| LET OP: Dit topic is meer dan drie jaar geleden geplaatst. De informatie is mogelijk verouderd. |
[ archief ] Schadeclaim aan de Staat der Nederlanden
Schadeclaim aan de Staat der Nederlanden
Misschien iets voor ons (dat arrest gaat over ARSENICUM-vergiftiging,maar mischien kunnen wij dit aanpassen)
Aan de Staat der Nederlanden,
ter attentie van de Minister-president,
Ministerie van Algemene Zaken,
Binnenhof 20, 2513 AA Den Haag.
(Fax: 070-3564683)
SCHADECLAIM
Hierbij dien ik,
______________________________________________________ (naam)
______________________________________________________ (adres)
______________________________________________________ (woonplaats)
bij de Staat der Nederlanden een schadeclaim in van € ..........(zegge: ..) wegens het toelaten, of door derden doen of laten in omloop brengen van leaseproducten, die zonder mijn medeweten en zonder dat ik ook maar op minimale basis ben geïnformeerd door de overheid over de gigantische risico's daarvan in de vorm van finaciele en emotionele schade.
Daarbij baseer ik mij op het arrest nummer 116/1996/735/932 d.d. 19-02-1998, van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Gaarne ontvang ik van u een schriftelijke ontvangstbevestiging van deze claim.
Hoogachtend,
Handtekening: ______________________________________________
Datum: ______________ Plaats: ___________________________________
Aan de Staat der Nederlanden,
ter attentie van de Minister-president,
Ministerie van Algemene Zaken,
Binnenhof 20, 2513 AA Den Haag.
(Fax: 070-3564683)
SCHADECLAIM
Hierbij dien ik,
______________________________________________________ (naam)
______________________________________________________ (adres)
______________________________________________________ (woonplaats)
bij de Staat der Nederlanden een schadeclaim in van € ..........(zegge: ..) wegens het toelaten, of door derden doen of laten in omloop brengen van leaseproducten, die zonder mijn medeweten en zonder dat ik ook maar op minimale basis ben geïnformeerd door de overheid over de gigantische risico's daarvan in de vorm van finaciele en emotionele schade.
Daarbij baseer ik mij op het arrest nummer 116/1996/735/932 d.d. 19-02-1998, van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Gaarne ontvang ik van u een schriftelijke ontvangstbevestiging van deze claim.
Hoogachtend,
Handtekening: ______________________________________________
Datum: ______________ Plaats: ___________________________________
Laatst gewijzigd door pallu op 12 feb 2004 16:58, 3 keer totaal gewijzigd.
Re: Schadeclaim aan de Staat der Nederlanden
Er zijn wat aanknopingspunten :
Grote problemen voor de Staat der Nederlanden
te verwachten door de uitspraak (EVRM) van 't
Europees Hof wegens ARSENICUM-vergiftiging
De Staatscourant nr. 56 van 23 maart 1998
meldt in de rubriek Recht en rechter - milieurecht
Informatie en de kwaliteit van het leven
Een kilometer van het Italiaanse stadje Manfredonia stond een fabriek waar kunstmest werd gemaakt en caprolactam, een grondstof voor onder andere nylon. De fabriek bracht nogal wat risico's met zich mee voor de inwoners van het stadje. De schoorstenen braakten grote hoeveelheden brandbare en arsenicumhoudende gassen uit, die vaak rechtstreeks in het stadje terechtkwamen. Verder was in 1976 een toren om gassen te scheiden ontploft, waarbij tonnen van een arseen bevattende oplossing waren vrijgekomen. Honderdvijftig mensen moesten toen wegens acute arsenicumvergiftiging in >t ziekenhuis worden opgenomen.
Arsenicum is in principe in al zijn verbindingen kankerverwekkend, omdat het in het lichaam wordt omgezet in arsenaat, dat de plaats van fosfaatgroepen in het DNA inneemt. Dat leidt tot fouten bij de celdeling. Bij verschillende werknemers van de fabriek was kanker geconstateerd. De ongezonde situatie duurde jaren voort zonder dat de overheid er veel aan deed. Een aantal bewoners van Manfredonia diende toen, na de nodige nationale procedures, drie klachten in bij het Europese Hof voor de Rechten van de Mens.
