| LET OP: Dit topic is meer dan drie jaar geleden geplaatst. De informatie is mogelijk verouderd. |
[ archief ] Selectieve verontwaardiging
-
J. Kiewiet
Re: Selectieve verontwaardiging
Geachte Heer Hoozemans,
Op 30 april j.l. citeerdt U uit een foldertje van Legio aangaande de winstverdubbelaar. Nu dit kontrakt bijna is afgelopen ontving ik onlangs een brief van Legio waarin o.a. wordt gesteld dat indien de opbrengst negatief is er bijbetaald dient te worden. Mijnsinziens blijkt uit de overeenkomst niet dat er bij een negatief resultaat bijbetaald moet worden, vandaar mijn vraag aan u blijkt dit wel uit het foldertje?
Met vriendelijke groet
J. Kiewiet
Op 30 april j.l. citeerdt U uit een foldertje van Legio aangaande de winstverdubbelaar. Nu dit kontrakt bijna is afgelopen ontving ik onlangs een brief van Legio waarin o.a. wordt gesteld dat indien de opbrengst negatief is er bijbetaald dient te worden. Mijnsinziens blijkt uit de overeenkomst niet dat er bij een negatief resultaat bijbetaald moet worden, vandaar mijn vraag aan u blijkt dit wel uit het foldertje?
Met vriendelijke groet
J. Kiewiet
-
reactie
Re: Selectieve verontwaardiging
Geachte heer Kiewiet en andere forumkornuiten,
Bij een lease overeenkomst gaat het om een lening. Zoals bij elke lening, moet deze afgelost worden na verloop van tijd. Het mag dan duidelijk zijn, dat als de aandelen dit niet dekken dat dit bijbetaald moet worden. Ik kan de desbetreffende brochure niet meer voor de geest halen, maar mij is dit wel altijd duidelijk geweest. Als dit niet duidelijk is, vraag ik mij af hoeveel mensen weten wat een beleggingshypotheek is en welke risico`s men daarmee loopt.
Waarom klagen de mensen hier? Het is in mijn ogen onredelijk om een beleggingsinstelling aansprakelijk te stellen voor verliezen die ook zij niet hadden kunnen voorzien. Ik vraag mij dan ook af hoe uw reactie was geweest als de beurs wel datgene had opgeleverd als verwacht. Ook vraag ik mij af of Radar dan überhaupt een uitzending had gewijd aan Legio.
U en ook ik zijn de verantwoording aangaan om zowel de baten als de lasten te nemen van een lease overeenkomst. Ik neem mijn verlies (maar ook mijn winsten in het verleden) als een vent en ga komende week een nieuwe lease constructie afsluiten. In plaats van te treuren, zie ik het liever positief in en vind ik de lage beurskoersen van dit moment juist een mooi instapmoment. Tjakka!
Eenieder veel beleggingssucces toegewenst!
Bij een lease overeenkomst gaat het om een lening. Zoals bij elke lening, moet deze afgelost worden na verloop van tijd. Het mag dan duidelijk zijn, dat als de aandelen dit niet dekken dat dit bijbetaald moet worden. Ik kan de desbetreffende brochure niet meer voor de geest halen, maar mij is dit wel altijd duidelijk geweest. Als dit niet duidelijk is, vraag ik mij af hoeveel mensen weten wat een beleggingshypotheek is en welke risico`s men daarmee loopt.
Waarom klagen de mensen hier? Het is in mijn ogen onredelijk om een beleggingsinstelling aansprakelijk te stellen voor verliezen die ook zij niet hadden kunnen voorzien. Ik vraag mij dan ook af hoe uw reactie was geweest als de beurs wel datgene had opgeleverd als verwacht. Ook vraag ik mij af of Radar dan überhaupt een uitzending had gewijd aan Legio.
U en ook ik zijn de verantwoording aangaan om zowel de baten als de lasten te nemen van een lease overeenkomst. Ik neem mijn verlies (maar ook mijn winsten in het verleden) als een vent en ga komende week een nieuwe lease constructie afsluiten. In plaats van te treuren, zie ik het liever positief in en vind ik de lage beurskoersen van dit moment juist een mooi instapmoment. Tjakka!
Eenieder veel beleggingssucces toegewenst!
