POLITICI CONTRA BANKVERZEKERAARS
Geplaatst: 04 sep 2003 08:32
Bron: www.adviesverlies.nl
POLITICI CONTRA BANKVERZEKERAARS
De affaire van honderdduizenden gedupeerden zal het conflict tussen politici en de bankverzekeraars vergroten en werken als een splijtzwam.
Dexia bank verwijt de politiek dat het zich bemoeit met het aandelenleasedrama tot grote schade voor de betrokken banken en verzekeraars leidt. Volgens deze bank worden er valse verwachtingen gewekt door diverse uitspraken en initiatieven vanuit de politiek. Als voorbeeld wordt genoemd het kameroverleg, maar ook de op 3 september 2003 geïnstalleerde Commissie Geschillen Aandelenlease.
Deze commissie bestaat uit drie juristen, Marten Oosting (voormalig Ombudsman en voorzitter van de commissie die de vuurwerkramp in Enschede heeft onderzocht), Winnie Sorgdrager (oud minister van justitie en tevens diegene die een enorme politieke aanvaring heeft gehad met dhr. Docters van Leeuwen, de voorzitter van de toezichthouder bij uitstek, AFM) en Edgar du Perron (hoogleraar Staatsrecht). Deze ‘commissie van wijzen’ gaat bemiddelen tussen de aanbieders en afnemers van aandelenlease producten. Doel is een efficiënte oplossing voor de geschillen die voortvloeien uit de verkoop van deze producten in de periode 1995-2003. De komende tijd peilt de commissie de interesse bij partijen voor een oplossing. Uiterlijk 1 mei 2004 moet het werk gedaan zijn. Er zal geen enkele medewerking worden verleend om incassoprocedures te stoppen. Het feit dat deze commissie geen formele status en bevoegdheden krijgt is niet enkel een typische polderoplossing, maar zegt ook veel over dit vreemde initiatief, een zeer aparte methode van ‘hulp bij ongelukken’. Het lijkt wel of de politiek bang is stelling te nemen. Voorzichtigheid troef, angst is voor dwazen. De ‘dames en heren’ politici beseffen heel goed dat ze o.a. dit debacle hebben laten gebeuren en daar dus ook verantwoordelijk voor zijn. Men weet dat de overheid heeft gefaald op het gebied van regelgeving en toezicht. Men had geen boodschap aan duurzaam ondernemen, integriteit en gedragscodes. Men wilde geen controle en toezicht op de grootste branche in Nederland (bankverzekeraars), initiator en stimulator van onze zeepbel economie in de periode 1995-2003 (de zeven vette jaren).
Daarom beseft de politiek het risico te lopen als schuldige te worden aangewezen van deze miljarden affaire en is men bang aansprakelijk gesteld te worden. Men beseft dat dit drama het einde kan betekenen van de politieke carrière. Voor deze groep beroeps bestuurders zal de kogel dus niet van links of rechts komen, maar van achteren. De kiezer zal op termijn zelf de trekker overhalen en genadeloos afrekenen met het establishment.
De oplettende lezer-kijker ziet dat de BV Nederland bang is een precedentwerking te scheppen. Een giga-claim tegen de bankverzekeraars-toezichthouders zal zeker een enorme financiële systeemcrisis veroorzaken. Vooral de VVD zit in een lastig pakket, gezien de rol en positie van haar minister van Financiën, Zalm. Voor hem is er een verleden en heden, maar de toekomst uitermate onzeker. Hij was verantwoordelijke minister in de beruchte periode 1995-2003. Samen met Jorritsma en Korthals is hij op vele manieren, o.a. via diverse aangetekende stukken, uitvoerig geinformeerd. Tot in details is hij gewezen op de risico’s, gewaarschuwd adequaat in te grijpen om zo te voorkomen dat de ‘smoking gun’ tot ontploffing komt.
Geen reactie, geen actie. Horende doof en ziende blind.
Helaas voor hem, maar bovenal de honderdduizenden gedupeerde Nederlanders is het nu te laat. Het lijkt wel of het spreekwoord van ‘de kalf en de put’ niet van toepassing is op onze zelfgenoegzame en arrogante bestuurders.
Daarom zijn we benieuwd naar de effecten van de commissie. De tijd zal leren of deze 'wijzen' een positieve bijdrage leveren een reële oplossing te vinden of dat we moeten concluderen dat alles voor niets is geweest. De ergste nachtmerrie zou zijn te ontdekken dat deze commissie met een dubbele agenda heeft gewerkt een uiteindelijk een heel ander doel voor ogen had! Ook dat zal ooit duidelijk worden.
Gedupeerden zullen daarom voor hun eigen zaak moeten blijven vechten en waar nodig de oppositie informeren en zo de druk op de ketel te houden. Het is een opsteker voor de gedupeerden te zien dat vooral vanuit het SP en PvdA kamp, veel energie wordt gestopt in het zoeken naar een oplossing. Daarnaast durft men ook de hand in eigen boezen te steken. PvdA woordvoerder Heemskerk vindt niet enkel dat de rol van de toezichthouder nog veel groter moet worden, maar ook dat de overheid te kort is geschoten in de voorlichting aan en bescherming van de consument. Daarom is het een goede zaak dat een aantal kamerleden zich wel degelijk het lot van de gedupeerden aantrekt en zich verdiepen in hun situatie.
Feit is dat de gedupeerden er voorlopig alleen voor staan. Emotioneel en financieel zijn velen aan het einde van hun ‘latijn’. Wachten tot mei 2004 is erg lang en hopelijk voor velen geen ‘brug te ver’.
