[ archief ] Zo maar wat persoonlijke logica

[L.Rozenwater]

Een x aantal jaren geleden liet ik mijn cholesterolniveau eens testen......
Dat was te hoog volgens de heren en dames geleerden. De huisarts die ik destijds had stuurde me op een dieetcursus en een dietiste. Korte tijd later ging de huisarts met pensioen en we kregen een andere.

Deze meende dat ik zocor moest slikken, wat later vanwege bezuinigingen werd gewijzigd in simvastatine (40mg)

Na verloop van tijd kreeg ik pijn in mijn schouders. De huisarts kwam tot de conclusie dat ik slijmbeursontstekingg had. Dat resulteerde in een aantal injecties met hydrocortison in beide schouders. Helaas was alleen de eesrte behandeling effectief.......

Toen kreeg ik reuma-achtige verschijnselen. Pijn in mijn ellebogen, polsgewrichten en zowat alle gewrichtjes in mijn handen alsmede in de kniegewrichten.
Bloedonderzoek had als resultaat dat reuma werd uitgesloten.
De huisarts stuurde me naar de fysiotherapeut en later naar de mensendieck therapeut. Alle inspanningen ten spijt gaf e.e.a. geen positief resultaat.....
Ook begon ik me steeds meer vermoeid te voelen.

Ik besloot toen voor me zelf er maar mee te leren leven......

Een aantal maanden geleden kreeg ik meer klachten: ik kon steeds moeilijker lopen vanwege pijn in mijn scheenbenen. Toen het zelfs zo erg was dat ik soms de pedalen van de auto bijna niet meer kon intrappen van de pijn besloot ik eens wat anders te gaan doen dan maar weer naar de huisarts te gaan.......

Ik ben op het www gaan zoeken naar vergelijkbare verschijnselen en kwam uiteindelijk tot de conclusie dat al die klachten maar 1 oorzaak konden hebben: simvastatine.

Ik besloot om dat medicijn niet meer in te nemen. (Wel heb ik daarna een afspraak met de huisarts gemaakt)
Na drie dagen was de vermoeidheid verdwenen en begon de spierpijn sterk af te nemen. Nu, 3 weken verder is ook de gewrichtspijn sterk gereduceerd.

De huisarts zat me min of meer wat dom aan te kijken toen ik hem vertelde over de gevolgen van het stoppen met simvastatine en heeft me een lab formulier gegeven voor bloedonderzoek.

De conclusie: Het gebruik van simvastatine heeft geleid tot onnodige zorgkosten. Ook mag ik de conclusie trekken dat in dit geval de huisarts zijn "huiswerk" niet goed heeft gedaan omdat dit geval van bijwerkingen niet op zich zelf staat maar relatief vaak voor komt.

Ik weet zeker dat er meer medicamenten zijn met ernstige bijwerkingen welke relatief vaak voor komen waar niet alert door medici op wordt gereageerd.

Blijft nog over de vraag waarom medici vaak niet alert op bijwerkingen van medicatie zijn. (Voor de goede orde: uiteraard zijn niet alle medici niet of verminderd alert op dit soort zaken)

[Remster]

Ik heb sowieso het idee dat in de reguliere geneeskunde vaak voorbij wordt gegaan aan de oorzaak van klachten, en dat er veel te snel en te makkelijk symptoombestrijders worden voorgeschreven.
Terwijl iedereen in feite weet dat er nog nooit iemand beter is geworden van symptoombestrijders worden ze vaak wel beschouwd als medicijn.
Dat heeft m.i. meer met gladde handel te maken dan met daadwerkelijke zorg.

[L.Rozenwater]

Symptoonbestrijding gebeurt ook door medici; vooral als de oorzaak van een klacht niet gevonden kan worden.

Daarvan nog een voorbeeld:

In de zestiger jaren kreeg ik o.a. problemen met mijn korte termijn geheugen en hoofdpijnen. Mijn ouders beschuldigden mij van aanstelleritus...... Nadat ik in 1968 mijn eerste baan kreeg begon een serie medische blunders welke tot 1999 (!!) hebben geduurd.
N.a.v. de eerder beschreven klachten is in de tussenliggende jaren zo ongeveer het volgende gebeurd:
Eerst kreeg ik een bril voorgeschreven omdat ik geen fel licht kon verdragen. Daarna volgden jaren van diverse medicatie, varierend van anti-depressiva t/m medicatie voor zwaar psychiatrische patienten.
Zo in de tachtiger jaren kreeg ik een verwijzing voor het laten maken van een e.e.g. waaruit zou blijken dat ik een milde vorm van epilepsie zou hebben.
Het gevolg: jaren anti-epileptica slikken en regelmatig een bezoek aan een neuroloog en e.e.g.'s maken...
Zo eind negentiger jaren begonnen de hoofdpijnen ondragelijk te worden en weer een traject van medicatie en specialisten volgde.

Uiteindelijk in 1999 toen ik bij dr. Lebbink van de hoofdpijnkliniek kwam werd er eindelijk eens serieus geluisterd en onderzocht.
Diagnose (na weer een e.e.g. en een mri): cluster hoofdpijn en NPH (een vrij zeldzame variant van een waterhoofd)
De NPH bleek een restverschijnsel van de hersenvliesontsteking die ik in 1952 heb gehad...........

Alweer een voorbeeld van jarenlange onnodige zorgkosten.........

De clusterhoofdpijn is gelukkig "slapend". De verschijnselen relaterend aan het korte termijngeheugen zullen nooit beter worden. (Dus hoef je daar ook geen chemische troep voor in te nemen)