-
J. Kiewiet
Re: Selectieve verontwaardiging
Reactie,
Legio vindt zichzelf de specialist met maar één doel voor ogen: " Uw geld zo hard mogelijk laten groeien", ( zie web-site Legio). Van specialisten die hoge verwachtingen scheppen mag je nu eenmaal iets verwachten en als die specialisten de behaalde winsten niet vasthouden kunnen ze problemen verwachten. Voorzover ik kan nagaan heeft Legio in 1997 nimmer gewezen op de risico's die zouden kunnen ontstaan bij het leasen van aandelen, het tegendeel is eerder waar. Je had mij inderdaad niet gehoord als ik er goed aan had verdiend, maar daar ging het toch ook om.
Voor je er opnieuw instapt bedenk je wel dat er vrijwel geen economische groei is, er sprake is van deflatie, de bedrijfswinsten niet stijgen dus de koers/winstverhoudingen veel te hoog zijn en dus ook de aandelenkoersen zodat we denk ik wel een aantal jaren verder zijn voordat jij "tjakka" kunt gaan roepen.
groeten,
J. Kiewiet
Legio vindt zichzelf de specialist met maar één doel voor ogen: " Uw geld zo hard mogelijk laten groeien", ( zie web-site Legio). Van specialisten die hoge verwachtingen scheppen mag je nu eenmaal iets verwachten en als die specialisten de behaalde winsten niet vasthouden kunnen ze problemen verwachten. Voorzover ik kan nagaan heeft Legio in 1997 nimmer gewezen op de risico's die zouden kunnen ontstaan bij het leasen van aandelen, het tegendeel is eerder waar. Je had mij inderdaad niet gehoord als ik er goed aan had verdiend, maar daar ging het toch ook om.
Voor je er opnieuw instapt bedenk je wel dat er vrijwel geen economische groei is, er sprake is van deflatie, de bedrijfswinsten niet stijgen dus de koers/winstverhoudingen veel te hoog zijn en dus ook de aandelenkoersen zodat we denk ik wel een aantal jaren verder zijn voordat jij "tjakka" kunt gaan roepen.
groeten,
J. Kiewiet
-
pwj.hoozemans
Re: Selectieve verontwaardiging
Geachte Heer Kiewiet,
Inderdaad kom je niet in het contract tegen dat je bij verlies moet bijbetalen.Of het moet zijn in artikel 5 waarin gesteld wordt dat bij overlijden het contract beeindigd kan worden en de verkoopopbrengst de erfgenamen toekomt,danwel bij verlies die erfgenamen het tekort moeten bijbetalen,hetgeen juridisch gezien ook nog eens een keer een giller is.
Hieruit heb ik gecloncudeerd dat er zeker wel een kans op verlies aanwezig was,zij het op een verborgen manier weergegeven door Legio.
Daarnaast staat in bewust foldertje dat als de koers na 5 jaar lager zou liggen dan de aankoopkoers, contractant dan niet ZIJN aandelen met verlies behoefde te verkopen.
Ik ben het met iedereen eens,en dat heb ik vorige week een Legio-medewerker verweten,dat het foldermateriaal niet overloopt van duidelijkheid.
Met vriendelijke groet,
pieter.
Inderdaad kom je niet in het contract tegen dat je bij verlies moet bijbetalen.Of het moet zijn in artikel 5 waarin gesteld wordt dat bij overlijden het contract beeindigd kan worden en de verkoopopbrengst de erfgenamen toekomt,danwel bij verlies die erfgenamen het tekort moeten bijbetalen,hetgeen juridisch gezien ook nog eens een keer een giller is.
Hieruit heb ik gecloncudeerd dat er zeker wel een kans op verlies aanwezig was,zij het op een verborgen manier weergegeven door Legio.
Daarnaast staat in bewust foldertje dat als de koers na 5 jaar lager zou liggen dan de aankoopkoers, contractant dan niet ZIJN aandelen met verlies behoefde te verkopen.
Ik ben het met iedereen eens,en dat heb ik vorige week een Legio-medewerker verweten,dat het foldermateriaal niet overloopt van duidelijkheid.
Met vriendelijke groet,
pieter.
