Radar

WAT HEB IK HET LEVEN LIEF.DAT IK ADEM EN,GELUKKIG KAN ZIJN OP MIJN MANIER.SOMS MIS IK CROOS EN WEET WAT HIJ GRAAG AAN DE MENSEN PROBEERDE TE ZEGGEN.GEVOELENS VAN HAAT IS ER OP HET OGENBLIK NIET ZELFS BRUNEEL KAN DIE NIET OPROEPEN.VANMORGEN WAS IK IN KWANTUM EN ZAG EEN VADER MET EEN ZOON DIE HOE MOET IK HET ZEGGEN EEN ACHTERSTAND HAD OP ANDERE MENSEN DE LIEFDE DIE DIE VADER VOOR ZIJN ZOON HAD,ER WAS OP DAT MOMENT ENKEL LIEFDE O MIJN GOD WAAR BEN JE.IK ZOEK JE MAAR KAN JE NIET VINDEN.TOET

De Laatste Keer

Mijn fiets staat nog bij haar, dus moet ik even lopen. Het is niet ver, maar het lijkt eeuwig. Mijn buik doet zeer, heel erg zeer. Zie je me al gaan, met een chagrijnig gezicht en mijn handen op mijn onderbuik? Heel even moet ik stil staan, zo zeer doet het. Voorovergebogen sta ik op straat, wachtend tot de ergste kramp wegzakt, en dan ruik ik ineens een akelig bekende geur. Ik loop de hoek om en word bijna in mijn gezicht geslagen door een bedwelmende deken van Jasmijngeur. De struik staat een paar meter van me af en ik loop erheen, hoewel het sterke aroma me eigenlijk misselijk maakt. Ik streel een klein bloemetje… wat heerlijk zacht, ik pluk hem.
Dan loop ik verder. Het jasmijntakje ligt in mijn hand, en vlijt zich tegen mijn buik aan. Dat voelt fijn… Het moet vast een gek gezicht zijn, een meisje met een jasmijnbloem als een baby voor zich, tegen haar buik, met slaperige ogen en een slome pas. Het is nog tien meter naar haar huis en dan fiets ik terug.

Ik sla de deur achter me dicht. Beng. Iets harder dan gepland, sorry buren. Ik zak op de grond tegen de muur aan. Klotewereld. Klotebuik. De jasmijn ligt zielig naast me op de grond, dus pak ik haar op en leg ik haar op tafel. Douchen, daar heb ik zin in.
Als de warme stralen water over me heen lopen, denk ik even, misschien wel voor de laatste keer, aan… nee. Ik draai steeds verder aan de kraan, tot het water bijna kokend heet is: nog steeds heb ik het koud.
Ik wikkel mezelf in mijn grote groene badlaken, die ik van mijn moeder eigenlijk niet mag gebruiken voor het douchen, is te veel gedoe met wassen. Het interesseert me even niet. Mijn lange bruine haar doe ik vast met een klip. En zo zit ik even achter de computer. Mijn zus komt binnen lopen met de schone was. ‘Je zit er bij als een soort Romeinse schone die net uit het badhuis komt,’ zegt ze.
Ja, zo voel ik me niet.

Slapen wil ik, dat helpt. Als ik wakker word, is het donker, hoe laat is het? Ik strek mijn armen uit maar er is iets niet… jij bent er niet.
Ik denk even aan de jasmijn die onder je raam in je tuin groeit. Ik denk even aan hoe je me vasthield onder water, onder de douche. Ik denk even aan dat jij nooit meer naast me wakker zult worden.
Ik zal je missen,
of nee, ik mis je,
ik heb je net gemist, misschien wel voor de laatste keer.

IK HOOP DAT ALLEN GEDUPEERDE VOOR HUN ZELF HET JUISTE BESLISSEN
VOOR NU EN IN DE TOEKOMST<BLIJF IN JE ZELF GELOVEN [/b]

Lieve, goeie Toet,

Door die mooie ervaring in de winkel liet Hij je zien dat Hij er is

Ik krijg er tranen van in mijn ogen. Heel mooi en lief.

J-W

Hallo Toet,

Ik wordt heel emotioneel als ik jouw stukje lees en b.v. het verhaal van Alex in "Beetje emotioneel".

Deze verhalen hoor ik al maanden en geeft mij de motivatie om door te gaan.

dexia heeft ons dit aangedaan en dient gestraft te worden!!

In het begin toen ik besefte dat ik belazerd werd door dexia, wilde ik gerechtigheid door mijn geld terug te eisen.

Nu heb ik een andere doelstelling: gerechtheid voor alle gedupeerden.

Jouw verhaal en dat van vele anderen zijn olie op mijn vuur:

ACTIE, ACTIE, ACTIE !!!

Nederland en Europa zal weten wat dexia voor tuig is !!

SAMEN STAAN WE STERK.

Wie wil actief meedoen om dit tuig te weerstaan !

GRRRRROETEN,
Piet

Piet, Ook tuig hoort bij de liefde. Als je het buitensluit dan wordt het alleen maar erger. Kijk maar eens in het klein, hoe het alleen al in jezelf werkt.
Bovendien lichamelijk of geestelijk geweld met geweld bestrijden, lost ook niets op, het wordt alleen maar erger. In jezelf kun je het oplossen, dat is iets haalbaarder dan heel Europa erbij te betrekken.
Toet, precies waar het omdraait, de liefde!! Door deze vervelend situatie met geen cent meer op zak, kom ik er ook steeds meer achter en het maakt me rijker en rijker. Het is maar net vanuit welk standpunt je kijkt.

