Radar

Twee weken terug heb ik besloten om in plaats van 37,5 mg af te bouwen naar minder, op te hogen naar 75 mg. Ik merkte dat ik steeds prikkelbaarder werd en heel vaak een sjaggerijnig gevoel had. Na een emotionele uitbarsting waarin ik mezelf niet meer onder controle had, heb ik in overleg met familie besloten om juist weer wat extra te nemen. Ik vermoed dat ik nooit helemaal zonder deze medicijnen zal kunnen functioneren en dat de pieken en dalen te sterk afwisselen. Het maakt het leven erg gecompliceerd. Ik denk dat mijn serotonine huishouding op een natuurlijke manier niet heel goed functioneert en dat het beter is om dit met medicijnen aan te vullen. Het is een kwestie nu van de goeie balans vinden. Ik had 150 mg en voelde me daar heel afgestompt en vlak door, tijdens de afbouw leek het fantastisch te gaan, na wat langere tijd met 37,5 mg begon het ineens om te keren. Nu terug naar 75 en hopelijk geeft me dat wat rust en tevredenheid terug. Ik leidt een goed leven en heb een fulltime baan en een sociaal leven, dus het is niet zo dat ik niet functioneer of zo. Toch voelt het een beetje als falen dat ik het niet gered heb om af te bouwen. Ik vraag me ook af wat de medicijnen op steeds langere termijn met je doen. Herkent iemand iets in mijn verhaal? groetjes Antonie

@Antonie.
Een goede balans vinden is door deze medicijnen af te bouwen en
daarmee 'clean' te worden.
U neemt chemische troep in, die niet in het lichaam thuishoort!
Dat de serotonine huishouding volgens u niet goed functioneert, kan
ook een andere oorzaak hebben.
Je prettig voelen zit niet in een tabletje!
U vraagt zich verder af wat deze medicijnen op langere termijn met je
doen?
Het afbouwen lukte niet, dus is dit het antwoord!
Dit zijn de gevolgen op langere termijn.
U komt er moeilijker vanaf!

Hallo Bob,

Ik begrijp je reactie ergens wel, maar vind toch dat je moet oppassen met dit soort statements! Soms is het nu eenmaal nodig om "chemische troep" tot je te nemen. Als het de kwaliteit van leven verbetert en je vindt een goede balans, dan hoeft het niet perse slecht te zijn. Als je schildklier niet meer functioneert, ben je ook verplicht om chemische troep tot je te nemen, want als je dat niet doet, ga je dood. Het is bewezen dat sommige mensen serotonine tekort hebben en beter af zijn met een chemische aanvulling. Het is niet altijd leuk om tot dat besef te komen. Medicijnen nemen is nooit leuk en al helemaal niet als de oorzaak van psychische/emotionele aard is. Er ligt ergens toch een taboe op, en ik ben er heilig van overtuigd dat de medicijnen soms te snel verstrekt worden en vaak niet de oplossing zijn, maar voor sommige mensen betekent het een verbetering van de kwaliteit van het leven en daar gaat het uiteindelijk om. groet Antonie.

Bewezen dat sommige mensen een serotonine tekort hebben?
Dat kunnen ze helemaal niet!
Men wil dit de mensen doen geloven!
En komt meestal ergens anders door.

Door bepaalde onderzoeken kan het worden aangetoond heb ik me laten vertellen. Maar goed, wat adviseer jij mensen zoals ik dan die kampen met problemen die door efexor verbeterd worden? Ik snap je punt heus wel hoor, en ik hoef ook niet mijn gelijk te halen, maar als je hart niet goed functioneert, krijg je ook chemische troep om in leven te blijven. Ik ken mensen die een heel scala aan tabletten hebben. Wat is je advies? Daar ben ik wel heel benieuwd naar. groetjes Antonie

Beste Antonie, het gaat niet zozeer om gelijk hebben (eerlijk gezegd heb ik daar een ongelooflijke hekel aan dat woord),maar om wat juist is.
Ondertussen na zovele jaren, zo veel geleerd, dat ik vaak denk aan eerdere ervaringen.
Wat ben ik ongelooflijk naïef geweest.
Er worden je dingen verteld, die je nog gaat geloven ook.
Om de simpele reden,dat je klachten hebt en men ze zogenaamd niet thuis kan brengen!
Das makkelijk,dan zijn ze meteen van je af.

Maar wat blijkt na jaren?
Het is altijd lichamelijk geweest,en mede door toedoen dit 'helaas' ook nooit zal verdwijnen.
Ze worden dan ook hartelijk bedankt.
Eén troost, je bent de enige niet...

Dit terzijde, nu over jouw probleem.
Waarschijnlijk drukte ik mij een beetje cru uit,vanwege die chemische troep maar die richting gaat het wel uit.
Je geeft je lichaam stoffen,die er niet thuis horen, en er ook niet van beter wordt.
Je schrijft: problemen die met Efexor verbeterd worden.
Das toch logisch, want de problemen worden daarmee onderdrukt en kan er al helemaal geen sprake van zijn van welke verbetering dan ook!