-
willems r
Re: Selectieve verontwaardiging
Ik heb practisch alle reacties gelezen en ben zelf in het bezit van vier Legio contracten. Mijn bevindingen zijn : dat niemand had gegokt en verloren, maar dat Legio Leasing ons allemaal wel bewust in de zak heeft gestoken en om de tuin geleid.
Legio stelt zijn product voor bij hoge abnormale koersen en wanneer de koersen terugvallen in de normale trent, dan dient de leasing-gelden uitsluiten en alleen voor de dekking van het opgelopen verlies tussen de abnormale hoge koers en de normale koersverloop. M.a.w. er kan nooit winst gemaakt worden door de cliënt.Omdat dit verlies drie jaar lang blijft aanslepen en de jaarlijkse nieuwe aankopen tegen de abnormale hoge koers blijft aanhouden, is het niets anders, dan dat men nog erbij dient te betalen op het vervaldag.
Indien Legio het eerlijk en naar goed fatsoen uitspeelt,dan stelt hij zijn producten voor bij normale koersen, die normale schommelingen ondergaan. Thans alleen al met het verschil tussen de hoge abnormale aankoopkoers en de gemiddelde koersverloop is Legio op oneerlijke wijze "MEGA-MULTI MILJARDAIR" TEN NADELE VAN DE KLEINE BELEGGER MET DE ZUUR VERDIENDE CENTJES!
Legio moet e.e.a. welbewust uitgespeeld hebben uitsluitend in eigen voordeel, en is daarom schuldig aan pure bedrog en vervalsing van de gemiddelde koersverloop. Schande is het zo ritselen bij klare daglicht.
Legio stelt zijn product voor bij hoge abnormale koersen en wanneer de koersen terugvallen in de normale trent, dan dient de leasing-gelden uitsluiten en alleen voor de dekking van het opgelopen verlies tussen de abnormale hoge koers en de normale koersverloop. M.a.w. er kan nooit winst gemaakt worden door de cliënt.Omdat dit verlies drie jaar lang blijft aanslepen en de jaarlijkse nieuwe aankopen tegen de abnormale hoge koers blijft aanhouden, is het niets anders, dan dat men nog erbij dient te betalen op het vervaldag.
Indien Legio het eerlijk en naar goed fatsoen uitspeelt,dan stelt hij zijn producten voor bij normale koersen, die normale schommelingen ondergaan. Thans alleen al met het verschil tussen de hoge abnormale aankoopkoers en de gemiddelde koersverloop is Legio op oneerlijke wijze "MEGA-MULTI MILJARDAIR" TEN NADELE VAN DE KLEINE BELEGGER MET DE ZUUR VERDIENDE CENTJES!
Legio moet e.e.a. welbewust uitgespeeld hebben uitsluitend in eigen voordeel, en is daarom schuldig aan pure bedrog en vervalsing van de gemiddelde koersverloop. Schande is het zo ritselen bij klare daglicht.
-
C. Verweij
Re: Selectieve verontwaardiging
Wereldwijd.
Optiedrama
Het vermaarde effectenhuis Salomon Smith Barney wordt in de Verenigde Staten beticht van 'systematische fraude'. De commissionair zou WorldCom-medewerkers misleidende adviezen hebben gegeven bij het verzilveren van hun optiepakketten. Terwijl veel WorldCom-werknemers hun spaargeld verloren, streken Salomon-brokers miljoenen dollars provisie op.
Aanvankelijk gingen de zaken lang niet slecht voor Timothy Simpson * uit Manhattan. De 35-jarige salesmanager van het telecombedrijf WorldCom verdiende begin 2000 110.000 dollar per jaar. Voor iemand met een ingenieursgraad in het peperdure New York was dat weliswaar niet bijzonder veel, maar toch genoeg om met zijn vrouw en twaalfjarig kind aardig van te kunnen leven.
Toch speelde Simpson met de gedachte om van baan te veranderen. Op de beurzen reikten de bomen tot in de hemel, van een internetcrisis had nog niemand gehoord en de telecomsector behoorde tot de heetste terreinen van de hightech industrie. Omdat het wisselen van werkgever gevolgen zou hebben voor zijn optieregeling bij WorldCom, nam Simpson contact op met zijn broker Salomon Smith Barney. Die raadde hem aan het optiepakket zo snel mogelijk uit te oefenen en de aandelen, die op dat moment rond de 41 dollar noteerden, vervolgens vast te houden.
