waarom al die ophef?
Geplaatst: 29 sep 2002 19:23
Ik heb gehoord en gelezen over de radaruitzending en heb de meeste reacties gelezen. Ik wil graag even reageren en een nieuw onderwerp aanhalen..
Ik slik sinds enkele maanden ook weer seroxat en voel me al weer stukken beter dan enkele maanden geleden. Gelukkig heb ik geen rare bijverschijnselen. OK mijn gevoelsleven is minder geworden dan voorheen, maar die tol betaal ik graag, want wanneer ik geen seroxat gebruik zijn mijn gevoelens wel heel erg sterk en kan ik me enorm angstig voelen en depressief en daar voel ik me toch veel minder goed bij en kan ik minder goed functioneren. De seroxat is voor mij net het tikje dat dingen anders benader en me minder druk maak over alles en mezelf helemaal gek maak. Dit even kort m'n eigen ervaring.
Nu wil ik graag even reageren over het feit dat er een onderzoek is geweest naar de mogelijke gevaarlijke bijwerkingen van seroxat. Men zou er overmoedig van kunnen raken en suïcidale neigingen van kunnen krijgen. Tenminste dat zou voorkomen bij 1 op de 80 mensen of zoiets. Dan denk ik even heel logisch na. Hoeveel van deze mensen zouden suïcidale neigingen hebben wanneer ze geen antidepressiva zouden gebruiken. Ik denk dat dit aantal wel iets hoger zal liggen. Ik vind het totaal overbodig om dit in de bijsluiter te vermelden, omdat je dan mensen met een psychisch probleem alleen maar gekker maakt. Wel zou de huisarts hier beter in moeten adviseren en naar mijn mening helpt het gebruik van antidepressiva ook alleen maar in combinatie met therapie.
Ik heb zelf deze ervaring gehad. In de periode dat ik me slecht voelde gebruikte ik weleens drugs om me iets beter te voelen, maar toen ik me echt slecht weer voelde ben ik naar de huisarts gestapt om weer aan de seroxat te gaan. Net terug van de apotheek lees ik de bijsluiter met alle mogelijke bijwerkingen. Ik las onder andere dat wanneer je seroxat gebruikt met PMMA-remmers of zoiets dan kan dat dodelijk zijn. Ik dacht toen ik net een halve pil seroxat had genomen van oh als dat maar niet in die drugs zat wat ik heb genomen en ik lieg niet ik kreeg bijna de hele middag alle mogelijke bijwerkingen die in de bijsluiter stonden. Ik kreeg hartkloppingen, transpiratie, trillende benen noem het allemaal maar op ik kreeg het. Ik zag de ambulance al bijna voorrijden omdat ik dacht dat ik dood ging. Een kwartier later kwam m’n moeder thuis en zag wat er met me gebeurde en verscheurde de bijsluiter en gooide die in de prullebak. Ze had zoiets wel eerder meegemaakt met een vriendin zei ze en ik voelde me binnen een kwartier weer een stuk beter. Ik kan er nu wel om lachen, maar na de radaruitzending en alle reacties wilde ik dit toch even kwijt.
Overigens zie ik ook veel mensen om me heen die niet durven te praten over hun psychische problemen en aan de alcohol of drugs gaan. Met alle problemen die hieruit voorkomen.Bij een flesje bier zit overigens ook geen bijsluiter.
Ik zie ook veel mensen om me heen, waarbij ik denk van die zouden wel eens antidepressiva kunnen gebruiken, dan zouden ze heel anders in het leven staan dan nu. Mensen die durven toe te geven dat ze een psychisch probleem hebben, verdienen naar mijn mening een schouderklopje, omdat het niet iets is wat mensen gemakkelijk toegeven.
Ik slik sinds enkele maanden ook weer seroxat en voel me al weer stukken beter dan enkele maanden geleden. Gelukkig heb ik geen rare bijverschijnselen. OK mijn gevoelsleven is minder geworden dan voorheen, maar die tol betaal ik graag, want wanneer ik geen seroxat gebruik zijn mijn gevoelens wel heel erg sterk en kan ik me enorm angstig voelen en depressief en daar voel ik me toch veel minder goed bij en kan ik minder goed functioneren. De seroxat is voor mij net het tikje dat dingen anders benader en me minder druk maak over alles en mezelf helemaal gek maak. Dit even kort m'n eigen ervaring.
Nu wil ik graag even reageren over het feit dat er een onderzoek is geweest naar de mogelijke gevaarlijke bijwerkingen van seroxat. Men zou er overmoedig van kunnen raken en suïcidale neigingen van kunnen krijgen. Tenminste dat zou voorkomen bij 1 op de 80 mensen of zoiets. Dan denk ik even heel logisch na. Hoeveel van deze mensen zouden suïcidale neigingen hebben wanneer ze geen antidepressiva zouden gebruiken. Ik denk dat dit aantal wel iets hoger zal liggen. Ik vind het totaal overbodig om dit in de bijsluiter te vermelden, omdat je dan mensen met een psychisch probleem alleen maar gekker maakt. Wel zou de huisarts hier beter in moeten adviseren en naar mijn mening helpt het gebruik van antidepressiva ook alleen maar in combinatie met therapie.
Ik heb zelf deze ervaring gehad. In de periode dat ik me slecht voelde gebruikte ik weleens drugs om me iets beter te voelen, maar toen ik me echt slecht weer voelde ben ik naar de huisarts gestapt om weer aan de seroxat te gaan. Net terug van de apotheek lees ik de bijsluiter met alle mogelijke bijwerkingen. Ik las onder andere dat wanneer je seroxat gebruikt met PMMA-remmers of zoiets dan kan dat dodelijk zijn. Ik dacht toen ik net een halve pil seroxat had genomen van oh als dat maar niet in die drugs zat wat ik heb genomen en ik lieg niet ik kreeg bijna de hele middag alle mogelijke bijwerkingen die in de bijsluiter stonden. Ik kreeg hartkloppingen, transpiratie, trillende benen noem het allemaal maar op ik kreeg het. Ik zag de ambulance al bijna voorrijden omdat ik dacht dat ik dood ging. Een kwartier later kwam m’n moeder thuis en zag wat er met me gebeurde en verscheurde de bijsluiter en gooide die in de prullebak. Ze had zoiets wel eerder meegemaakt met een vriendin zei ze en ik voelde me binnen een kwartier weer een stuk beter. Ik kan er nu wel om lachen, maar na de radaruitzending en alle reacties wilde ik dit toch even kwijt.
Overigens zie ik ook veel mensen om me heen die niet durven te praten over hun psychische problemen en aan de alcohol of drugs gaan. Met alle problemen die hieruit voorkomen.Bij een flesje bier zit overigens ook geen bijsluiter.
Ik zie ook veel mensen om me heen, waarbij ik denk van die zouden wel eens antidepressiva kunnen gebruiken, dan zouden ze heel anders in het leven staan dan nu. Mensen die durven toe te geven dat ze een psychisch probleem hebben, verdienen naar mijn mening een schouderklopje, omdat het niet iets is wat mensen gemakkelijk toegeven.