Het lost niets op,afvlakking van gevoel, en dat kan toch niet de bedoeling zijn!
*Als je hart niet goed functioneert etc.*
Wanneer ik het voorbeeld van mijn man erbij haal,worden mensen iets té snel op bepaalde middelen gezet.
Na z'n Legionella-bacterie, kreeg hij last van hartritmestoornissen.
Echter,men vindt het dan nog vreemd als ik lichaam ruim vier maanden verstoken blijft van de nodige voedingsstoffen,o.a. vitamines en mineralen, dat een lichaam gaat protesteren!

ca.20 weken allerlei chemische middelen krijgen,waarvan 16 wk.door middel van infuus (kunstmatig in coma gehouden).
Dit ook gevolgen heeft voor de concentratie- en geheugen problematiek.
Daarbij hebben praktisch al deze ex-legionella patiënten last van restverschijnselen, die helaas zelden tot nooit geheel zullen verdwijnen.
Een hard gelach, terwijl de oplossing zo simpel is.
Mits de dokters dit weten!
En daar schort het nu juist aan. Geef de mensen maar chemische troep, of stuur ze naar b.v. de ggz, om te leren hiermee om te gaan!

Inmiddels hebben wij een complementaire arts, een huisarts die zich ook in andere richtingen heeft gespecialiseerd.
Om de simpele reden dat hij zich net een kwakzalver voelde, kwak er maar een tabletje tegenaan maar genezen zal het niet.
Hij kijkt naar de mens in z'n totaliteit.
Iets wat in de reguliere geneeskunde blijkbaar een zeldzaam verschijnsel aan het worden is.
Geen idee wat jouw klachten zijn dus is het ook moeilijk een richting aan te geven.
Je kan wél mijn e-mail adres zien,dus wanneer je meer wil weten, mail me dan maar.
Laat dan wel even weten,waar je mij digi van kent (omdat ik meer mails ontvang, en voordat ik je eruit kieper tussen de spam mails).
Het gaat om de kwaliteit van jouw leven...

Hallo,

Ik begrijp heel goed van wat je schrijft en geloof ook dat er een hele grote waarheid in zit. Medicijnen als efexor onderdrukken gevoelens en dat kan niet goed zijn. Daarentegen kan het ook een keuze zijn om met een kleine dosering efexor het leven beter aan tekunnen. Mijn leven is op orde...ik werk, ik heb een sociaal leven en functioneer zoals het zou moeten. Zonder efexor ervaar ik gewoon meer prikkels wat het leven lastiger maakt. Met efexor en ik gebruik een kleine dosering is het draaglijker, zonder dat ik me al te afgestompt voel, want in zo'n staat wil ik ook niet leven. Ik probeer een goede balans te vinden en soms is een pilletje dan een ondersteuning. Toch weet ik wel dat je er voorzichtig mee moet zijn en steeds dicht bij je gevoel moet blijven. groetjes Antonie

Antonie, ik zou een ander nooit kunnen beduvelen,dus ook jouw niet.
Omdat je een mens bent met een hart.
Blijkbaar kunnen de dokters dit wel,maar wel ten kostte van de patiënt.
Zij verdienen aan je!
Geneesmiddelen genezen niet maar brengen het lichaam schade toe.
En dat kan toch niet de bedoeling zijn! Of toch wel...
Hoe krijgen we de mensen zo snel mogelijk ziek!
En dit wordt nog veel erger!

Zonder Efexor ervaar jij meer prikkels.
Tja,wat die stoffen zitten immers al in je bloed,dus krijgt je bloed niets,dan merk je het wel.
Alleen jij weet wat goed voor je is,niet een ander.
Ook niet een dokter.
Maar mocht je ooit weer gaan afbouwen,blijf geloven in jezelf en eigen kunnen. Ook jij kan hier helemaal vanaf komen!

Eén ding kan ik wel aan je kwijt,mede door toedoen van een 'aantal' :?ben ik in 2004 uitgeweken naar duitsland.
Binnenste buiten gekeerd, de onderzoeken gehad die nodig waren,plus behandeling per infuus met een hoge dosering Cortison.
Helaas heb ik MS (multiple slerose), met chronische ontstekingen.
Niet bepaald prettig...dat kan ik je wel vertellen.
In Ned. deed men dit af alszijnde psychiatrische stoornissen!
Zal een lelijk woord voor me houden,maar gaat men zo tegenwoordig met mensen om!
Later erachter komen dat er nog twee ziektes meespelen,wel d.m.v. eigen onderzoek.
Kan ondertussen wel een boek schrijven, zowel van mijzelf als voor mijn man.
En weet je Antonie, ik blijf hartstikke dicht bij mijn gevoel ,namelijk...ik laat mij door niemand meer belazeren!
Elke dag, iedere minuut van de dag ervaar ik pijnen (overigens slik ik hier niets voor), maar zie elke dag als een vorm van een uitdaging.
Vindt alles hartstikke leuk, zelfs huishoudelijk werk, dan maar in een lager tempo.
Wanneer het lukt, rijd ik zelf weer in de auto.
Daarmee voel ik mij rijk...de kwaliteit van mijn leven had stukken beter geweest/gekund, maar het kwaad was al geschied.
Gelukkig hebben we een complementaire arts, die WEL naar de klachten luistert die je ervaart.
Met voedingssupplementen (waaronder B12) en mineralen (waar de grond arm aan is,ook al wordt dit ontkend), hopende dat de kwaliteit mettertijd nog iets kan worden verbeterd.