Simpson, een onervaren belegger, nam het advies klakkeloos over. In april 2000 verzilverde hij 8.800 opties voor een gemiddelde uitoefenprijs van 15,50 dollar. Om de aankoop van de aandelen te kunnen financieren sloot hij een lening af, eveneens op aanraden van Salomon Smith Barney. Hoewel de koers daarna bijna onmiddellijk begon te dalen, ondernam Simpson geen actie. Zijn broker had hem immers op het hart gedrukt dat het aandeel uiteindelijk wel weer zou aantrekken. In november 2000 was de koers tot onder de uitoefenprijs gedaald. Van Simpsons aandelenpakket, dat in april nog meer dan 360.000 dollar waard was, resteerde zo'n 127.500 dollar, bijna negenduizend dollar minder dan wat hij ervoor betaald had. In nog geen zeven maanden tijd was de New Yorker al zijn spaargeld kwijtgeraakt.
Simpsons verhaal staat niet op zichzelf. Tientallen ex-werknemers van WorldCom zijn inmiddels naar de rechter gestapt omdat ze zich door Salomon Smith Barney op soortgelijke wijze misleid voelen. "Er is met geen woord gerept over de risico's die je loopt als je opties verzilvert met geleend geld", stelt Harry Miller. Namens het advocatenbureau Perkins Smith & Cohen in Boston vertegenwoordigt hij twintig oud-werknemers. "Salomon heeft ook nooit gesproken over het belang van diversificatie, om zo het beleggersrisico te spreiden."
De stroom klachten is het afgelopen jaar zo aangezwollen dat inmiddels ook de New York Stock Exchange een onderzoek naar Salomon Smith Barney is gestart. De beurs wil nog geen details bekendmaken.
Zelf wijst het effectenkantoor, dat deel uitmaakt van het financiële imperium Citigroup, alle verantwoordelijkheid van de hand. "Veel claims komen voort uit wijsheid achteraf", zegt woordvoerder Susan Thomson. "De meeste oud-werknemers hadden een rotsvast vertrouwen in de toekomst van WorldCom en wilden per se hun aandelen blijven vasthouden."
De gedupeerde beleggers hadden beter moeten moeten weten en hadden nooit al hun spaargeld op één paard moeten zetten.
Toch blijken de zaken niet zo simpel te liggen. Eind maart besliste de rechter in een vergelijkbare arbitragezaak dat het effectenhuis Merrill Lynch drie miljoen dollar schadevergoeding moet betalen aan een ex-werknemer van een niet bij name genoemd webhosting-bedrijf. De oud-medewerker zou door Merrill Lynch, net als Timothy Simpson destijds door zíjn broker, onder druk zijn gezet om opties met geleend geld te verzilveren en de aandelen vervolgens vast te blijven houden, ondanks een steeds lager wordende koers.
Volgens Lawrence Klayman van de firma Klayman & Toskes in Boca Raton, Florida, die twintig oud-werknemers van WorldCom in zijn klantenkring heeft, is het opgeborrelde optieleed rondom Merrill Lynch en Salomon Smith Barney nog maar het topje van de ijsberg. "Ik schat dat de zakenbanken de komende vijf jaar twintig miljard dollar aan schadevergoedingen zullen moeten uitkeren."
Van structurele misleiding binnen de gehele effectenindustrie wil Seth Lipner, die de arbitragezaak tegen Merrill Lynch heeft aangespannen, vooralsnog niet spreken. Maar volgens de advocaat van de firma Deutsch & Lipner uit Garden City, New York, staat inmiddels al vast dat brokers van Salomon Smith Barney de zaak behoorlijk hebben geflest.
Lipner is namens acht oud-werknemers van WorldCom, waaronder Timothy Simpson, een zaak begonnen tegen het Smith Barney-filiaal in Atlanta. Daarheen werden alle Amerikaanse WorldCom-medewerkers verwezen, ongeacht hun werkplek. "Een hoogst ongebruikelijke constructie", aldus de advocaat. "Normaliter staat het werknemers die hun opties willen verzilveren vrij om te kiezen uit verschillende effectenkantoren."
De bovenmatige belangstelling van Salomon Smith Barney voor de optieregelingen van WorldCom is opmerkelijk, omdat het uitstippelen van optiestrategieën een uiterst ingewikkelde en op maat gesneden bezigheid is die voor een bank nauwelijks geld in het laatje brengt.