POLITICI CONTRA BANKVERZEKERAARS
De affaire van honderdduizenden gedupeerden zal het conflict tussen politici en de bankverzekeraars vergroten en werken als een splijtzwam.
Dexia bank verwijt de politiek dat het zich bemoeit met het aandelenleasedrama tot grote schade voor de betrokken banken en verzekeraars leidt. Volgens deze bank worden er valse verwachtingen gewekt door diverse uitspraken en initiatieven vanuit de politiek. Als voorbeeld wordt genoemd het kameroverleg, maar ook de op 3 september 2003 geïnstalleerde Commissie Geschillen Aandelenlease.
Deze commissie bestaat uit drie juristen, Marten Oosting (voormalig Ombudsman en voorzitter van de commissie die de vuurwerkramp in Enschede heeft onderzocht), Winnie Sorgdrager (oud minister van justitie en tevens diegene die een enorme politieke aanvaring heeft gehad met dhr. Docters van Leeuwen, de voorzitter van de toezichthouder bij uitstek, AFM) en Edgar du Perron (hoogleraar Staatsrecht). Deze ‘commissie van wijzen’ gaat bemiddelen tussen de aanbieders en afnemers van aandelenlease producten. Doel is een efficiënte oplossing voor de geschillen die voortvloeien uit de verkoop van deze producten in de periode 1995-2003. De komende tijd peilt de commissie de interesse bij partijen voor een oplossing. Uiterlijk 1 mei 2004 moet het werk gedaan zijn. Er zal geen enkele medewerking worden verleend om incassoprocedures te stoppen. Het feit dat deze commissie geen formele status en bevoegdheden krijgt is niet enkel een typische polderoplossing, maar zegt ook veel over dit vreemde initiatief, een zeer aparte methode van ‘hulp bij ongelukken’. Het lijkt wel of de politiek bang is stelling te nemen. Voorzichtigheid troef, angst is voor dwazen. De ‘dames en heren’ politici beseffen heel goed dat ze o.a. dit debacle hebben laten gebeuren en daar dus ook verantwoordelijk voor zijn. Men weet dat de overheid heeft gefaald op het gebied van regelgeving en toezicht. Men had geen boodschap aan duurzaam ondernemen, integriteit en gedragscodes. Men wilde geen controle en toezicht op de grootste branche in Nederland (bankverzekeraars), initiator en stimulator van onze zeepbel economie in de periode 1995-2003 (de zeven vette jaren).
Daarom beseft de politiek het risico te lopen als schuldige te worden aangewezen van deze miljarden affaire en is men bang aansprakelijk gesteld te worden. Men beseft dat dit drama het einde kan betekenen van de politieke carrière. Voor deze groep beroeps bestuurders zal de kogel dus niet van links of rechts komen, maar van achteren. De kiezer zal op termijn zelf de trekker overhalen en genadeloos afrekenen met het establishment.
De oplettende lezer-kijker ziet dat de BV Nederland bang is een precedentwerking te scheppen. Een giga-claim tegen de bankverzekeraars-toezichthouders zal zeker een enorme financiële systeemcrisis veroorzaken. Vooral de VVD zit in een lastig pakket, gezien de rol en positie van haar minister van Financiën, Zalm. Voor hem is er een verleden en heden, maar de toekomst uitermate onzeker. Hij was verantwoordelijke minister in de beruchte periode 1995-2003. Samen met Jorritsma en Korthals is hij op vele manieren, o.a. via diverse aangetekende stukken, uitvoerig geinformeerd. Tot in details is hij gewezen op de risico’s, gewaarschuwd adequaat in te grijpen om zo te voorkomen dat de ‘smoking gun’ tot ontploffing komt.
Geen reactie, geen actie. Horende doof en ziende blind.
Helaas voor hem, maar bovenal de honderdduizenden gedupeerde Nederlanders is het nu te laat. Het lijkt wel of het spreekwoord van ‘de kalf en de put’ niet van toepassing is op onze zelfgenoegzame en arrogante bestuurders.
Daarom zijn we benieuwd naar de effecten van de commissie. De tijd zal leren of deze 'wijzen' een positieve bijdrage leveren een reële oplossing te vinden of dat we moeten concluderen dat alles voor niets is geweest. De ergste nachtmerrie zou zijn te ontdekken dat deze commissie met een dubbele agenda heeft gewerkt een uiteindelijk een heel ander doel voor ogen had! Ook dat zal ooit duidelijk worden.
Gedupeerden zullen daarom voor hun eigen zaak moeten blijven vechten en waar nodig de oppositie informeren en zo de druk op de ketel te houden. Het is een opsteker voor de gedupeerden te zien dat vooral vanuit het SP en PvdA kamp, veel energie wordt gestopt in het zoeken naar een oplossing. Daarnaast durft men ook de hand in eigen boezen te steken. PvdA woordvoerder Heemskerk vindt niet enkel dat de rol van de toezichthouder nog veel groter moet worden, maar ook dat de overheid te kort is geschoten in de voorlichting aan en bescherming van de consument. Daarom is het een goede zaak dat een aantal kamerleden zich wel degelijk het lot van de gedupeerden aantrekt en zich verdiepen in hun situatie.
Feit is dat de gedupeerden er voorlopig alleen voor staan. Emotioneel en financieel zijn velen aan het einde van hun ‘latijn’. Wachten tot mei 2004 is erg lang en hopelijk voor velen geen ‘brug te ver’.