De mensen waar je iets aan hebt, komen vanzelf op je levenspad.
Mits je ervoor openstaat

Wens je alle goeds in je verder leven Antonie.
Je bent het waard, en blijf dicht bij je gevoel
je redt het wel...
groetjes

Hallo,

Bedankt voor je woorden! Je levensverhaal is niet makkelijk als ik het lees, maar je toont veel moed en dat is bewonderingswaardig. Als ik het zo lees, dan denk ik dat je veel kan hebben aan het boek de Kracht van het Nu van Eckhart Tolle. Misschien ken je het wel.
Bedankt voor je wijsheid. Hartelijke groet Antonie.

Bedankt voor je lieve woorden Antonie,ze doen mij goed.
Meer alsdat je vermoed...
Ach,wat heet niet makkelijk.
Zo heb ik het (gelukkig ) nog nooit bekeken.
Ik doe wat m'n hart me ingeeft,telkens een beetje je grenzen verleggen. Heb inmiddels iets té veel van mijzelf gevergd en zal gas terug moeten nemen.
Mijn man heeft, zoals anderen ex-legionella-patiënten,last van restverschijnselen,waaronder concentratie- en geheugen problematiek.
Alleen het nare is,dat hij dit zelf niet door heeft.
Soms gaat het goed, dan weer mis.
Tuurlijk kan hij er voor een deel niets aan doen,maar je kunt jezelf ook gaan trainen.
Dat dit kracht en energie kost, tja...het gaat allemaal niet van zelf.

Soms denk ik dan wel eens, dringt het nu tot je door of niet.
Je mag best weten,dat dit verdraaid lastig is maar ook moeilijk leven.
Het zou zo heerlijk zijn om ook eens gewoon verder te gaan, een paar extra hersens zou niet gek zijn
De humor houdt mij dan ook op de been.
Daarbij waren we in dec. j.l. 36 jr. getrouwd,maar zal hem nooit laten vallen. In gezondheid en ziekte, weet je nog
Nu hebben we beiden iets, alleen hij heeft geen pijnen...
Maar het lukt me wel..
steenbokken zijn vechters, doorzetters...
Het leven is me,ondanks alles, nog iets té lief...
het kan altijd nog beroerder (hoewel, m'n rugzakje is vol),
ondanks alles genieten van elke dag, wat het ook moge brengen.

Heerlijk lachen om kleine dingetjes.
Gelukkig loopt er hier een 'wolbaal' (nickname), een Bobtail
Het is zo'n lieverd, lief, aanhankelijk en oh zo trouw...
Trouwer dan de mens.
Heb ik 't moeilijk,dan kroel ik in z'n vacht heerlijk vind ie dat.
en ik ook

Volgende maand ga ik wederom naar duitsland,voor een MRI.
Hier in ned. kom ik toch niet verder!
Trouwens,bedankt voor je boek keuze, ik ken dit niet maar zal morgen eens de boekhandel bellen.
Lief van je

pas goed op jezelf en
groetjes

Je hebt niets teveel gezegd Antonie.
Dat boek de kracht van NU is een prachtig boek,en net wat je ook zegt, denk dat ik er veel aan zal hebben

groetjes

Hoi Antonie,

Ik heb net jouw stuk over het gebruik van efexor gelezen en dat je graag wilt afbouwen hiermee.
Ik zal mezelf eerst even voorstellen. Ik ben Jolanda en gebruik sinds 3 jaar efexor ivm mijn aandoening en de bijbehorende depressies. Nadat ik een aantal weken prozac had gebruikt, dat overigens totaal niet beviel, ben ik op efexor overgegaan. ( van prozac werd ik in toenemende mate onrustig en bovendien suicidaal )
Ik heb in het eerste anderhalf jaar 1 keer daags 300 mg geslikt en ben gaan afbouwen tot 150 mg tot nu toe. Verder afbouwen durf ik eerlijk gezegd niet omdat de ontwenningsverschijnselen echt verschrikkelijk zijn...tenminste...ik ervaar ze als verschrikkelijk omdat ik dan een toename van onrust voel, depressief word en agressief/impulsief/suicidaal.
Het gevoel van jou van dat "falen"in afbouw kan ik goed begrijpen maar waarom zou je afbouwen als je met je huidige dosering prima kunt funktioneren? Ik zou graag verder van gedachte met je willen wisselen omdat ik jouw verhaal heel goed kan begrijpen

groetjes Jolanda