"Vanwege de lage marges zijn er maar weinig financiële instellingen die zich met dit soort transacties willen inlaten", stelt Bruce Brumberg, medeoprichter van myStockOptions.com, een educatieve website voor optiehouders. Volgens hem zijn effectenmakelaars alleen maar geïnteresseerd in het verzilveren van bedrijfsopties als ze kans zien om daarmee ook op een andere manier geld te verdienen.
Bij Salomon Smith Barney waren er mogelijkheden te over, stelt advocaat Lipner. Om te beginnen kregen de brokers betaald op basis van de grootte van hun aandelenportefeuille. Hoe meer WorldCom-werknemers overgehaald konden worden om hun opties uit te oefenen, hoe groter het aantal aandelen in beheer.
Daarnaast lagen er commissies in het verschiet voor brokers die hun cliënten een lening wisten aan te smeren. WorldCom-medewerkers werd niet alleen aangeraden om de aankoop van de opties te financieren met geleend geld, maar kregen ook nog eens het advies om kredieten af te sluiten voor de belastingen over de spread: het verschil tussen de uitoefenprijs en de koers van dat moment. De rente op dit soort leningen, die de brokers aanprezen vanwege hun fiscale aftrekbaarheid, bedroeg zo'n negen procent.
Ook voor WorldCom bleken de optieregelingen een uiterst lucratieve bezigheid. In 1999, het jaar waarin Salomon Smith Barney volgens WorldCom-medewerkers een agressieve campagne begon, leverde de uitoefening van opties door het personeel het telecombedrijf 886 miljoen dollar op. Dat komt overeen met de helft van WorldComs cashflow - winst plus afschrijvingen - van dat jaar.
Vanwege de fiscale aftrekbaarheid van de kosten van de optiepakketten kon WorldCom bovendien ook nog eens rekenen op een belastingmeevaller van 820 miljoen dollar. De warme band tussen Salomon Smith Barney en WorldCom werd nog versterkt door de zakenbankrelatie die Smith Barney met het telecombedrijf had. Bovendien was Philip Spartis, die sinds 1997 de optieafdeling bij de Smith Barney-vestiging in Atlanta bestierde, een persoonlijke vriend van WorldComs financieel directeur Scott Sullivan.
Ondertussen kwam het personeel van WorldCom er bekaaid vanaf, zegt advocaat Lipner. Hoewel beleggingsstrategieën met opties bijna per definitie van persoon tot persoon verschillen, hielden de brokers van het Smith Barney-kantoor in Atlanta er volgens hem slechts één motto op na: verkopen en vasthouden. "Op een gegeven moment moesten ze ook wel overschakelen op de automatische piloot. Het kantoor in Atlanta was immers de enige plek waar de WorldCom-medewerkers terecht konden. De brokers werden uiteindelijk finaal bedolven onder de telefoontjes."
Het kantoor in Atlanta kwam nog verder onder druk te staan toen WorldCom na de fusie met telecombedrijf MCI in september 1998 duizenden mensen op straat zette. Omdat de oud-werknemers maar een jaar hadden om hun optiepakketten te gelde te maken, draaiden de brokers in Atlanta overuren.
Het filiaal, dat in 1997 nog aan drie mensen werk verschafte, was tegen het jaar 2000 uitgegroeid tot twaalf medewerkers, die meer dan tweeduizend accounts hadden afgesloten. Lipner: "Een dergelijk aantal valt voor zo'n kleine groep met de beste wil van de wereld niet meer te behappen."
Zelfs al hadden ze er tijd voor gehad, dan nog zou het Spartis en de zijnen niet zijn gelukt om een professionele beleggingsstrategie uit te stippelen, denkt de advocaat. "Het gros van de brokers had minder dan een jaar ervaring. Ze kwamen regelrecht uit de schoolbanken."
Het gebrek aan deskundigheid was echter geen belemmering voor een royale beloning. Nieuwkomers bij het effectenkantoor verdienden volgens Lipner in het eerste jaar al zo'n 300.000 dollar, een bedrag dat in het tweede jaar kon oplopen tot een miljoen dollar.
