wat kretiek geven op alle mensen
heb je ook je verzetje

de goede raad van vrouw en dochter er geen energie meer in te steken

En je schreef, dat je geen energie meer had. Dan kun je dat sowieso hier niet insteken

@f snoijs

je was in iedergeval wel gezond genoeg om een eigen bedrijf op te starten,

Ik ben zelfs een eigen bedrijfje begonnen om maar te proberen in contact te blijven met mensen , allemaal met medeweten van het UWV

Het is waarschijnlijk mislukt door geen goede begeleiding jammer genoeg.


We kunnen volgens je bericht er van uitgaan dat je bang was goedgekeurd te worden,

In de loop der jaren is het alleen maar slechter gaan worden met me , kreeg het ook steeds benauwder met het horen van de aankomende herkeuring , stress stress en nog eens stress kwam er van ook ben ik weer bij een Psychiater onder behandeling en volg ik om de veertien dagen gedragstherapie

Was je zo bang dat je weer goedgekeurd werd omdat er toch niet veel aan de hand was?
In de jaren 80 werd men wel snel afgekeurd omdat bedrijven veel mensen er uitwerkte.
Nu ben je nog voor 45% afgekeurd en kunt dus wel gedeeltelijk werken.


Ik ben in je berichten niet tegen gekomen wat je die 23 jaar gedaan hebt buiten het opstarten van een eigen bedrijf.
Wat jammer genoeg mislukt is en je ook nog geld heeft gekost.
Was er niet voldoende begeleiding?