Een ervaring zoals hierboven beschreven, is een diepe aanraking .
Je stond er blijkbaar voor open , om dit te mogen ervaren.
Dit is waar het werkelijk om draait in het Leven.Liefde!
Daarom zullen we dit proces waar ieder op zijn/haar eigen wijze doorheen gaat, ook aankunnen, als we deze gebeurtenissen opmerken en er voor open durven staan.We bewijzen de Wereld hier een Grote Dienst mee, om vol te houden in Vertrouwen.
Dergelijke ervaringen kun je bemoemen alszijnde "Rijkdom".

Liefde is een heel rijk bezit.

Volhoeden in vertrouwen.
Ik heb wel vaker in mijn leven in situaties gezeten waardoor ik dacht dat mijn leven nu alleen nog maar in de goot zou kunnen eindigen. Mensen die ik mijn vertrouwen had gegeven bleken, op een gegeven moment (in mijn ogen) zo onmenselijk in elkaar te zitten, dat ik regelmatig in de verbazing terecht ben gekomen over het feit dat er zulke "slechte" mensen bestaan. Hun veranderen kon ik niet, alhoewel ik het iedere keer wel probeerde. En iedere keer ontdekte ik weer opnieuw dat ik alleen mezelf kon veranderen.
Om de situaties te kunnen dragen, ontdekte ik gaandeweg dat de situaties lichter aanvoelden als ik mijn vertrouwen gaf aan mijn gevoel dat deze situatie niet voor niets in mijn leven was gekomen. Dat deze situatie mij zou kunnen helpen om iets duidelijk te krijgen, over mezelf en het leven.
De situatie werd zwaarder als ik mijn vertrouwen gaf aan het gevoel, dat mijn leven nu wel in de goot zou eindigen. Waardoor alles zinlozer en zinlozer werd.

En uiteindelijk bleek, iedere keer weer (soms duurde het wat langer als een andere keer) dat de situatie zich iedere keer oploste en dat ik er sterker, gelukkiger, uit te voorschijn was gekomen.

Toen het legio lease probleem van de ene op de andere dag levensgroot op mijn weg kwam, vorig jaar augustus, toen ben ik de eerste drie weken, toch weer totaal gekapseisd. Iets in de trant van:vanaf nu zal ik tot aan het eind van mijn leven mijn vrijheid kwijt zijn. Alles wat ik nu zal moeten doen is alleen maar krom liggen om de schulden af te betalen totaan mijn dood. Niets geen extra'tje als pensioen (dat heb ik niet n.l. straks), niets geen exra"tje voor mijn twee grote dochters. Die ik financieel nooit kan ondersteunen.
Alleen maar kromliggen. Niets meer kunnen opbouwen.

Na drie weken werd ik wakker. En opeens wist ik het weer. Situaties komen toch altijd op mijn weg om mij te helpen? Dat heb ik nou al zo vaak meegemaakt. Dan zal het dus bij deze situatie ook wel zo zijn.
Er sputterde de daarop volgende weken nog wel iets tegen, wat wilde bewijzen dat het nu niet zo was, dat deze situatie onherroepelijk was, maar gaande weg werd het rustiger.
Afgewisseld met hoge vloedgolven van verontwaardiging. Door de liefdeloze wijze waarop dexia met mij en de andere gedupeerden omging. Maar daarna wordt het iedere keer toch weer rustig, en het vertrouwen groeit steeds dieper dat we er echt met z'n allen uit zullen komen. Ik ben ontzettend dankbaar dat pay-back erbij gekomen is, want alleen vertrouwen en niets doen werkt natuurlijk niet. Als er iets valt te doen, dan hoort dat er natuurlijk bij. Fantastisch zoals ze het doen met de e-mails en de demonstratie in Den Haag.
Mijn vertrouwen geven aan het idee dat het goed komt geeft mij een lichter gevoel, zinvoller, dan het gootidee. Ik ben zelf de enige die kan kiezen door welk idee,gevoel, ik me laat leiden.
Van binnen werk ik iedere dag stilletjes mee aan het vertrouwen dat het goed komt. Voor alle gedupeerden, dexia is er zelf ook 1.!
Die hoort erbij.
Geweld met geweld bestrijden maakt het alleen nog maar erger. Dat weten we allemaal. Liefde en vertrouwen is het enige wat echt werkt.
Ik weet best uit ervaring dat het heel moeilijk is en de situatie is ook onmenselijk, maar toch.........het zou toch fantastisch zijn als voor iedereen een oplossing komt??
Ik hoop dat er meer mensen zijn die zich in dit stukje herkennen en ook stilletjes van binnen mee willen helpen aan het vertrouwen dat we hier met zijn allen op een goede manier uit zullen komen. Beter iets "doen" dan niets of stilletjes in de grote verliezer gaan zitten.
Het geeft jezelf in ieder geval een beter gevoel van binnen en bovendien geeft vertrouwen meer kans op slagen dan wantrouwen.
Via dit forum, wat informatie doorgeeft op ieder gebied betreffende het dexia gebeuren, kan ik bij blijven en merk ik dat ik er toch niet alleen voor sta. En ook dat geeft mij steun.