Nu de koers van WorldCom is ingezakt tot zo'n anderhalve dollar en oud-medewerkers van WorldCom tientallen miljoenen dollars hebben verloren, lijkt ook Philip Spartis de ernst van de situatie in te zien. Samen met effectenmakelaar Amy Jean Elias, die eveneens vanaf het eerste uur bij de vestiging in Atlanta was betrokken, heeft hij een rechtszaak aangespannen tegen Salomons telecomanalist Jack Grubman.
Beide brokers zeggen zich door hun eigen onderzoeksafdeling misleid te voelen, omdat Grubman het aandeel WorldCom ondanks de steeds lager wordende koers bleef aanprijzen. Volgens Salomon is de rechtszaak ''kansloos".
Voor Timothy Simpson komt dit zwartepieten te laat. Niet alleen is hij al zijn spaargeld kwijt, hij moet ook nog eens bijna 40.000 dollar rente betalen over de leningen die hij heeft afgesloten bij Salomon Smith Barney.
"Ik heb met talloze oud-werknemers van WorldCom gesproken en allemaal hebben ze hetzelfde verhaal", zegt Lipner, die bijna een miljoen dollar schadevergoeding voor zijn cliënt eist. "Hier is sprake van systematische fraude."
Jeroen Ansink (New York)
* Om privacyredenen is de naam Timothy Simpson gefingeerd
Bron: FEM
Optiedrama
Het vermaarde effectenhuis Salomon Smith Barney wordt in de Verenigde Staten beticht van 'systematische fraude'. De commissionair zou WorldCom-medewerkers misleidende adviezen hebben gegeven bij het verzilveren van hun optiepakketten. Terwijl veel WorldCom-werknemers hun spaargeld verloren, streken Salomon-brokers miljoenen dollars provisie op.
Aanvankelijk gingen de zaken lang niet slecht voor Timothy Simpson * uit Manhattan. De 35-jarige salesmanager van het telecombedrijf WorldCom verdiende begin 2000 110.000 dollar per jaar. Voor iemand met een ingenieursgraad in het peperdure New York was dat weliswaar niet bijzonder veel, maar toch genoeg om met zijn vrouw en twaalfjarig kind aardig van te kunnen leven.
Toch speelde Simpson met de gedachte om van baan te veranderen. Op de beurzen reikten de bomen tot in de hemel, van een internetcrisis had nog niemand gehoord en de telecomsector behoorde tot de heetste terreinen van de hightech industrie. Omdat het wisselen van werkgever gevolgen zou hebben voor zijn optieregeling bij WorldCom, nam Simpson contact op met zijn broker Salomon Smith Barney. Die raadde hem aan het optiepakket zo snel mogelijk uit te oefenen en de aandelen, die op dat moment rond de 41 dollar noteerden, vervolgens vast te houden.
Simpson, een onervaren belegger, nam het advies klakkeloos over. In april 2000 verzilverde hij 8.800 opties voor een gemiddelde uitoefenprijs van 15,50 dollar. Om de aankoop van de aandelen te kunnen financieren sloot hij een lening af, eveneens op aanraden van Salomon Smith Barney. Hoewel de koers daarna bijna onmiddellijk begon te dalen, ondernam Simpson geen actie. Zijn broker had hem immers op het hart gedrukt dat het aandeel uiteindelijk wel weer zou aantrekken. In november 2000 was de koers tot onder de uitoefenprijs gedaald. Van Simpsons aandelenpakket, dat in april nog meer dan 360.000 dollar waard was, resteerde zo'n 127.500 dollar, bijna negenduizend dollar minder dan wat hij ervoor betaald had. In nog geen zeven maanden tijd was de New Yorker al zijn spaargeld kwijtgeraakt.
Simpsons verhaal staat niet op zichzelf. Tientallen ex-werknemers van WorldCom zijn inmiddels naar de rechter gestapt omdat ze zich door Salomon Smith Barney op soortgelijke wijze misleid voelen. "Er is met geen woord gerept over de risico's die je loopt als je opties verzilvert met geleend geld", stelt Harry Miller. Namens het advocatenbureau Perkins Smith & Cohen in Boston vertegenwoordigt hij twintig oud-werknemers. "Salomon heeft ook nooit gesproken over het belang van diversificatie, om zo het beleggersrisico te spreiden."