Ten eerste vonden ze dat de Italiaanse autoriteiten hun recht op leven en fysieke integriteit hadden geschonden, door weinig aanstalten te maken om het vervuilingsrisico te verkleinen. Ten tweede klaagden ze erover dat de overheid hun geen informatie had verschaft over de risico's die ze liepen en over hoe ze moesten handelen bij calamiteiten. De autoriteiten bezaten al jaren een veiligheidsrapport, maar de inhoud daarvan werd niet aan de Manfredonianen prijsgegeven. Dat beschouwden ze als strijdig met de vrijheid van informatie, die door het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) wordt beschermd. Dat verzuim vonden ze bovendien ook in strijd met hun recht op leven en hun recht op respect voor hun privé-leven (hun derde klacht).
Het Straatsburgse Hof verklaarde de eerste klacht niet-ontvankelijk, omdat nog niet alle mogelijkheden bij Italiaanse rechters waren benut om maatregelen tegen de verontreiniging af te dwingen. De klachten tegen de tekortgeschoten informatie werden wel in behandeling genomen. Het hof overwoog dat de informatievrijheid van artikel 10 EVRM overheden verbiedt om burgers te beperken in hun mogelijkheden om denkbeelden en inlichtingen van anderen, zoals de media, te ontvangen. Artikel 10 verplicht staten echter niet om zelf informatie te vergaren en te verspreiden. Het artikel was dus niet van toepassing op deze zaak.
Het recht op respect voor het privé-leven, artikel 8 EVRM, kan echter wel een actieve rol voor de overheid impliceren. In dit geval hield die actieve rol onder andere in, dat de Italiaanse staat de omwonenden op de hoogte had moeten stellen van de risico's, die ze liepen als ze in Manfredonia bleven wonen. Die informatie was voor de inwoners immers essentieel om hun privé-leven een acceptabele vorm te geven. In een eerdere uitspraak had het hof al bepaald dat ernstige milieuverontreiniging het privé-leven nadelig kan beïnvloeden (zie de Staatscourant van 4 september 1995). Italië had artikel 8 EVRM dus overtreden en het hof kende iedere appellant elfduizend gulden immateriële schadevergoeding toe. De vraag of ook het recht op leven en fysieke integriteit was geschonden, hoefde daardoor niet meer aan bod te komen.
Europees Hof voor de Rechten van de Mens, 19 februari 1998, nr. 116/1996/735/932. JB 1998, nr. 49.
Grote problemen voor de Staat der Nederlanden
te verwachten door de uitspraak (EVRM) van 't
Europees Hof wegens ARSENICUM-vergiftiging
De Staatscourant nr. 56 van 23 maart 1998
meldt in de rubriek Recht en rechter - milieurecht
Informatie en de kwaliteit van het leven
Een kilometer van het Italiaanse stadje Manfredonia stond een fabriek waar kunstmest werd gemaakt en caprolactam, een grondstof voor onder andere nylon. De fabriek bracht nogal wat risico's met zich mee voor de inwoners van het stadje. De schoorstenen braakten grote hoeveelheden brandbare en arsenicumhoudende gassen uit, die vaak rechtstreeks in het stadje terechtkwamen. Verder was in 1976 een toren om gassen te scheiden ontploft, waarbij tonnen van een arseen bevattende oplossing waren vrijgekomen. Honderdvijftig mensen moesten toen wegens acute arsenicumvergiftiging in >t ziekenhuis worden opgenomen.
Arsenicum is in principe in al zijn verbindingen kankerverwekkend, omdat het in het lichaam wordt omgezet in arsenaat, dat de plaats van fosfaatgroepen in het DNA inneemt. Dat leidt tot fouten bij de celdeling. Bij verschillende werknemers van de fabriek was kanker geconstateerd. De ongezonde situatie duurde jaren voort zonder dat de overheid er veel aan deed. Een aantal bewoners van Manfredonia diende toen, na de nodige nationale procedures, drie klachten in bij het Europese Hof voor de Rechten van de Mens.
Ten eerste vonden ze dat de Italiaanse autoriteiten hun recht op leven en fysieke integriteit hadden geschonden, door weinig aanstalten te maken om het vervuilingsrisico te verkleinen. Ten tweede klaagden ze erover dat de overheid hun geen informatie had verschaft over de risico's die ze liepen en over hoe ze moesten handelen bij calamiteiten. De autoriteiten bezaten al jaren een veiligheidsrapport, maar de inhoud daarvan werd niet aan de Manfredonianen prijsgegeven. Dat beschouwden ze als strijdig met de vrijheid van informatie, die door het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) wordt beschermd. Dat verzuim vonden ze bovendien ook in strijd met hun recht op leven en hun recht op respect voor hun privé-leven (hun derde klacht).
