Radar

Deze week vernam ik uit een zeer betrouwbare
bron het volgende :

Een professor had in het kader van een
experiment, aan 100 studenten medicijnen
(artsen in opleiding) gevraagd om in
psychiatrische ziekenhuizen een 'toelatingstest'
(opname-gesprek) te voeren.

Het resultaat alle 100 studenten werden als
psychisch ziek versleten, en opgenomen.
De meerderheid kwam er NIET ZOMAAR meer
uit, slechts door intensieve bemoeienis van de
prof. was het mogelijk hun weer in vrijheid te
stellen.!!

De moraal van dit verhaal :
1° Hoe ontzettend willekeurig worden gezonde
mensen door 'deskundigen' voor gek (ziek) versleten.

2° Wanneer eenmaal een 'deskundige' een (vermeende) ziekte gevonden heeft, dan is het verdomd moeilijk
om onder deze 'wetenschappelijke diagnose'
uit te komen.

3° Hoe meer mensen 'ziek' zijn, hoe beter voor
de beurs van de psychiater, en meer winst
voor de pillenfabrikanten.
Met gezondheid is SLECHT geld te verdienen !!!

4° Kunnen we het ter beschikking staande geld in de
gezondheidszorg, niet VEEL BETER besteden, en
werkelijk in gezondheid investeren, i.p.v. gezonde mensen
te 'behandelen', met bedenkelijke pillen.

Ik denk dat je het onderzoek van Rosenhan bedoelt. Deze meneer kwam ik 1973 met een scherpe stelling die voor veel opschudding zorgde in de psychiatrische wereld. Volgens hem kunnen psychiaters geestelijk gezond niet van geestelijk ongezond onderscheiden. Volgens hem legt de inrichting patienten een speciale omgeving op waarin gedrag gemakkelijk verkeerd begrepen kan worden. Het gaat in dit onderzoek om acht pseudo-patienten, waaronder hijzelf. Zij hebben twaalf verschillende ziekenhuizen bezocht, met de klacht dat zij stemmen hoorden. Zij verbleven gemiddeld negentien dagen in de inrichting. Er werd elf keer de diagnose schizofrenie vastgesteld en een keer manisch depressief. Inderdaad merkte geen enkele psychiater dat de patienten simuleerden.
Maar vergis je niet, een psychiater verwacht niet dat er personen komen zonder reden. Daarnaast kun je ook vraagtekens zetten bij het gegeven dat de pseudo-patienten gemiddeld maar liefst negentien dagen in de inrichting verbleven. Ze hadden hun doel inmiddels toch al bereikt? (opgenomen worden, terwijl de klachten gesimuleerd worden?) Ik zou zeggen, lees de kritiek van Spitzer (1975) en Weiner (1975) eens!