De stroom klachten is het afgelopen jaar zo aangezwollen dat inmiddels ook de New York Stock Exchange een onderzoek naar Salomon Smith Barney is gestart. De beurs wil nog geen details bekendmaken.
Zelf wijst het effectenkantoor, dat deel uitmaakt van het financiële imperium Citigroup, alle verantwoordelijkheid van de hand. "Veel claims komen voort uit wijsheid achteraf", zegt woordvoerder Susan Thomson. "De meeste oud-werknemers hadden een rotsvast vertrouwen in de toekomst van WorldCom en wilden per se hun aandelen blijven vasthouden."
De gedupeerde beleggers hadden beter moeten moeten weten en hadden nooit al hun spaargeld op één paard moeten zetten.
Toch blijken de zaken niet zo simpel te liggen. Eind maart besliste de rechter in een vergelijkbare arbitragezaak dat het effectenhuis Merrill Lynch drie miljoen dollar schadevergoeding moet betalen aan een ex-werknemer van een niet bij name genoemd webhosting-bedrijf. De oud-medewerker zou door Merrill Lynch, net als Timothy Simpson destijds door zíjn broker, onder druk zijn gezet om opties met geleend geld te verzilveren en de aandelen vervolgens vast te blijven houden, ondanks een steeds lager wordende koers.
Volgens Lawrence Klayman van de firma Klayman & Toskes in Boca Raton, Florida, die twintig oud-werknemers van WorldCom in zijn klantenkring heeft, is het opgeborrelde optieleed rondom Merrill Lynch en Salomon Smith Barney nog maar het topje van de ijsberg. "Ik schat dat de zakenbanken de komende vijf jaar twintig miljard dollar aan schadevergoedingen zullen moeten uitkeren."
Van structurele misleiding binnen de gehele effectenindustrie wil Seth Lipner, die de arbitragezaak tegen Merrill Lynch heeft aangespannen, vooralsnog niet spreken. Maar volgens de advocaat van de firma Deutsch & Lipner uit Garden City, New York, staat inmiddels al vast dat brokers van Salomon Smith Barney de zaak behoorlijk hebben geflest.
Lipner is namens acht oud-werknemers van WorldCom, waaronder Timothy Simpson, een zaak begonnen tegen het Smith Barney-filiaal in Atlanta. Daarheen werden alle Amerikaanse WorldCom-medewerkers verwezen, ongeacht hun werkplek. "Een hoogst ongebruikelijke constructie", aldus de advocaat. "Normaliter staat het werknemers die hun opties willen verzilveren vrij om te kiezen uit verschillende effectenkantoren."
De bovenmatige belangstelling van Salomon Smith Barney voor de optieregelingen van WorldCom is opmerkelijk, omdat het uitstippelen van optiestrategieën een uiterst ingewikkelde en op maat gesneden bezigheid is die voor een bank nauwelijks geld in het laatje brengt.
"Vanwege de lage marges zijn er maar weinig financiële instellingen die zich met dit soort transacties willen inlaten", stelt Bruce Brumberg, medeoprichter van myStockOptions.com, een educatieve website voor optiehouders. Volgens hem zijn effectenmakelaars alleen maar geïnteresseerd in het verzilveren van bedrijfsopties als ze kans zien om daarmee ook op een andere manier geld te verdienen.
Bij Salomon Smith Barney waren er mogelijkheden te over, stelt advocaat Lipner. Om te beginnen kregen de brokers betaald op basis van de grootte van hun aandelenportefeuille. Hoe meer WorldCom-werknemers overgehaald konden worden om hun opties uit te oefenen, hoe groter het aantal aandelen in beheer.
Daarnaast lagen er commissies in het verschiet voor brokers die hun cliënten een lening wisten aan te smeren. WorldCom-medewerkers werd niet alleen aangeraden om de aankoop van de opties te financieren met geleend geld, maar kregen ook nog eens het advies om kredieten af te sluiten voor de belastingen over de spread: het verschil tussen de uitoefenprijs en de koers van dat moment. De rente op dit soort leningen, die de brokers aanprezen vanwege hun fiscale aftrekbaarheid, bedroeg zo'n negen procent.