Het Straatsburgse Hof verklaarde de eerste klacht niet-ontvankelijk, omdat nog niet alle mogelijkheden bij Italiaanse rechters waren benut om maatregelen tegen de verontreiniging af te dwingen. De klachten tegen de tekortgeschoten informatie werden wel in behandeling genomen. Het hof overwoog dat de informatievrijheid van artikel 10 EVRM overheden verbiedt om burgers te beperken in hun mogelijkheden om denkbeelden en inlichtingen van anderen, zoals de media, te ontvangen. Artikel 10 verplicht staten echter niet om zelf informatie te vergaren en te verspreiden. Het artikel was dus niet van toepassing op deze zaak.
Het recht op respect voor het privé-leven, artikel 8 EVRM, kan echter wel een actieve rol voor de overheid impliceren. In dit geval hield die actieve rol onder andere in, dat de Italiaanse staat de omwonenden op de hoogte had moeten stellen van de risico's, die ze liepen als ze in Manfredonia bleven wonen. Die informatie was voor de inwoners immers essentieel om hun privé-leven een acceptabele vorm te geven. In een eerdere uitspraak had het hof al bepaald dat ernstige milieuverontreiniging het privé-leven nadelig kan beïnvloeden (zie de Staatscourant van 4 september 1995). Italië had artikel 8 EVRM dus overtreden en het hof kende iedere appellant elfduizend gulden immateriële schadevergoeding toe. De vraag of ook het recht op leven en fysieke integriteit was geschonden, hoefde daardoor niet meer aan bod te komen.
Europees Hof voor de Rechten van de Mens, 19 februari 1998, nr. 116/1996/735/932. JB 1998, nr. 49.
Re: Schadeclaim aan de Staat der Nederlanden
Ten aanzien van de tweede grond zal het moeilijk zijn om aan te tonen dat de overheid vooraf wist, wat er kon gebeuren.
Het recht op respect voor het privé-leven, artikel 8 EVRM, kan echter wel een actieve rol voor de overheid impliceren. In dit geval hield die actieve rol onder andere in, dat de Nederlandse staat de gedupeerden op de hoogte had moeten stellen van de risico's, die ze liepen door in dit soort producten (waarvan vooraf niet duidelijk is wat de (financiele) consequenties zijn) te handelen.
Hiervoor is pas sinds kort de 'Financiele Bijsluiter' ingevoerd...
Het recht op respect voor het privé-leven, artikel 8 EVRM, kan echter wel een actieve rol voor de overheid impliceren. In dit geval hield die actieve rol onder andere in, dat de Nederlandse staat de gedupeerden op de hoogte had moeten stellen van de risico's, die ze liepen door in dit soort producten (waarvan vooraf niet duidelijk is wat de (financiele) consequenties zijn) te handelen.
Hiervoor is pas sinds kort de 'Financiele Bijsluiter' ingevoerd...
Re: Schadeclaim aan de Staat der Nederlanden
Het probleem lijkt mij dat je hier over een gezondheids kwestie praat, leven of dood wel te verstaan... daar wordt ten eerste veel meer waarde aan gehecht dan aan geld, helemaal in combinatie met aandelen, beleggers worden regelmatig "speculanten" genoemd. En dat zegt al genoeg.
Daarnaast kan je aan de buitenkant van een fabriek niet zien wat er binnen gemaakt wordt, en als dat al wel zo is of dat klopt. (er zijn mensen in enschede geweest die daar jaren woonden en niet wisten dat ze op een steenworp afstand van een vuurwerk fabriek woonden)
In onze contracten en algemene voorwaarden staat schijnbaar wel omschreven over het hoe en wat van deze producten. Dat deze lettertjes zo klein waren dat het bijna onmogelijk was om ze te lezen en wat je leest practisch in het Heeuwbreeuws, maar juridisch gezien staat het er!
das het probleem...
Daarnaast kan je aan de buitenkant van een fabriek niet zien wat er binnen gemaakt wordt, en als dat al wel zo is of dat klopt. (er zijn mensen in enschede geweest die daar jaren woonden en niet wisten dat ze op een steenworp afstand van een vuurwerk fabriek woonden)
In onze contracten en algemene voorwaarden staat schijnbaar wel omschreven over het hoe en wat van deze producten. Dat deze lettertjes zo klein waren dat het bijna onmogelijk was om ze te lezen en wat je leest practisch in het Heeuwbreeuws, maar juridisch gezien staat het er!
das het probleem...