Ook voor WorldCom bleken de optieregelingen een uiterst lucratieve bezigheid. In 1999, het jaar waarin Salomon Smith Barney volgens WorldCom-medewerkers een agressieve campagne begon, leverde de uitoefening van opties door het personeel het telecombedrijf 886 miljoen dollar op. Dat komt overeen met de helft van WorldComs cashflow - winst plus afschrijvingen - van dat jaar.
Vanwege de fiscale aftrekbaarheid van de kosten van de optiepakketten kon WorldCom bovendien ook nog eens rekenen op een belastingmeevaller van 820 miljoen dollar. De warme band tussen Salomon Smith Barney en WorldCom werd nog versterkt door de zakenbankrelatie die Smith Barney met het telecombedrijf had. Bovendien was Philip Spartis, die sinds 1997 de optieafdeling bij de Smith Barney-vestiging in Atlanta bestierde, een persoonlijke vriend van WorldComs financieel directeur Scott Sullivan.
Ondertussen kwam het personeel van WorldCom er bekaaid vanaf, zegt advocaat Lipner. Hoewel beleggingsstrategieën met opties bijna per definitie van persoon tot persoon verschillen, hielden de brokers van het Smith Barney-kantoor in Atlanta er volgens hem slechts één motto op na: verkopen en vasthouden. "Op een gegeven moment moesten ze ook wel overschakelen op de automatische piloot. Het kantoor in Atlanta was immers de enige plek waar de WorldCom-medewerkers terecht konden. De brokers werden uiteindelijk finaal bedolven onder de telefoontjes."
Het kantoor in Atlanta kwam nog verder onder druk te staan toen WorldCom na de fusie met telecombedrijf MCI in september 1998 duizenden mensen op straat zette. Omdat de oud-werknemers maar een jaar hadden om hun optiepakketten te gelde te maken, draaiden de brokers in Atlanta overuren.
Het filiaal, dat in 1997 nog aan drie mensen werk verschafte, was tegen het jaar 2000 uitgegroeid tot twaalf medewerkers, die meer dan tweeduizend accounts hadden afgesloten. Lipner: "Een dergelijk aantal valt voor zo'n kleine groep met de beste wil van de wereld niet meer te behappen."
Zelfs al hadden ze er tijd voor gehad, dan nog zou het Spartis en de zijnen niet zijn gelukt om een professionele beleggingsstrategie uit te stippelen, denkt de advocaat. "Het gros van de brokers had minder dan een jaar ervaring. Ze kwamen regelrecht uit de schoolbanken."
Het gebrek aan deskundigheid was echter geen belemmering voor een royale beloning. Nieuwkomers bij het effectenkantoor verdienden volgens Lipner in het eerste jaar al zo'n 300.000 dollar, een bedrag dat in het tweede jaar kon oplopen tot een miljoen dollar.
Nu de koers van WorldCom is ingezakt tot zo'n anderhalve dollar en oud-medewerkers van WorldCom tientallen miljoenen dollars hebben verloren, lijkt ook Philip Spartis de ernst van de situatie in te zien. Samen met effectenmakelaar Amy Jean Elias, die eveneens vanaf het eerste uur bij de vestiging in Atlanta was betrokken, heeft hij een rechtszaak aangespannen tegen Salomons telecomanalist Jack Grubman.
Beide brokers zeggen zich door hun eigen onderzoeksafdeling misleid te voelen, omdat Grubman het aandeel WorldCom ondanks de steeds lager wordende koers bleef aanprijzen. Volgens Salomon is de rechtszaak ''kansloos".
Voor Timothy Simpson komt dit zwartepieten te laat. Niet alleen is hij al zijn spaargeld kwijt, hij moet ook nog eens bijna 40.000 dollar rente betalen over de leningen die hij heeft afgesloten bij Salomon Smith Barney.
"Ik heb met talloze oud-werknemers van WorldCom gesproken en allemaal hebben ze hetzelfde verhaal", zegt Lipner, die bijna een miljoen dollar schadevergoeding voor zijn cliënt eist. "Hier is sprake van systematische fraude."
Jeroen Ansink (New York)
* Om privacyredenen is de naam Timothy Simpson gefingeerd
Bron: FEM
-
St.Promotie
Re: Selectieve verontwaardiging
-edit- Dit bericht is verwijderd door de moderator vanwege reclame-uitingen voor commerciele doeleinden.
